Zoutziederij

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het zoutzieden en haringpakken aan de Haringpakkerij (nu Prins Hendrikkade), Amsterdam, begin 17e eeuw.
De voormalige zoutziederij De Eendragt in Alkmaar

Een zoutziederij of zoutkeet is een werkplaats voorzien van een kookinrichting om een geconcentreerde zoutoplossing in te dampen en het zout, bij wijze van productie- en raffinagetechniek, te laten kristalliseren. Zout was (en is nog steeds) een essentieel product voor het conserveren en vervoeren van vis. De zoutziederijen kwamen op nadat de moernering in de 16e eeuw werd verboden wegens het gevaar ervan voor de kustverdediging.

Zoutzieders werden door zoutwaterschepen bevoorraad met zeewater om daarin te raffineren ruw zout te koken of er zouthoudende as van gedroogde en verbrande zilte veenaarde mee uit te logen.

De zoutziederijen bevonden zich in de vroege Middeleeuwen binnen de stadsmuren. Ze waren dikwijls de oorzaak van grote stadsbranden; daarom werden de werkplaatsen later buiten de stad gebouwd. In Amsterdam waren in de 17e en 18e eeuw aan beide zijden van de Zoutkeetsgracht zoutketen aanwezig, en in Alkmaar bestaat nu nog het achttiende-eeuwse gebouw van Zoutziederij De Eendracht. En aan de Oppert in Rotterdam waren in de zestiende eeuw vier zoutzieders gevestigd. Waar zeevaart was, daar waren zoutzieders. In Zeeland waren er zoutketen van Arnemuiden tot Zierikzee. In Oegstgeest herinnert de Zoutkeetlaan aan dit verleden. De Zoutketen in Enkhuizen is nu een straat in een buitendijks bedrijventerrein. Ook in Zwijndrecht waren zoutzieders actief. De eerste vermelding is daar uit 1571, de laatste beëindigde het bedrijf in 1957.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]