Agustín González

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Agustín González
González in september 2004
Algemene informatie
Volledige naam Agustín González Martinez
Geboren 24 maart 1930
Geboorteplaats Linares
Overleden 16 januari 2005 (74 jaar)
Overlijdensplaats Madrid
Land Vlag van Spanje Spanje
Werk
Jaren actief 1953–2004
Beroep Acteur (film, theater, tv)
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Agustín González Martínez (Linares, 24 maart 1930Madrid, 16 januari 2005) was een Spaanse acteur, die in meer dan 150 films speelde en ook werkte voor theater en televisie. Zijn carrière omvatte ruim vijftig jaar en hij is voor zijn werk geëerd met vele, overwegend Spaanse prijzen.

Carrière[bewerken | bron bewerken]

Gonzáles begon aan diverse opleidingen en was in zijn studententijd verbonden aan het theatergezelschap Teatro Español Universitario. Uiteindelijk staakte hij zijn studie voor het acteren.

In 1953 debuteerde hij in het theater met een kleine rol in Escuadra hacia la muerte. Het jaar daarop verscheen hij voor het eerst op film in Felices Pascuas, van Juan Antonio Bardem. Uiteindelijk zou hij hoofdrollen en belangrijke bijrollen spelen in meer dan 150 films, waarbij hij vooral in de jaren tachtig grote successen boekte.

Enkele belangrijke titels: Plácido y la trilogía La escopeta nacional, Patrimonio nacional en Nacional III, van Luis García Berlanga; La colmena en Los santos inocentes, van Mario Camus; Belle Époque, van Fernando Trueba en Volver a empezar, El abuelo, Historia de un beso en Tiovivo c.1950 (zijn laatste film), van José Luis Garci. Hij speelde zowel een hoofdrol in de film Las bicicletas son para el verano (1984) van Jaime Chávarri als in het gelijknamige theaterstuk van Fernando Fernán Gómez waar de film op gebaseerd was. Met zijn strakke werkritme kon hij jaarlijks in verscheidene films spelen, tot wel twaalf in een jaar. Hij werd vier keer genomineerd voor de Premio Goya voor beste mannelijke bijrol: in 1987, 1988, 1995 en 1999.

Op het Festival Imagfic in 1988 won Gonzales de prijs voor beste acteur voor zijn rol in de film Testigo azul (Alucinema) van Francisco Rodríguez. González won deze prijs ex aequo met de Noord-Amerikaanse acteur David Jacobson, die hem kreeg voor zijn werk in de film The beat van Paul Mones.[1][2]

Bij het grote publiek kreeg hij vooral bekendheid door zijn rollen in televisieseries, zoals Cervantes, Cuentos imposibles, Los ladrones van a la oficina en Éste es mi barrio.

In het theater hadden Gonzales en Berta Riaza de hoofdrollen in Todos eran mis hijos (All my sons), van Arthur Miller,[3] dat werd opgevoerd in Buenos Aires in augustus 1988. In 1990 speelde hij met María Asquerino in El león en invierno van James Goldman, een stuk over de strijd tussen Henry II en Leonor van Aquitanie. Andere stukken waarin hij speelde, waren Luces de bohemia (1970) van Valle Inclán, Irene o el tesoro van Antonio Buero Vallejo; El rufián castrucho van Lope de Vega, Las mocedades del Cid van Guillén de Castro, El burlador de Sevilla van Tirso de Molina en En la red van Alfonso Sastre. Daarnaast trad hij op in vertaald werk van niet-Spaanse schrijvers zoals Los emigrados (Emigranci van Sławomir Mrożek),[4] dat hij vertolkte met José María Rodero en Trampa para un hombre solo (Piège pour un homme seul van Robert Thomas).

Levensloop[bewerken | bron bewerken]

Augustín Gonzales was de oudste broer van Manuel González, een van de leden van de Spaanse popgroep Los Brincos.

Van 1954 tot 1986 woonde hij samen met de actrice María Luisa Ponte, zijn tegenspeelster in talloze toneelstukken, hoewel hij ook kortstondige relaties had met María Asquerino en Pilar Bardem. Zijn laatste jaren bracht hij door met Maite de la Cruz, moeder van televisiepresentatrice Sandra Sutherland.

Overlijden[bewerken | bron bewerken]

In november 2004 werkte hij mee aan Tres hombres y un destino samen met José Luis López Vázquez en Manuel Alexandre, maar wegens gezondheidsproblemen moest hij zich laten vervangen. In januari 2005 overleed hij in het La Zarzuela-ziekenhuis in Madrid aan complicaties van een longontsteking.

Van de korte film El último día del principio de tu vida van Pedro Folla en Carlos Castel maakte hij de première niet meer mee, omdat hij na een ziekenhuisopname van enkele dagen overleed. Deze film was in augustus 2003 opgenomen in Galicië en hij speelde er samen met jonge acteurs als Daniel Huarte en Javier Pereira.

Filmografie[bewerken | bron bewerken]

Film (selectie)[bewerken | bron bewerken]

Televisie[bewerken | bron bewerken]

Theater (selectie)[bewerken | bron bewerken]

Prijzen en nominaties[bewerken | bron bewerken]

Prijzen van de Círculo de Escritores Cinematográficos[bewerken | bron bewerken]

Jaar Categorie Film Resultaat
1981 Beste mannelijke bijrol El poderoso influjo de la luna Winnaar[8]

Prijzen van de Fotogramas de Plata[bewerken | bron bewerken]

Jaar Categorie Film/Serie/Montage Resultaat
1982 Beste theatervertolking Las bicicletas son para el verano Winnaar
1984 Beste filmacteur Las bicicletas son para el verano
Los santos inocentes
Genomineerd
Beste televisierol Cuentos imposibles Genomineerd

Prijzen van de Unión de Actores y Actrices[bewerken | bron bewerken]

Jaar Categorie Resultaat
2004 Toda una vida Winnaar

Premios Goya (filmprijs)[bewerken | bron bewerken]

Jaar Categorie Film Resultaat
1986 Beste mannelijke bijrol Mambrú se fue a la guerra Genomineerd
1987 Beste mannelijke bijrol Moros y cristianos Genomineerd
1994 Beste mannelijke bijrol Los peores años de nuestra vida Genomineerd
1998 Beste mannelijke bijrol El abuelo Genomineerd

Overige prijzen[bewerken | bron bewerken]

Externe links[bewerken | bron bewerken]

Referenties[bewerken | bron bewerken]