Élisabeth Borne

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Élisabeth Borne
Borne in 2015
Geboren 18 april 1961
Functie Premier van Frankrijk
Sinds 16 mei 2022
Partij Renaissancepartij
Politieke functies
2017-2019 vice-minister voor Transport
2019-2020 Minister van Ecologie en Duurzame Ontwikkeling
2020-2022 Minister van Arbeid en Werkgelegenheid
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Frankrijk

Élisabeth Borne (Parijs, 18 april 1961) is een Frans politica. In 2017 trad ze toe tot de regering-Philippe I als minister van transport.[1] Sinds 16 mei 2022 is ze premier van Frankrijk.

Levensloop[bewerken | brontekst bewerken]

Haar ouders waren directeur van een farmaceutisch laboratorium. Zij promoveerde in de École polytechnique (promotie 1981). In 1987 werd ze ambtenaar op het ministère de l'Équipement. waar ze in 1989 regionaal directeur werd voor Île-de-France. In de jaren 1990 was ze adviseur op het ministerie van Onderwijs, bij Jack Lang en vervolgens bij Lionel Jospin. In 1997 werd ze technisch adviseur bij eerste minister Lionel Jospin. In 2002 werd ze strategiedirecteur bij de SNCF. In 2007 werd ze directrice bij Eiffage. In 2008 werd ze algemeen directeur voor de ruimtelijke ordening bij de stad Parijs. In 2013 werd ze prefect voor de toenmalige regio Poitou-Charentes, de eerste vrouw om deze functie te vervullen. In 2014 werd ze kabinetsdirecteur van Ségolène Royal. In 2015 kwam ze aan het hoofd van de RATP, de Parijse metro.

Borne stond lange tijd dicht bij de Socialistische Partij (PS) zonder zich formeel bij de partij aan te sluiten. Na de overwinning van Emmanuel Macron tijdens de Franse presidentsverkiezingen van 2017 sloot ze zich aan bij La République En Marche! Sinds 2020 is Borne lid van Territories of Progress, een centrumlinkse partij die gelieerd is aan LREM. In september 2022 gingen beide partijen op in de Renaissancepartij.

Minister en premier[bewerken | brontekst bewerken]

  • 14 mei 2017-16 juli 2019: viceminister voor Transport, gevoegd bij de minister van Staat Nicolas Hulot, in de regering-Philippe I.
  • 16 juli 2019-6 juli 2020: minister van Ecologie en Duurzame Ontwikkeling, in de regering regering-Philippe II.
  • 6 juli 2020-16 mei 2022: minister van Arbeid en Werkgelegenheid, in de regering regering-Castex.
  • 16 mei 2022-heden: premier van Frankrijk.

Persoonlijk[bewerken | brontekst bewerken]

Borne is de dochter van een Poolse Jood, Joseph Bornstein (geboren in België, die later naar Frankrijk verhuisde), die het concentratiekamp Auschwitz en de dodenmars overleefde. Hij werd in 1950 genaturaliseerd tot Fransman en veranderde de familienaam in Borne. Hij wordt daar als verzetsheld gehuldigd.[2] Elisabeth Borne is gescheiden en heeft een zoon Nathan (1995).