Zurenborg
|
_-_aerial_view.jpg)
|
|
|
Zurenborg is de naam van een residentiële wijk in het zuidoosten van de Belgische stad Antwerpen. In twee gesneden door de spoorweg, die net als noordelijker in Borgerhout de oude muren van de vesting Antwerpen volgt, is de wijk opgesplitst tussen de Antwerpse districten Antwerpen en Berchem. De Plantin en Moretuslei vormt zowel de noordgrens als oostgrens van de wijk. Verder vormen de Binnensingel (R10) en de Uitbreidingstraat de zuidgrens van de wijk en schermt spoorlijn 25 Zurenborg van de wijk Haringrode af.
De hoofdstraat is de Cogels-Osylei, in het Berchemse gedeelte, dat als geheel bekend is voor zijn architectuur. Een ander belangrijk centrum van de wijk ligt in het district Antwerpen: de Dageraadplaats, bijna volledig omzoomd door restaurants en op zonnige dagen één groot terras. De wijk ontstond aan het einde van de negentiende eeuw. Voor Antwerpen is de wijk uniek daar het een van de weinige wijken in deze ontwikkelingsperiode was, die met een coherent stedenbouwkundig plan met een consistent stelsel van straten en pleinen tot stand is gekomen. Zurenborg kende in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog door de massale stadsvlucht, een periode van verval. Daarin kwam vanaf de jaren zestig en vooral zeventig een kentering toen de wijk kunstenaars, intellectuelen, politieke hemelbestormers en andere "alternatievelingen" begon aan te trekken. Inmiddels geldt de wijk Zurenborg als een goed voorbeeld in Antwerpen waar mensen van verschillende achtergrond goed met elkaar samenleven.
Inhoud |
[bewerken] Geschiedenis
De wijk is ontstaan op de gronden van de baron Osy de Wichem. Het ontstaan van de wijk werd gestimuleerd door de bouw van het station Borgerhout (huidige station Antwerpen-Oost) in 1873. Oorspronkelijk was het de bedoeling om vooral magazijnen, handel en horeca in de buurt van het station in te richten, maar bij gebrek aan belangstelling van handel werd de wijk voornamelijk als residentiële woonwijk ontwikkeld. De wijkontwikkeling werd uitgevoerd door de Société Anonyme pour la Construction de Maisons Bourgeoises. Zoals de naam van de ontwikkelingsmaatschappij het zelf zegt, was de wijk vooral bedoeld voor de (gegoede) burgerij. Daardoor was er veel aandacht voor verkavelingswijze, schoonheid van gebouwen, bestrating en wijkverfraaiing in het algemeen[1].
[bewerken] Cogels-Osylei
De ontwikkeling van de Cogels-Osylei (1881–1914) liep parallel met de hoogdagen van bouwstijlen als jugendstil, art nouveau, eclectische stijl en neoclassicisme. Naar deze periode wordt nostalgisch verwezen met de Franse term belle époque (het mooie tijdperk). Architecten als Jacques de Weert, Jules Hofman, en Joseph Bascourt hebben hier fraaie woningen ontworpen voor de gegoede burgerij. Met name bij huizen als 'De Roos' (nr 46) en 'De Zonnebloem' (nr 50), ontworpen door architect Jules Hofman, en 'De Iris' (nr 44) door architect Van Den Bossche en 'Quinten Matsijs' (nr 80) door architect Jacques De Weerdt zijn fraaie art nouveau elementen verwerkt in de façades. Alle huizen hebben een voortuintje en een wandeling door deze straat is een architecturale belevenis. Ook in de nabijgelegen straten als Transvaalstraat en de Waterloostraat zijn veel fraaie huizen te bewonderen. Met name het ensemble huizen 'De vier Jaargetijden' ontworpen door architect Joseph Bascourt is bijzonder. Ook de façades van onder meer 'Les Mouettes', 'Napoleon', en 'Waterloo' in de Waterloostraat hebben veel fraaie details in de façades. Onder de spoorwegbrug bevindt zich een gedenkplaat met daarop het gedicht ‘Thuis’ van Herman De Coninck, de bekende schrijver/dichter die in deze straat woonde, en die de wijk ook woordspelerig 'Burenzorg' noemde.
In de jaren zestig stonden de Cogels Osylei en de naburige straten op de nominatie om te worden gesloopt en plaats te maken voor een groot kantoren en appartementencomplex. Deze plannen zijn uiteindelijk niet doorgegaan en de wijk is sedert 1984 beschermd als stadsgezicht en de meeste huizen zijn geklasseerd als monument. Met steun van subsidies hebben veel eigenaren hun huizen in de loop van de tijd kunnen renoveren. De Cogels Osylei en ook enkele straten in het noordelijk deel van Zurenborg hebben ondanks veel protest in de wijk echter reeds lang te lijden van het intensieve zware stadsbusverkeer. Door de vele trillingen en de zware diesel- en fijnstofvervuiling worden veel architectonische details aangetast.
[bewerken] Bereikbaarheid
- vanaf station Antwerpen-Berchem: te voet, langs stationsplein (Burgemeester Edgard Ryckaertsplein)
- vanaf station Antwerpen-Centraal: tram 11 richting Eksterlaar
- vanaf station Antwerpen-Oost: te voet, langs Plantin en Moretuslei, Dolfijnstraat en Lange Altaarstraat
- vanaf de Groenplaats: tram 8 richting Eksterlaar
[bewerken] Buurtspoorwegen
In 1885 vertrokken vanaf de stelplaats en eindpunt, Zurenborg, de eerste buurtspoorwegtreinen. Deze is naast het groot spoor gelegen en had een aansluiting hiermee. Ook nadat de reizigerstrams hun eindpunt bij het Rooseveltplaats kregen, bleef dit buurtspoorwegstation belangrijk voor het goederenvervoer bij de buurtspoorwegen. Na de sluiting in 1960 voor het spoorverkeer is de stelplaats omgebouwd tot busstelplaats en is nog steeds in dienst.
[bewerken] Externe links
[bewerken] Bronnen
- ↑ Ed Taverne en Irmin Visser (redactie). Stedebouw: De geschiedenis van de stad in de Nederlanden van 1500 tot heden. Uitgeverij SUN, Amsterdam, 2004, ISBN 90 6168 401 3. Pagina 243-244
