Zeehondencrèche Pieterburen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bioscoopjournaal uit 1972 over de zeehondencrèche Pieterburen van Lenie 't Hart en haar man.
Zeehondencreche in Pieterburen.

De Zeehondencrèche Pieterburen is de oudste exclusieve zeehondencrèche in Nederland. Men verzorgt er zeehonden die ziek, verzwakt of gestrand zijn. Daarnaast geeft men voorlichting.

Geschiedenis[bewerken]

De Zeehondencrèche is gelegen in Pieterburen, onderdeel van de Groningse gemeente De Marne. Op initiatief van Lenie 't Hart worden hier sinds 1971 zeehonden opgevangen, in navolging van het echtpaar Wentzel dat in Uithuizen al zeehonden opving. Vanaf 1952 ving het Texels museum ook zeehonden op, wat later overgenomen is door Ecomare.

De bij het woonhuis van 't Hart gelegen crèche is diverse malen uitgebreid. Het huidige gebouw werd officieel geopend op 7 september 1978. VARA-presentator Bert Garthoff, bekend van het programma "Weer of geen weer", legde de eerste steen. Hij werd gevraagd omdat hij één van de eersten in Nederland was die via de microfoon opriepen aandacht aan het milieu te schenken. In 2006 werd de crèche omgedoopt in 'Zeehondencrèche Lenie 't Hart', waarna in 2014 de oude naam weer werd aangenomen.

Activiteiten[bewerken]

De Zeehondencrèche beschikt over vrijwilligers die zeehonden snel van de gevonden plek kunnen ophalen. Vervolgens worden ze verzorgd door vrijwilligers en professionele krachten. Daarnaast geeft het centrum voorlichting over het milieu en bedreigingen van de zeehonden zoals netten en plastic.

Controverse[bewerken]

De opvang van zeehonden in deze crèche is niet onomstreden. Critici stellen dat de grootschalige manier waarop deze dieren opvangen, genezen en weer uitgezet worden vanuit Pieterburen de zeehondenpopulaties kan verzwakken. Vooral ecologen van Alterra (later Imares) als Peter Reijnders hadden diverse aanvaringen met 't Hart en haar medewerkers. Inmiddels erkent ook Ab Osterhaus, lid van het Wetenschappelijk Platform Zeehonden Waddenzee en voorzitter van de wetenschappelijke commissie van zeehondencrèche in Pieterburen, dat opvang niet meer noodzakelijk is voor het voortbestaan van de zeehond in de Waddenzee. Desondanks zet 't Hart en haar medewerkers de opvang door, onder andere omdat het volgens haar tot de plicht van mensen behoort zieke dieren te helpen in een niet-natuurlijke situatie die de Waddenzee is.

In verscheidene andere zeehondencrèches binnen en buiten Nederland deelt men deze laatste opvatting niet. In Denemarken bijvoorbeeld is het uitzetten van dieren verboden. Toch heeft de Zeehondencrèche in Pieterburen een vergunning om zeehonden op te vangen en weer uit te zetten.

Zeehondencrèche nieuwe stijl[bewerken]

In 2014 kwam de slepende controverse tot een uitbarsting. De directie wilde minder zeehonden opvangen en in ieder geval kortere opvangperioden voor de zeehonden en het gebruik van antibiotica bij de opgevangen dieren verminderen. De directie botste daarmee met de raad van toezicht die het beleid van Lenie 't Hart wilde voorzetten.

In 2012 was 't Hart als directeur van de zeehondencrèche gestopt en opgevolgd door Jeanette Strating die later plaats maakte voor Niek Kuizenga. Lenie 't Hart bleef echter nog wel aan de crèche verbonden maar richtte zich op internationale projecten en fondsenverwerving.

Nadat in 2014 de raad van toezicht vervangen werd na een staking van het personeel, verbrak 't Hart de banden met de zeehondencrèche. Dat voormalig staatssecretaris Henk Bleker, die verantwoordelijk was voor grote bezuinigingen op het gebied van natuurbeleid, voorzitter van deze raad werd, speelde zeker een rol bij haar besluit. De naam van de crèche veranderde van Zeehondencrèche Lenie 't Hart in de oude naam, Zeehondencrèche Pieterburen.[1]

Externe links - Bronnen[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties