Xylofoon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

De concert xylofoon is een muziekinstrument behorend tot het gestemde slagwerk dat bestaat uit twee rijen toetsen, die zijn opgehangen aan een op een frame gespannen touw. Een rij voor de witte toetsen, als je vergelijkt met de piano, en een rij voor de zwarte. Onder iedere toets kan een resonator hangen om de grondtoon te versterken. Omdat de toonhoogte (onder andere) afhangt van de lengte van de toets zijn de laagste toetsen veel langer dan de hoogste (hetzelfde geldt voor de resonatoren)

De naam komt van het griekse xylos, dat 'hout' betekent. Er zijn meer instrumenten die in de volksmond onjuist 'xylofoon' worden genoemd:

• Vibrafoon
• Marimba
• Glockenspiel of Metallofoon
• Balafoon (de Afrikaanse variant)

Onder andere in het Orff-Schulwerk is de xylofoon ook bekend, vaak heeft het instrument daar echter een beperkt bereik. De meeste xylofoons op scholen zijn niet chromatisch omdat de aanschaf daarvan nogal duur is. Er zijn verschillende stemmingen, zoals de sopraan- alt- en basxylofoon. Er komt ook een verwant instrument voor dat van korte dunne metalen toetsen gebruikt maakt, meestal zonder resonator. Het wordt vaak 'xylofoon' genoemd maar is eigenlijk een metallofoon.

De xylofoon wordt ook in een aantal klassieke stukken gebruikt zoals de Sabeldans van Chatsjatoerjan, Danse macabre en Carnival des Animeaux van Camille Saint-Saëns. In een symfonie wordt de xylofoon voor het eerst gebruikt in Gustav Mahler's Symfonie Nr. 6.

Zoek xylofoon op in het WikiWoordenboek.