Zwarte moerasschildpad
| Zwarte moerasschildpad IUCN-status: Kwetsbaar[1] (1996) |
|||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Podocnemis unifilis Troschel, 1848 |
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
De zwarte moerasschildpad (Podocnemis unifilis) is een schildpad uit de familie Podocnemididae, die behoort tot de onderorde halswenders (Pleurodira).
[bewerken] Beschrijving
De kleur van het schild is meestal donkergrijs tot zwart met een gele schildrand en enkele felgele vlekken op de kop, geen strepen in tegenstelling tot veel andere soorten zoals de diadeemschildpad (Hardella thurjii). De nek is niet opvallend lang maar wordt wel zijdelings teruggetrokken en de schildvorm is enigszins plat met wel een duidelijk verhoogd middendeel, de randen lopen iets verder door naar beneden en bij oudere dieren, ze kunnen dertig jaar worden, worden de rugplaten bultiger. Mannetjes zijn van vrouwtjes te onderscheiden door een dikkere en langere staart, ook behouden ze een deel van de koptekening die ze als juveniel hebben.
[bewerken] Algemeen
De soort komt voor in het noorden en midden van Zuid-Amerika, en is vrij sterk aan water gebonden, de schildpad komt er alleen uit om te zonnen en de eitjes af te zetten. De gemiddelde schildlengte bedraagt meestal niet meer dan 45 centimeter, met uitschieters tot bijna 70 centimeter, vrouwtjes worden iets groter dan mannetjes. De habitat bestaat uit moerassen, ondergelopen weilanden, bosranden en heidevelden in vochtige laaggelegen gebieden. Jongere dieren eten wel eens wel eens vlees maar volwassen exemplaren zijn bijna volledig vegetarisch, en eten plantendelen of soms aas.
Bronnen, noten en/of referenties:
