Wiel Arets

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Wiel Arets
Persoonsinformatie
Nationaliteit Nederlands
Geboortedatum 6 mei 1955
Geboorteplaats Heerlen
Werken
Praktijk Wiel Arets Architects
Belangrijke gebouwen Maastricht Academy of Art and Architecture, Euroborg Stadium, Universiteitsbibliotheek Utrecht

Wiel Arets (Heerlen, 6 mei 1955), is een Nederlandse architect, bouwkundig theoreticus, stedenbouwkundige, industrieel ontwerper en de decaan van het College of Architecture aan het Illinois Institute of Technology in Chicago, in de Verenigde Staten. Arets was voorheen de 'Hoogleraar Building Planning and Design' aan de Berlijnse Universiteit van de Kunsten (UdK), Duitsland, en studeerde aan de Technische Universiteit Eindhoven, studeerde af in 1983. Hij is de oprichter van Wiel Arets Architects, een multidisciplinaire architectuur en design studio met vestigingen verspreid over heel Europa. Van 1995-2002 was hij de decaan van het Berlage Instituut in Rotterdam, waar hij 'progressive-onderzoek' en het architectuurtijdschrift van de school genaamd HUNCH geïntroduceerd. [1]

Zijn vader was een boekdrukker en zijn moeder was een mode-ontwerper, zowel van wie hij leerde respect voor de traditie van het ambacht en de liefde voor boeken en lezen.[2] Hij kort studeerde bouwkunde, en dan fysica, alvorens uiteindelijk beslissen over architectuur. Hij verdeelt zijn tijd tussen Chicago, Maastricht, Berlijn, Amsterdam en Zürich, wonen en werken in elke stad. Arets' werk wordt over het algemeen gekenmerkt door een minimalistische, geometrische en sobere aanpak die beantwoordt aan de lokale risico's op een flexibele manier, met Arets uit te leggen:

Aanhalingsteken openen

We willen dat onze gebouwen te passen in de bestaande context, maar toch flexibel en open voor verandering blijven'.[3]

Aanhalingsteken sluiten

Erkenning[bewerken]

In 2004 voltooide Arets de bibliotheek van de Universiteit Utrecht gelegen in de Uithof gebied van de campus ontworpen door OMA, die een strikt orthogonaal vereiste voor alle gebouwen gedicteerd. Buitenbeglazing van de bibliotheek is gezeefdrukt met een afbeelding van bamboe gemaakt door de fotograaf Kim Zwarts, de terugkeer als een tactiele bedrukte oppervlak patroon op interieur prefab betonnen wanden van de bibliotheek, die zwart zijn geschilderd. Deze 'tactiliteit' is sindsdien teruggekeerd naar meer projecten Arets 'in de vorm van bedrukte-beton of gezeefdrukt glas exterieurs. Kazuyo Sejima van SANAA opmerkingen van de bibliotheek:

Aanhalingsteken openen

Het gebouw is fascinerend op vele manieren, maar de meeste van alles wat ik voel wat warme humanisme van. Binnen haar scherpe zwarte envelop Wiel Arets heeft gesneden uit een arsenaal van verschillende ruimtes - enkele laag, wat hoog, wat breed, wat ruim, sommige samengeperst, wat helder, wat donker. Dit is een gebouw dat nooit saai lijkt. Het biedt een moment voor iedereen.[4]

Aanhalingsteken sluiten

In 2011 Arets won een internationale wedstrijd om de IJhal op Amsterdam Centraal Station, een deel van de stad het plan om de waterkant te revitaliseren door het opnieuw aan te sluiten aan het IJ, en worden momenteel de laatste constructie op de Allianz-Hoofdkantoor in Zürich, Zwitserland.[5][6]

Het werk van zijn studio is regelmatig erkend met prijzen en nominaties, zoals de Charlotte Köhler Award in 1988, de ‘1994 Mies van der Rohe Pavilion Award for European Architecture’ met een speciale ‘Emerging Architect’ vermelding, en in 2005 de BNA-Kubus, de oudste prijs voor architectuur in Nederland. In 2006 kreeg Arets de Rietveldprijs voor zijn ontwerp van de Universiteitsbibliotheek op De Uithof in Utrecht. Arets ontving daarnaast de Good Design Award voor de Alessi Il Bagno dOt productlijn in 2009, en in 2010 de Contractworld Award[7] voor de V Tower in Eindhoven. Zijn uitgaven "Living Library", STILLS: A Timeline of Ideas, Articles & Interviews en Wiel Arets: Autobiographical References heeft 'De Best Verzorgde Boeken Award' gekregen in de categorie 'Special Interest'.[8]

Theorie[bewerken]

In 1991 Arets zijn eerste theoretische tekst gepubliceerd, 'An Alabaster Skin', in een monografie van de zelfde titel.[9] De tekst samengevoegd fascinaties van zijn studies en vroege carrière, waaronder: cinematografie, fotografie, steden, technologie van de 20e eeuw, de membraan of huid van een gebouw, biologie en de handeling van het snijden en bewerken (met betrekking tot cinematografie), alsook de postmoderne architectuur van de jaren 1980. Greg Lynn interpreteert het stuk als zo:

Aanhalingsteken openen

Een precedent voor dit albast stedenbouw is Skidmore Owings en ​​Merrill's Beinecke bibliotheek van de Yale University die een albasten vliesgevel dat breekt de grens tussen binnen en buiten zonder transparantie gebruikt. Licht wordt toegelaten van buiten tijdens de dag en het interieur straalt een gloeiende licht 's nachts. Het gepolijste oppervlak van de lege vliesgevel weerspiegelt de aangrenzende gebouwen terwijl permeabiliteit. Ook in Arets' werk is er de stealth van een kameleon.[10]

Aanhalingsteken sluiten

Kenmerkende Projecten[bewerken]

Bijzondere en kenmerkende projecten van Wiel Arets zijn:

Dagdromen over Zuidstad[bewerken]

In een pleidooi tijdens de Peutzlezing[12] in Limburg vertelt Wiel Arets over zijn liefde voor het zuiden en zijn visie op de toekomst van Limburg ofwel Zuidstad. Het is zijn droom om Limburg als derde metropool van Nederland op de kaart te zetten, naast de Randstad en de Noordstad. In zijn lezing ‘Dagdromen over Zuidstad’[12] in het Glaspaleis vertelt hij hoe dit gerealiseerd kan worden. De regio moet gemakkelijk bereikbaar worden. Betere treinverbindingen en de bouw van een vliegveld gaan ervoor zorgen dat elke metropool binnen een uur te bereiken is. Arets: 'Zuidstad met een miljoen inwoners kan als industrieel kenniscentrum, als medisch kenniscentrum, als progressief woonklimaat en als cultuurklimaat dat ertoe doet een alternatief bieden voor de Randstad als woon- en vestigingsplaats.' Politici en ondernemers hoeven volgens de architect alleen maar op de 'reset-button' voor Limburg te drukken en aan de slag te gaan.

Bibliografie[bewerken]

Films[bewerken]

  • Architectuur Film Festival Rotterdam 2011: 'Perspectives'
  • Venice Biennale 2002: Arsenal International Expositie – 'Utrecht University Library'
  • Venice Biennale 2002: Arsenal Internationale Expositie - 'Stadium, Haarlem'
  • Venice Biennale 2002: 'The Europol, The Hague'

Referenties[bewerken]

  1. , HUNCH No.4, The Berlage Institute, Rotterdam, 2001 ISBN 90-805362-4-5. Geraadpleegd op septembre 2013.
  2. a b STILLS: A Timeline of Ideas, Articles and Interviews 1983-2010. 010 Publishers Geraadpleegd op september 2010
  3. Arets, Wiel. "AA Files No. 21". Architectural Association London, 1991, pp.16-25.
  4. Living Library: Wiel Arets. Prestel Geraadpleegd op september 2013
  5. Wiel Arets Architects Won Competition to Design Amsterdam’s Central Station (31 maart 2011)
  6. http://www.wielaretsarchitects.com/en/projects/allianz_headquarters/
  7. http://www.contractworld.com/68560?x=1
  8. http://www.bestverzorgdeboeken.nl/nl/selectie/?book_id=20&edition_id=1
  9. Arets, Wiel. An Alabaster Skin. 010 Publishers, 1991, pp. 5-8.
  10. Lynn, Greg. Maastricht Academy for the Arts and Architecture. 010 Publishers, 1994, pp. 40.
  11. http://www.areyouurban.nl/
  12. a b http://schunck.nl/site/file.php?file=8829
  13. Wiel Arets Architect. 010 Publishers Geraadpleegd op 31 maart 2011
  14. An Alabaster Skin. 010 Publishers Geraadpleegd op 31 maart 2011
  15. Maastricht Academy. 010 Publishers Geraadpleegd op 31 maart 2011
  16. Wiel Arets: Strange Bodies. Birkhäuser Basel Geraadpleegd op 24 maart 2009
  17. Wiel Arets: AZL Heerlen. 010 Publishers Geraadpleegd op 31 maart 2011
  18. De Hoge Heren. Vesteda Geraadpleegd op 24 maart 2009
  19. Wiel Arets; Live/Life. Logos Geraadpleegd op 24 maart 2009
  20. Wiel Arets: Works, Projects, Writings. Ediciones Poligrafa Geraadpleegd op 24 maart 2009
  21. Wiel Arets. Electa Geraadpleegd op 24 maart 2009
  22. Living Library: Wiel Arets. Prestel Geraadpleegd op 24 maart 2009
  23. Wiel Arets: Autobiographical Reference. Birkhäuser Geraadpleegd op maart 2012

Externe links[bewerken]