Alain Badiou

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alain Badiou

Alain Badiou (Rabat, 17 januari 1937) is een Franstalige filosoof.

Alain Badiou is geboren in de Marokkaanse hoofdstad Rabat. Hij studeerde wiskunde aan de École normale supérieure in Parijs en volgde ook college op de Sorbonne. Momenteel is hij hoogleraar filosofie aan dezelfde École normale supérieure en de European Graduate School in Saas-Fee, Zwitserland.

Al vanaf de jaren 60 is hij politiek actief bij linkse politieke partijen. Hij hield zich onder andere bezig met de dekolonisatie van Algerije en formuleerde een postmarxistische maatschappijkritiek. Een bekende leerling van hem is Quentin Meillassoux.

Badiou ontwikkelde zich in Frankrijk tot spraakmakend criticus van het postmodernisme, de filosofische stroming die iedere waarheidsaanspraak als subjectief afwijst. Hij bestrijdt tevens de nadruk die er in integratiedebatten, ook door filosofen, wordt gelegd op het onoverkomelijke verschil tussen groepen van verschillende etnische herkomst en op de herleefde idee van een nationale identiteit. Dit leidde in het weekblad Le Nouvel Observateur vlak voor kerstmis 2009 tot een twistgesprek met de filosoof Alain Finkielkraut, waarin Badiou stelde dat de idee van een nationale identiteit in essentie een reactionair concept betreft. Alain Finkielkraut, gerenommeerd links criticus van de multiculturele samenleving, verwierp Badious kritiek als een ontkenning van zijn eigen wortels. Badiou, zelf atheïst, beschouwt de apostel Paulus als de grondvester van het universalistische denken. Aan het slot van zijn boek over Paulus zegt Badiou dat het universele niet de ontkenning inhoudt van het particuliere."Het gaat erom een non-conformisme te ondersteunen in verhouding tot wat ons steeds conformeert. Het denken wordt op de proef gesteld en enkel door het universele - in een ononderbroken arbeid, een inventief traject - van die beproeving bevrijd." In: Paulus. De fundering van het universalisme 2008, p. 188

Bibliografie[bewerken]

  • 1969 - Le Concept de modèle
  • 1982 - Théorie du sujet
  • 1985 - Peut-on penser la politique?
  • 1988 - L'Être et l’Événement
  • 1989 - Manifeste pour la philosophie
  • 1990 - Le Nombre et les Nombres
  • 1992 - Conditions
  • 1993 - L’Éthique, essai sur la conscience du mal (De ethiek. Essay over het bewustzijn van het Kwaad, vert. Rokus Hofstede, Uitgeverij IJzer, 2005)
  • 1997 - Deleuze: la clameur de l'être, vert. Deleuze : het geroep van het zijn, Kapellen/Kampen 2006
  • 1997 - Saint Paul. La fondation de l’universalisme (Paulus. De fundering van het universalisme, vert. Dominiek Hoens & Jan De Wit, Uitgeverij Ten Have, 2008)
  • 1998 - Abrégé de métapolitique
  • 1998 - Court traité d’ontologie transitoire
  • 1998 - Petit manuel d’inesthétique
  • 2005 - Portées du mot 'juif', vert. Het woord ‘jood’, 2008
  • 2005 - Le Siècle, vert. De twintigste eeuw, Kampen 2006
  • 2005 - (met Slavoj Žižek) Philosophie und Aktualität: ein Streitgespräch, vert. Actuele filosofie: een dispuut, 2010
  • 2006 - Logiques des mondes. L’Être et l’Événement, 2
  • 2008 - Petit panthéon portatif
  • 2009 - Second manifeste pour la philosophie, vert. Tweede manifest voor de filosofie, 2010
  • 2009 - L'Antiphilosophie de Wittgenstein
  • 2009 - Éloge de l'Amour
  • 2010 - Le Fini et l'Infini
  • 2011 - La Relation énigmatique entre politique et philosophie

Literatuur[bewerken]

  • Richard de Brabander, 'Alain Badiou', in: Bram Ieven et al. (red.), De nieuwe Franse filosofie : denkers en thema's voor de 21e eeuw, Amsterdam 2011, p. 59-73
  • Joost de Bloois en Ernst van den Hemel (red.), Alain Badiou: Inesthetiek: filosofie, kunst, politiek, 2012

Externe link[bewerken]