Wick Airport

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Wick Airport
Wick Airport.jpg
IATA: WIC ICAO: EGPC
Algemene informatie
Opgericht 1933
Type Privaat
Eigenaar Highlands and Islands Airports Limited
Plaats Wick (Schotland)
Hoogte 38 m
Coördinaten 58° 28′ NB, 3° 6′ WL
Website http://www.hial.co.uk/wick-airport/
Locatie in Schotland
Wick Airport
Wick Airport
Startbanen
   Baan      Lengte   Materiaal
13/31 1825 m Asfalt
Lijst van luchthavens
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

Wick Airport is een kleine regionale luchthaven ten noorden van de Schotse stad Wick. Het vliegveld bedient de regio Caithness met lijnvluchten naar Aberdeen Airport en Edinburgh Airport. Het wordt ook gebruikt voor helikoptervluchten naar offshore olie-installaties. Eigenaar en uitbater is de Highlands and Islands Airports Ltd. groep, die elf vliegvelden in Schotland uitbaat. Die hanteert de benaming Wick John O'Groats Airport. De groep heeft haar hoofdkwartier op Inverness Airport.

Geschiedenis[bewerken]

Het vliegveld was oorspronkelijk een grasveld, dat van 1933 tot 1939 werd gebruikt door Captain E.E. Fresson's Highland Airways Ltd. (later Scottish Airways).

RAF Wick[bewerken]

In de Tweede Wereldoorlog werd het opgevorderd voor militair gebruik, en voorzien van verharde landingsbanen. Het vliegveld, nu RAF Wick genoemd, werd beheerd door RAF Coastal Command en gebruikt voor het beschermen van de scheepvaart in de noordelijke Atlantische Oceaan. Avro Ansons en later Lockheed Hudsons voerden verkenningsvluchten en aanvallen op Duitse U-boten uit vanaf Wick.

Op 21 mei 1941 vloog Flying Officer Michael Suckling met een Supermarine Spitfire fotoverkenningsvliegtuig vanop Wick naar Noorwegen, op zoek naar het Duitse slagschip Bismarck. Moest dit slagschip de Atlantische Oceaan bereiken zou dit een grote bedreiging vormen voor de schepen die Groot-Brittannië bevoorraadden. Suckling vond en fotografeerde een formatie oorlogsschepen in Grimstadfjord nabij Bergen, waaronder de Bismarck. Dankzij deze informatie kon de Royal Navy de slagkruiser HMS Hood en andere schepen naar een confrontatie met de Bismarck leiden. Michael Suckling zou twee maanden later bij een andere verkenningsmissie boven Frankrijk neergeschoten worden en om het leven komen.

Van de drie landingsbanen is er nog een in gebruik, de "13/31" die verlengd werd tot circa 1800 meter.

Externe links[bewerken]