Windorgel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een windorgel is een muziekinstrument bestaande uit holle staven dat wordt bespeeld door de wind.

Grotere, stationaire modellen zoals het Windorgel in Vlissingen werken als een gewoon orgel. Wanneer wind door de pijpen blaast produceren deze geluid op dezelfde wijze als orgelpijpen bij een standaard orgel. Kleinere, verplaatsbare modellen (meestal gebruikt als tuinornament) produceren over het algemeen geluid doordat de wind het geheel in beweging brengt waardoor de buisjes in contact komen met een centrale klepel of elkaar.

Geschiedenis[bewerken]

De oorsprong van de huidige windklokken bevindt zich in India. In de tweede eeuw werden daar windorgels gebruikt voor het wegjagen van boze geesten bij pagodes. Later breidde het gebruik zich uit naar China waar ze werden opgehangen in tempels, paleizen en huizen.[1]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. www.hoorn.wereldwinkel.nl (geraadpleegd op 26 augustus 2012)