Zeeweegbree
| Zeeweegbree | |||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
| soort | |||||||||||||||||||
| Plantago maritima L. (1753) |
|||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
De zeeweegbree (Plantago maritima) is een vaste plant die behoort tot de weegbreefamilie (Plantaginaceae). Het is een plant van schorren en kwelders, strandvlaktes achter de zeereep, langs zeedijken, in zilte gras- en rietlanden en in wegbermen. De zeeweegbree komt van nature voor in Eurazië en is vandaar uit versleept naar Noord-Amerika. Ze staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als vrij zeldzaam en sterk afgenomen.
De plant wordt 15-60 cm hoog en heeft een wortelrozet. De tot meer dan 10 cm lange en 2-6 mm brede, vlezige bladeren zijn lijnvormig en hebben drie tot vijf nerven.
De zeeweegbree bloeit van mei tot september met witachtige bloempjes, die gerangschikt zijn in een 3-10 cm lange, cilindrische aar. De achterste kelkslippen hebben een scherpe kiel. De helmhokjes zijn geel. De steel van de aar is rolrond.
De vrucht is een eivormige doosvrucht.
De plant lijkt veel op kleine planten van de hertshoornweegbree (Plantago coronopus), maar verschilt daarvan doordat het blad niet één, maar drie tot vijf nerven heeft. Jonge bladeren kunnen net als bij de hertshoornweegbree rauw of gekookt gegeten worden.
[bewerken] Namen in andere talen
- Duits: Strand-Wegerich
- Engels: Sea Plantain
- Frans: Plantain maritime
[bewerken] Externe link
- Zeeweegbree (Plantago maritima) op SoortenBank.nl (gebaseerd op de Heukels22, dit is de voorlaatste uitgave)
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Plantago maritima op Wikimedia Commons. |
|
Zie de categorie Plantago maritima van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
