AEGEE-Leiden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
AEGEE-Leiden
Association des États-Généraux des Étudiants de l'Europe-Leiden
AEGEE-Leiden
AEGEE-Leiden
Type Studentenreisvereniging
Instelling Universiteit Leiden
Hogeschool Leiden
Locatie Vlag Leiden Leiden
Oprichting 31 oktober 1985
Aansluiting AEGEE, PKvV
Ledental 320 (2020)
Website www.aegee-leiden.nl

AEGEE-Leiden' (voluit Association des États-Généraux des Étudiants de l'Europe-Leiden) is een Leidse studentenvereniging, opgericht op 31 oktober 1985. Deze Nederlandse vereniging maakt onderdeel uit van de overkoepelende Europese studentenvereniging AEGEE, een netwerk van ruim 160 studentenverenigingen gevestigd in ongeveer 40 landen. Hoewel de vereniging in Leiden veel weg heeft van een studentengezelligheidsvereniging, kent ze door dit Europese netwerk ook een sterk thematisch karakter, wat zich uit door veel reizen en activiteiten door heel Europa. In begin 2020 telde AEGEE-Leiden 320 leden.

Algemeen[bewerken | brontekst bewerken]

AEGEE-Leiden heeft geen eigen sociëteit, maar komt in plaats daarvan samen in een pand van de Leidse afdeling van COC Nederland. Hiernaast organiseren verscheidene commissies binnen de vereniging diverse activiteiten gedurende het jaar voor de leden (en in sommige gevallen ook externen).

Reizen[bewerken | brontekst bewerken]

Naast de Leidse activiteiten worden per jaar ongeveer acht reizen georganiseerd, vrijwel altijd binnen Europa. Door rekening te houden met de studieverplichtingen van de leden bij het plannen hiervan, kunnen er doorgaans dertig leden mee op zo'n reis. Twee keer per jaar worden liftweekenden georganiseerd, waarbij leden liftend naar hun bestemming (zoals Hamburg, Keulen, of Londen) gaan. Om de kosten van de reizen laag te houden, wordt vaak gekozen voor minder conventionele reisbestemmingen, zoals bijvoorbeeld in Oost-Europa. In de zomer is er een langere reis, welke in het geval van bijvoorbeeld een lustrumjaar ook verder weg gaat.

Commissies, disputen en collectieven[bewerken | brontekst bewerken]

Naast de verenigingsbrede activiteiten die voornamelijk worden verzorgd door commissies, kent AEGEE-Leiden ook een disputensysteem waarin leden uit verschillende jaarlagen in kleinere groepen samenkomen, door bijvoorbeeld gezamenlijk te eten of op een dispuutsreis te gaan. Ongeveer de helft van de leden van AEGEE-Leiden is lid bij een dispuut, waarvan er op het moment zes actief zijn.

  • La Vie en Rosé (damesdispuut, opgericht 2010)
  • Dispar Vulgo (herendispuut, opgericht 2013)
  • Puck (gemengd dispuut, opgericht 2014)
  • C.C. Cielo (damesdispuut, opgericht 2015)
  • Modus Vivendi (gemengd dispuut, opgericht 2017)
  • T.O.T.O. (gemengd dispuut, opgericht 2019)

Naast de disputen kent AEGEE-Leiden ook laagdrempelige verbanden in de vorm van collectieven, waarbij leden met een gedeelde interesse zich kunnen verbinden.

Toegankelijkheid[bewerken | brontekst bewerken]

AEGEE-Leiden streeft, net als het overkoepelende netwerk AEGEE, er naar om een zo open mogelijke vereniging te zijn. Als gevolg hiervan kent AEGEE-Leiden geen ontgroening/kennismakingstijd (KMT) in de gebruikelijke zin van het woord, maar leren de leden de vereniging kennen door middel van een serie activiteiten in de maand september. Daarnaast is het bij AEGEE-Leiden mogelijk om gedurende het hele jaar lid te worden, in plaats van alleen tijdens de EL CID. Door geen verplichtingen te stellen tegenover het lidmaatschap, poogt de vereniging voor elk type student toegankelijk te zijn.

Europees Netwerk[bewerken | brontekst bewerken]

Hoewel de meeste activiteiten binnen AEGEE-Leiden gericht zijn op de eigen leden, worden er ook regelmatig evenementen opgezet voor zusterverenigingen uit het Europese netwerk van AEGEE. Op hun beurt organiseren deze zustervereningen (binnen het netwerk locals genoemd) ook dit soort evenementen, wat leidt tot tal van exchanges tussen de locals. Als gevolg hiervan bouwen veel leden internationale vriendschappen en culturele ontwikkeling op. Daardoor wordt AEGEE-Leiden vaak gezien als een 'internationale vereniging', maar dit moet niet verward worden met verenigingen die gericht zijn op internationale studenten: de leden van AEGEE-Leiden zijn vrijwel allemaal Nederlands, dan wel Nederlandstalig.

Net zoals het geval is bij AEGEE-Leiden, worden locals genoemd naar de stad waarin ze gevestigd worden, bijvoorbeeld 'AEGEE-Barcelona', 'AEGEE-Kiev' en 'AEGEE-Izmir'.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

In januari 1984 gingen studieverenigingen van vijf grandes écoles van Frankrijk een samenwerking aan om een grote bijeenkomst te organiseren op het gebied van 'industrieel verval'. Hoewel deze bijeenkomst bij gebrek aan geschikte locatie — ze waren op zoek naar een ongebruikte fabriek om tienduizend studenten plek te kunnen bieden — werd geannuleerd, stelde Franck Biancheri, zelf een student, voor om een soortgelijk project op te zetten: een 'Europees studentencongres'. Een iets gewijzigd team van grandes écoles, met Biancheri als voorzitter, organiseerde na veel (financiële) obstakels overwonnen te hebben uiteindelijk 'EGEE I': een congres van een week lang, dat begon op 16 april 1985, ondersteund door grote namen in de Franse politiek van destijds: president François Mitterand, oud-president Valéry Giscard d'Estaing, burgemeester van Parijs Jacques Chirac en oud-minister-president Raymond Barre. De naam 'EGEE' was afgeleid van de Egeïsche Zee (la mer Égee), waar ruwweg 2000 jaar eerder de eerste democratie ontstaan was. Doordat er reeds een Frans bedrijf bestond met dezelfde naam, werd EGEE in 1988 veranderd naar AEGEE. 350 studenten, afkomstig uit alle tien landen die destijds in de EEG zaten, namen deel aan dit congres, waar conferenties door in totaal zestig sprekers maar ook twee recepties en twee grote feesten plaatsvonden. Ook vanuit Leiden was een groep studenten aanwezig.

De eerste antennae[bewerken | brontekst bewerken]

Enkele maanden later volgde een uitnodiging van president Mitterand aan Biancheri om samen met een groep Europese studenten naar de viering van de Franse nationale feestdag te komen. Een van de aanwezigen was Tanja Zwaan vanuit Leiden, die op verzoek van Biancheri een delegatie Leidse studenten voor EGEE I had geregeld. In de dagen na de viering begon deze groep aan een serie discussies rondom een project van Biancheri: een Europese structuur bestaande uit lokale organisaties, georganiseerd vanuit een algemene vergadering (de Agora) en een bestuur (het Comité Directeur of CD) die de beslissingen gemaakt op de Agora uitvoert. Een belangrijk kernpunt bij het opstellen van deze structuur was dat er geen nationaal niveau is binnen de vereniging, wat EGEE uniek maakte. In oktober 1985 werd het eerste CD verkozen, met Biancheri als President en Zwaan als Secretary General. Diezelfde maand, op 31 oktober, werd AEGEE-Leiden als een van de eerste antennae opgericht onder leiding van Huguette van de Loo, die ook bij EGEE I aanwezig was en de eerste President van AEGEE-Leiden werd. De andere zogenaamde founding locals waren antennae in München, Milaan, Parijs, Londen en Madrid.[1]

Om vaste voet te krijgen op het Europese podium van die tijd, werd in maart 1986 in samenwerking met de krant Le Monde een live televisie-uitzending georganiseerd, genaamd The Night of the Seven Antenna, waarbij via een satellietverbinding vanuit zeven steden politieke debatten tussen studenten en politici over de toekomst van Europa werden gevoerd. Aangezien satelliettechnologie destijds nog niet zo ver was ontwikkeld, was ook dit evenement erg vernieuwend. Het had het gewenste effect: van 8 antennae in januari 1986 groeide EGEE tot 30 een jaar later, toen de eerste Agora (enigszins verwarrend 'EGEE II' genaamd) werd georganiseerd in München. Wat verder hielp met het verspreiden van het project was dat elke antenna jaarlijks een symposium organiseerde waar tenminste vijftig buitenlandse studenten aanwezig moesten zijn. Ook AEGEE-Leiden organiseerde dergelijke symposia, zoals in januari 1986 rondom 'Industrieel Europa' en in maart 1988 over 'de externe economische relaties van de EEG'.

Bijdrages vanuit Leiden[bewerken | brontekst bewerken]

In 1987 organiseerde AEGEE-Leiden de tweede Agora, EGEE III genaamd. De Agora was een groot succes, onder andere doordat Biancheri, Zwaan en de rest van het CD eerder dat jaar door president Mitterand waren uitgenodigd voor een lunch, waar Mitterand er door Biancheri van overtuigd werd om financiering van het Erasmus-programma goed te keuren, waardoor het voor studenten makkelijker werd om binnen Europa op uitwisseling te gaan. Ruud Lubbers, destijds minister-president van Nederland, werd beschermheer van AEGEE-Europe na zelf spreker te zijn geweest bij EGEE III, en ook de toenmalige rector magnificus van de Universiteit Leiden steunde het project.[2].

1988 kende het begin van een nieuw CD en het vertrek van de grote drijfveren die AEGEE-Europe mogelijk maakte. Met de val van de Berlijnse Muur in 1989 breidde het netwerk snel uit naar Oost-Europa, maar deze plotselinge toename in het aantal locals ging ten koste van onderlinge communicatie en daarmee de eenheid van het netwerk. Om via een logo coherentie te creëren, nam in 1990 de voorzitter van AEGEE-Leiden, Michel Chatelin, contact op met een ontwerper uit Den Haag. Het logo, welke de vorm van een sleutel heeft (de zogenaamde key to Europe) wordt nu nog steeds gebruikt door elke local, met als enige verschil de naam van de stad in het logo.[3]

Moeizame jaren en herstel[bewerken | brontekst bewerken]

In 1991 organiseerde AEGEE-Leiden in samenwerking met AEGEE-Amsterdam EGEE VII (welke nu los stonden van de Agora) met als thema 'Energie & Europa'. In de jaren die volgden hadden zowel AEGEE-Europe als AEGEE-Leiden moeite om gemotiveerde leden te werven en actief te blijven, iets wat deels werd bemoeilijkt door het gebrek aan soepele communicatie (email was nog niet de norm). Wel werden er enkele Summer Universities georganiseerd: zomerreizen, georganiseerd door een antenna, waaraan leden vanuit het hele netwerk deel konden nemen. Om verval van de vereniging tegen te gaan, werd eind jaren '90 de structuur op de schop genomen: er werd een Raad van Advies ingesteld, er werd een grotere focus gelegd op interne activiteiten (bijvoorbeeld door informele borrels wekelijks te organiseren in plaats van maandelijks), er werd geïnvesteerd in kennisoverdracht en er werd een meerjarenplan opgezet. Hierbij ging meer aandacht uit naar het opbouwen van een succesvolle vereniging binnen Leiden, en werd het Europese netwerk enigszins op de achtergrond geschoven. Een belangrijke verandering is dat er meer Leidse studenten geworven werden, ten koste van uitwisselingsstudenten uit het buitenland. Er werd gewerkt aan de zichtbaarheid binnen Leiden, onder andere door het opzetten van een website in 2001. Rond de millenniumwisseling telde de vereniging een kleine honderd leden, in 2004 was dit gegroeid tot 130, na de EL CID van 2006 stond de teller op bijna 240.

Terug op Europees podium[bewerken | brontekst bewerken]

Met zo veel nieuwe leden steeg ook de vraag naar meer activiteiten, en de besturen van deze jaren zetten dan ook veel in op de organisatie hiervan door meer commissies in het leven te roepen. Met een bloeiende vereniging in Leiden kon er ook weer meer gefocust worden op het Europese netwerk. Tussen 1990, toen Michel Chatelin (de ontwerper van het logo) en Loet Venrooij posities in het CD bekleden, en 2001 (met Piotr Tylko-Tylczynski) heeft geen enkel lid van AEGEE-Leiden een positie in het overkoepelende bestuur gevuld. In 2003 en 2008 gebeurde dit wel weer, en gedachten gingen uit naar het organiseren van een Agora. Natuurlijk gingen er regelmatig leden vanuit AEGEE-Leiden naar de Agora's van andere locals, die gebruikelijk twee keer per jaar georganiseerd worden. Als meerdaags evenement met enkele honderden aanwezigen, voor wie zowel overnachting, eten als entertainment geregeld moet worden, is het organiseren van de ledenvergadering van het netwerk zowel een grote eer als een grote opgave. De organisatie begint bijna twee jaar van tevoren, aangezien de aanmelding om een Agora te organiseren ruim een jaar van tevoren ingediend moet worden bij het herstel. In 2009 werd de aanmelding voor een Spring Agora Leiden in 2010 goedgekeurd, het jaar dat ook in teken stond van het vijfde lustrum van de vereniging.

Hoewel de voorbereidingen van de Agora redelijk soepel verliepen, en ook de Agora zelf (welke plaatsvond van 15 tot en met 18 april 2010) zonder noemenswaardige problemen verliep, ontstonden er problemen na afloop van de Agora. Door de uitbarsting van de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull waren vrijwel alle terugvluchten van deelnemende AEGEE-leden geannuleerd. Op het laatste moment moest dus extra overnachtingsplekken geregeld worden, wat dankzij hulp van de Universiteit lukte door plekken vrij te maken in het Universitair Sportcentrum (USC). Deze operatie verliep vrij soepel, en na enkele dagen konden de deelnemers alsnog naar huis.[4]

De jaren '10[bewerken | brontekst bewerken]

Met zowel een stabiele vereniging in Leiden als een goed imago in het Europese netwerk, kenden de jaren '10 van AEGEE-Leiden een periode waarin een gezonde vereniging het mogelijk maakte om zonder problemen verdere verbeteringen in te voeren. AEGEE-Leiden had, net als bijna alle andere antenna van AEGEE-Europe, de kleur blauw als verenigingskleur, en ook in Leiden zelf kwam deze kleur vaak voor bij verenigingen (alsmede de universiteit zelf). Om zichzelf beter te kunnen onderscheiden van de anderen, werd de verenigingskleur (en daarmee de kleur van merchandise) veranderd naar groen, waar de vereniging tegenwoordig goed aan te herkennen is. Daarnaast werd erop ingezet om leden langer actief te houden binnen de vereniging, onder andere door disputen een grotere rol te geven (zonder ze verplicht te maken) en collectieven, die in 2014 geïntroduceerd werden in de vereniging. Voor leden die zich wel uitschreven, werd in 2012 een reünistenorganisatie genaamd L'EuRO ('Leidse Europese Reünisten Organisatie') opgericht, naast de reeds bestaande optie om alumnus te worden. Verdere professionalisering nam plaats in de vorm van een strakke functieverdeling binnen het bestuur en betere kennisoverdracht, alsmede een duidelijk takenpakket voor elke commissie. Het ledenbestand bleef gedurende deze jaren stabiel tussen de 300-350 leden, met de grootste instroom van leden tijdens de introductieweek (EL CID) van de universiteit.

In deze periode werd er regelmatig gewisseld van locatie voor bijeenkomsten/borrels. Enkele tijd is er gekeken naar de optie om te verhuizen naar een eigen pand, maar dit zou resulteren in een verhoging van de ledencontributie die, met vijftig euro per jaar, tot een van de laagste van de Leidse studentenverenigingen behoort. In 2017 werd de overstap gemaakt naar 'De Kroon', het pand van de Leidse afdeling van COC Nederland aan de Langegracht, en dit is tot heden de standaard borrellocatie van AEGEE-Leiden.

Op Europees niveau werd in februari 2016 door AEGEE-Leiden een European Planning Meeting (EPM) georganiseerd, wat na de Agora het grootste type evenement is binnen AEGEE-Europe. Bij een EPM wordt besproken wat de beste manier is om thematische doelen van het netwerk te implementeren. In het bijzonder ging de EPM van Leiden in 2016 over de vluchtelingencrisis en migratie.[5] Een andere mijlpaal op Europees niveau werd behaald in 2019 toen Daniël Amesz, werd verkozen tot President of AEGEE-Europe tijdens de Agora in Boekarest. Het is en blijft de eerste keer dat een lid van AEGEE-Leiden die positie bekleedde sinds Frank Biancheri vierendertig jaar eerder AEGEE-Europe in het leven riep.

In 2020, het jaar van haar zevende lustrum, werd AEGEE-Leiden gedwongen fysieke activiteiten tijdelijk te staken ten gevolge van de coronapandemie. Ook op Europees niveau werkte dit door, met name in de eerste online Agora in juni van dat jaar. Ook de Autumn Agora van oktober 2020, welke oorspronkelijk plaats zou vinden in Moskou, nam online plaats. In deze maand werd ook de eerste almanak van AEGEE-Leiden uitgegeven, welke het zevende lustrum (2015-2020) besloeg.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Referenties[bewerken | brontekst bewerken]