Afschuiving (materiaalkunde)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Schematische weergave van afschuiving

Afschuiving is een vorm van plastische vervorming in een materiaal, onder invloed van dislocatiebeweging. Door een extern aangebrachte spanning, door kracht, glijden delen van de kristalstructuur langs elkaar. Daarmee verandert de geometrie van het materiaal. Afhankelijk van het type kristalrooster bevinden zich verschillende mogelijke vlakken in het materiaal, waarlangs het voor de atomen energetisch gunstig is om langs elkaar te glijden. De afbeelding hiernaast toont een schematische weergave van wat er bij afschuiving gebeurt. Hoewel het afgebeelde materiaal van vorm verandert, de staaf wordt langer en dunner, blijft de structuur van het materiaal min of meer hetzelfde.

Langs welke vlakken er afschuiving optreedt, in een daarmee samenhangende richting, is afhankelijk van het type kristalrooster. De glijrichting is doorgaans die, waarin de atomen de dichtste bolstapeling hebben en samenvallend met, of afhankelijk van, de richting van de toegevoerde kracht. Voor de kubische kristalstelsels, te weten de kubisch vlakgecentreerd en kubisch ruimtelijk gecentreerd zijn dat respectievelijk de richtingen met Miller-index [110] en [111], voor hexagonale kristalstelsels is dit de richting [100]. Een materiaal met een hexagonaal kristalrooster heeft ten opzichte van een materiaal met de kubische roosters minder glijvlakken. Afschuiving treedt dan ook minder gemakkelijk op, waardoor andere plastische vervormingsmechanismen, zoals de vorming van tweelingen, relatief meer voorkomen dan bij kubische roosters. Dit heeft zijn weerslag op de mechanische eigenschappen van het materiaal.

Websites[bewerken | brontekst bewerken]