Zonnezeil

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
NASA studie van een zonnezeil. Het zeil zal een halve kilometer breed zijn.

Een zonnezeil is een onderdeel van een ruimtevaartuig zonder eigen aandrijving, dat wordt voortgestuwd door de stralingsdruk op het zeil afkomstig van de deeltjes (fotonen) waaruit het zonlicht bestaat. De fotonen weerkaatsen van grote spiegelende zeilen waardoor het ermee verbonden ruimtetuig in beweging wordt gebracht. Omdat er geen brandstof nodig is, kan een zonnezeil in principe altijd blijven accelereren, zolang er maar zonlicht op het zeil valt. Omdat de door fotonen uitgeoefende kracht zeer klein is (van de orde van microNewtons per vierkante meter) moet een zonnezeil een bijzonder grote oppervlakte hebben om enig nut te hebben. Praktische toepassingen zullen diameters van honderden meters tot enkele kilometers hebben.

Cosmos 1[bewerken]

In Rusland is het eerste zonnezeilvaartuig gebouwd, gefinancierd door The Planetary Society en Cosmos Studios. Het vaartuig Cosmos 1 was ontworpen om aan boord van een Volna-raket door een onderzeeboot de ruimte in gelanceerd te worden. Daar zou het zijn reusachtige vleugels spreiden en, slechts aangedreven door zonlicht, het heelal invliegen. Op 21 juni 2005 werd, zoals gepland, Cosmos 1 gelanceerd door de onderzeeboot Borisoglebsk van de Russische Noordelijke Vloot. De eerste trap van de Volna kon niet zijn volledige verbranding doorlopen, waardoor het ruimteschip nooit in een baan om de Aarde is gekomen. Cosmos 1 heeft nooit een kans gehad haar revolutionaire technologie te demonstreren.

IKAROS[bewerken]

In 2010 werd een tweede poging ondernomen. Op 21 mei werd door het Japan Aerospace Exploration Agency de ruimtesonde IKAROS gelanceerd. Deze zal, met behulp van een zonnezeil van 173 m², in zes maanden naar de planeet Venus zeilen.