Wilhelm Wirtinger

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Wilhelm Wirtinger

Wilhelm Wirtinger (Ybbs, 15 juli 1865 - 15 januari 1945) was een Oostenrijks wiskundige.

Hij werd geboren in Ybbs aan de Donau en studeerde aan de Universiteit van Wenen, waar hij in 1887 zijn doctoraat behaalde en in 1890 habiliteerde. Wirtinger werd sterk beïnvloed door Felix Klein, bij wie hij aan de Universiteit van Berlijn en de Universiteit van Göttingen studeerde.

Hij was op vele deelgebieden van de wiskunde actief. Zijn eerste belangrijke werk, dat in 1896 werd gepubliceerd, ging over thèta-functies. In 1897 stelde hij een veralgemening van de eigenwaarden, het spectrum van een operator voor; het concept werd door David Hilbert verder uitgebreid in de spectraaltheorie. Wirtinger schreef ook artikelen op het gebied van de complexe analyse, de meetkunde, de algebra, de getaltheorie en over Lie-groepen. Hij werkte samen met Kurt Reidemeister op het gebied van de knopentheorie. In 1905 liet hij zien hoe men de knoopgroep (fundamentaalgroep) van een knoopcomplement kan berekenen.

In 1907 verleende de Royal Society in Londen hem de Sylvester-medaille voor zijn bijdragen aan de algemene theorie van functies.

Hij was een van de redacteuren van de Encyclopédie des sciences mathématiques pures et appliquées, 1913–1916. Onder zijn leerlingen waren Wilhelm Blaschke, Leopold Vietoris, Erwin Schrödinger en Kurt Gödel.

Externe link[bewerken]