Syndroom van De Quervain

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Ziekte van De Quervain)
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Niet te verwarren met thyreoïditis van De Quervain
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Syndroom van De Quervain
DeQuervain's tenosynovitis
test van Finkelstein voor DeQuervain's tenosynovitis
test van Finkelstein voor DeQuervain's tenosynovitis
Coderingen
ICD-10 M65.4
ICD-9 727.04
eMedicine pmr/36
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Het syndroom van De Quervain (ook Quervain-peesschedeontsteking genoemd) is een ontsteking van een tweetal duimpezen (de m. abductor pollicis longus en m. extensor pollicis brevis).

Deze pezen vormen samen met de pees van de m. extensor pollicis longus de tabatière anatomique (anatomische snuifdoos). De twee betrokken pezen lopen door een peesschede, die vernauwd kan zijn waardoor inklemming en irritatie ontstaat.

Diagnose[bewerken]

De test van Finkelstein kan worden gebruikt om de diagnose te stellen. Hierbij wordt een vuist gemaakt met de duim in de vuist (duimnagel zo ver mogelijk naar de pink), vervolgens wordt de vuist naar ulnair gedevieerd. Deze test lokt de specifieke pijn uit en is bij gezonde personen (vrijwel) pijnloos. Abductie en extensie van de duim zijn pijnlijk gevoelig en er kan sprake zijn van krachtsverlies van de betrokken spieren.

Behandeling[bewerken]

Behandeling is in eerste instantie symptomatisch in de vorm van pijnstilling. Pas bij onvoldoende effect kunnen ontstekingsremmende injecties, of, bij zeer hinderlijke klachten, chirurgische release van de pezen worden overwogen. Ouderwetse behandelmethodes zijn: (onder meer) spalken, ingipsen. In de eerste plaats is rust aangewezen, maar geen 100% immobilisatie.

Het is zeer belangrijk een juiste diagnose te stellen: als weerstandstesten of de test van Finkelstein negatief zijn is er eigenlijk absoluut geen sprake van een De Quervain. Manuele mobilisatie van de betrokken gewrichten, zachte tracties zijn evenzeer aangewezen. Oefentherapie voor selectieve training van de specifieke aangedane spieren moet eveneens zeer progressief gebeuren. Een adequate therapie geeft vrijwel altijd een prima prognose en dito resultaat.[bron?]

Zie ook[bewerken]