Whitbread Round the World 1981-1982

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Whitbread Round the World 1981-1982 was de derde editie van de zeilwedstrijd om de wereld die tegenwoordig de "Volvo Ocean Race" heet. De race werd voor de tweede keer op rij gewonnen door de Nederlandse schipper Conny van Rietschoten, dit keer met een nieuwe versie van de "Flyer". Opvallend was dat van Rietschoten tijdens de tweede etappe een hartaanval kreeg, maar toch kon doorvaren.

Route[bewerken]

Net als vier jaar geleden werden vier etappes gevaren. De havenplaatsen waren dezelfde als bij de vorige editie, behalve dat het Argentijnse Mar del Plata in plaats van het Braziliaanse Rio de Janeiro werd aangedaan. Op 8 augustus 1981 zijn 29 boten gestart vanuit Portsmouth.

Etappe Start Finish Afstand Datum start Snelste schip Winnaar na correctie
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Portsmouth Vlag van Zuid-Afrika 31 mei 1928-27 april 1994 Kaapstad 6.650 Nm 8 augustus 1981 Flyer Kriter IX
2 Vlag van Zuid-Afrika 31 mei 1928-27 april 1994 Kaapstad Vlag van Nieuw-Zeeland Auckland 7.300 Nm 30 september 1981 Flyer Ceramco NZ
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Auckland Vlag van Argentinië Mar del Plata 6.175 Nm 26 december 1981 Flyer Mor Bihan
4 Vlag van Argentinië Mar del Plata Vlag van Verenigd Koninkrijk Portsmouth 5.970 Nm 27 februari 1982 Flyer Ceramco NZ

Teams[bewerken]

Aan de derde editie deden 29 teams mee. Twintig haalden de finish.

Scoringssysteem[bewerken]

Van elke etappe werd de gevaren tijden volgens het handicapsysteem gecorrigeerd. De gecorrigeerde tijden voor elke etappe werden bij elkaar opgeteld. Het team met de snelste tijd won de race was de winnaar. Opvallend was dat de Nederlandse Flyer zowel de totale afstand het snelste aflegde als ook het klassement na correctie won.

Eindklassement[bewerken]

Opvallend was de prestatie van de Ceramco, gevaren door schipper Peter Blake. Tijdens de eerste etappe brak de hoofdmast waardoor hij 11 dagen na de Flyer binnenkwam. Wel wist hij de tweede en vierde etappe te winnen, en zijn achterstand haalde hij nog 3 dagen af. Blake zou later de editie 1989-1990 winnen.

Positie Team Land Schipper(s) Gecorrigeerde tijd
1 Flyer Vlag van Nederland Nederland Conny van Rietschoten 119 dagen en 1 uur
2 Charles Heidsieck III Vlag van Frankrijk Frankrijk Alain Gabbay 120 dagen en 7 uur
3 Kriter Xi Vlag van Frankrijk Frankrijk André Viant 120 dagen en 10 uur
4 Disque d'Or III Vlag van Zwitserland Zwitserland Pierre Fehlmann 123 dagen en 11 uur
5 Outward Bound Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland Digby Taylor 124 dagen en 11 uur
6 Xargo III Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika Padda Kuttel 124 dagen en 19 uur
7 Mor Bihan Vlag van Frankrijk Frankrijk Phillipe Poupon 125 dagen en 15 uur
8 Berge Viking Vlag van Noorwegen Noorwegen Peder Lunde 125 dagen en 16 uur
9 Alaska Eagle Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten Skip Novak, Neil Bergt 126 dagen en 10 uur
10 Euromarche Vlag van Frankrijk Frankrijk Eric Tabarly 126 dagen en 23 uur
11 Ceramco New Zealand Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland Peter Blake 127 dagen en 17 uur
12 Skopbank Of Finland Vlag van Finland Finland Kenneth Gahmberg 128 dagen en 15 uur
13 Rollygo Vlag van Italië Italië Giorgio Falck 129 dagen en 20 uur
14 Traité de Rome Vlag van Europa Europese Unie Antonio Chioatto 130 dagen en 23 uur
15 Croky Vlag van België België Gustaaf Versluys 133 dagen en 23 uur
16 Fcf Challenger Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Leslie Williams 138 dagen en 15 uur
17 United Friendly Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Chay Blyth 141 dagen en 10 uur
18 Walross III Berlin Vlag van Duitsland Duitsland Jean-Michel Viant 143 dagen en 19 uur
19 Licor 43 Vlag van Spanje Spanje Joaquin Coello 160 dagen en 2 uur
20 Ilgagomma Vlag van Italië Italië Roberto Vianello 160 dagen en 9 uur
Dnf European Uni. Belgium Vlag van België België Jean Blondiau -
Dnf 33 Export Vlag van Frankrijk Frankrijk Phillipe Schaff -
Dnf Gauloises III Vlag van Frankrijk Frankrijk Eric Loizeau -
Dnf La Barca Laboratorio Vlag van Italië Italië Claudio Stampi -
Dnf Save Venice Vlag van Italië Italië Doi Malingri -
Dnf Vivanapoli Vlag van Italië Italië Beppe Panada -
Dnf Scandinavian Vlag van Zweden Zweden Reino Engqvist -
Dnf Swedish Entry Vlag van Zweden Zweden Mogens Bugge -
Dnf Bubblegum Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Iain Mcgown-Fyfe -

Dnf: niet gefinisht

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties