Özcan Akyol

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Özcan Akyol
Ozcan Akyol.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Özcan Akyol
Geboren 7 april 1984, Deventer
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 2011-heden
Uitgeverij Prometheus
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Özcan Akyol (Deventer, 7 april 1984) is een Nederlandse schrijver en columnist. Hij woont en werkt in Deventer. Naast zijn literaire werk is hij vaste columnist van het Algemeen Dagblad, VARAgids, Nieuwe Revu, Helden en zeven regionale dagbladen. Daarnaast publiceert hij van tijd tot tijd in Hard gras en verschillende damesbladen. Als opiniemaker is hij geregeld te zien in televisieprogramma's.

Biografie[bewerken]

Hij deed de mavo en studeerde later journalistiek en Nederlands. De laatste studie heeft hij niet afgerond.[1] In september 2011 debuteerde Akyol met het korte verhaal Zero Impact in de bundel WTF? Volwassen worden na 11 september. Dit boek gaat over jongeren die na de aanslagen op 11 september 2001 in New York opgroeien.

In oktober 2012 verscheen zijn debuutroman Eus bij uitgeverij Prometheus. Het boek gaat over een Turks-Nederlandse jongen uit een gastarbeidersgezin die zich aan zijn achtergrond probeert te ontworstelen. Het werk werd als een gedeeltelijk autobiografische schelmenroman gepresenteerd.[2] Eus kreeg voor en bij verschijning veel aandacht in de Nederlandse media. Er werden in een week tijd 10.000 exemplaren verkocht. Een maand na het verschijnen werden de filmrechten gekocht door Eyeworks.[3]

De schrijver is vanaf dat moment naast schrijver ook opiniemaker. Hij is met enige regelmaat op televisie om zijn mening te geven over de actualiteit, bijvoorbeeld in programma's als De Wereld Draait Door en Pauw.

In mei 2014 schreef hij samen met Twitterfenomeen @Dublanqebogarde de bundel Hé scheids, jij hebt thuis zekers niks te vertellen?, een citatenboek over absurde omgangsnormen op en rond het voetbalveld.

In het najaar van 2014 verscheen het eerste kinderboek van Akyol: Wij vieren geen feest. In dit verhaal gaat een jongetje op kerstavond op zoek naar hulp voor zijn zieke broer. Hij stuit op veel weerstand en leert een harde les. Het boek verscheen in een kleine oplage.

In februari 2016 verscheen zijn tweede roman, getiteld Turis. Hierin gaat de hoofdpersoon op zoek naar het vermeende dubbelleven van zijn vader, teneinde zijn ouders uit elkaar te drijven. Het boek werd als literaire fictie gepresenteerd, hoewel het verhaal veel gelijkenissen met het echte leven van de schrijver zou vertonen.

In 2017 werd de door Akyol gemaakte televisiedocumentaire serie De neven van Eus op NPO2 en VRT uitgezonden.[4] Hierin bezoekt hij Turkije met daar wonende familieleden als zijn belangrijkste gidsen.

In december 2017 heeft Akyol voor de BNNVARA Onze man in Deventer gemaakt. In dit radioprogramma interviewde hij wekelijks een gast in zijn huis in Deventer. Het programma werd live uitzonden op NPO Radio 1. Van het programma zijn vijf afleveringen gemaakt.[5]

Persoonlijk leven[bewerken]

Akyol is atheïst, net als zijn vader, terwijl zijn moeder moslim is. Akyol is kritisch over de islam en Turks nationalisme, hetgeen hem soms 'niet in dank afgenomen wordt'.[6]

Publicaties[bewerken]

  • Zero Impact (2011), kortverhaal
  • Eus (2012), roman
  • Wij vieren geen feest (2014), kinderboek
  • Turis (2016), roman

Prijzen[bewerken]

  • In 2012 won hij de prijs voor het Beste Overijsselse boek[7]
  • In 2016 werd de Cultuurprijs Overijssel aan hem toegekend.[8]
  • In 2017 werd de Gulden Adelaar van de stad Deventer aan hem toegekend. [9]
  • In 2018 werd hij genomineerd voor de Pim Fortuynprijs. De nominatie heeft geleid tot een storm van kritiek vanuit rechts-extremistische, linkse en islamitische hoek. Daarom weigerde Akyol de nominatie, want volgens hem is de prijs "verbindend bedoeld, maar leidt helaas tot polarisering. Ik wil niet dat die giftige dynamiek de prijs besmet."[10]
  • In 2018 werd de Eervolle Vermelding van de Zilveren Nipkowschijf aan de documentaire 'De Neven van Eus' toegekend. De jury prees het sterke debuut van Akyol als televisiemaker. [11]