Zee-engels

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zee-engels
Squatina squatina
Squatina squatina
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Chondrichthyes (Kraakbeenvissen)
Onderklasse: Elasmobranchii (Haaien en roggen)
Superorde: Selachimorpha (Haaien)
Orde
Squatiniformes
Buen, 1926
Familie
  • Squatinidae
Afbeeldingen Zee-engels op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Zee-engels (Squatiniformes) zijn een orde van haaien. Het is een orde van slechts één familie van haaien.[1]

Algemene kenmerken[bewerken]

Zee-engelen hebben een lichaam dat lijkt op een rog. Het lichaam is afgeplat en de borst en buikvinnen steken ver naar buiten en deze vinnen lijken daarom op vleugels, vandaar de naam zee-engel. Ze hebben twee ver naar achter geplaatste rugvinnen zonder stekel en vijf kieuwspleten. Het spuitgat is groot. De bek is eindstandig en bij de bek zitten tastdraden met franje aan de uiteinden. Het zijn bodembewoners die verborgen onder het zand of de modder van de zeebodem wachten op hun prooi. Ze jagen op macrofauna en kleine vissen (dus ook andere haaien). Vanuit een hinderlaag slaan ze toe met hun kaken waarop scherpe tanden zitten en die ze als het ware kunnen uitstulpen (de boven- en onderkaken van een haai kunnen min of meer onafhankelijk van de schedel bewegen). Daarmee kunnen ze ook mensen verwonden.
In de Noordzee komt alleen de gewone zee-engel Squatina squatina voor. Deze haai heeft bijnamen als paddehaai, pakhaai, schoorhaai. Zee-engelen kunnen tot 2,5 m lang worden.

Rode lijst[bewerken]

Alle zee-engelen zijn bewoners van de zeebodem. Omdat haaien draagkrachtstrategen zijn, zijn ze zeer gevoelig voor visserij, speciaal de visserij met bodemsleepnetten. Populaties van gewone vissen (r-strategen) hebben een groter herstelvermogen bij intensieve bevissing.Van de 22 soorten zee-engelen staan er drie als kritiek (ernstig bedreigd), vijf als bedreigd, vier als kwetsbaar, één als gevoelig op de rode lijst van de IUCN. Van zeven soorten zijn er onvoldoende gegevens en van slechts twee (Australische) soorten is de status veilig.

Taxanomie[bewerken]

Familie Squatinidae (Duméril, 1806)

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Squatiniformes. FishBase. Ed. Ranier Froese and Daniel Pauly. Februari 2009 version. N.p.: FishBase, 2009.