Albert Bandura

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Albert Bandura
Albert Bandura
Albert Bandura
Algemene informatie
Land Canada, Verenigde Staten van Amerika
Geboortedatum 4 december 1925
Geboorteplaats Mundare
Overlijdensdatum 26 juli 2021
Overlijdensplaats Stanford
Doodsoorzaak hartfalen
Werk
Beroep psycholoog, academisch docent
Werkveld psychologie, cognitieve psychologie, behaviorisme
Werkgever(s) Stanford-universiteit
Functies President of the American Psychological Association
Promovendi Daniel Bullock
Studie
School/universiteit Universiteit van Brits-Columbia, Universiteit van Iowa
Promotor Arthur Lester Benton
Academische graad PhD in Psychology
Persoonlijk
Talen Engels
Schrijftaal Engels
Diversen
Lid van American Academy of Arts and Sciences, American Psychological Association
Prijzen en onderscheidingen Guggenheim Fellowship, Grawemeyer Award, National Medal of Science, E. L. Thorndike Award, Officier in de Orde van Canada, William James Fellow, James McKeen Cattell Fellow Award, APA Award for Outstanding Lifetime Contributions to Psychology, APA Award for Distinguished Scientific Contributions to Psychology, honorary doctorate of the University of Salamanca, Honorary doctor of the Free University of Berlin, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences, Honorary doctor of the University of Ottawa, Honorary doctor of Leiden University
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata.
U kunt die informatie hier bewerken.

Albert Bandura (Mundare, 4 december 1925Stanford (Californië), 26 juli 2021), was een Amerikaans-Canadees psycholoog. Hij is bekend geworden als grondlegger van de sociaal-cognitieve leertheorie en heeft ook gewerkt aan het begrip morele ontkoppeling.

Bandura studeerde psychologie aan de Universiteit van British Columbia waar hij in 1949 zijn Bachelors degree haalde. Aan de Universiteit van Iowa behaalde hij zijn Ph.D in 1952. Daar studeerde hij onder Kenneth Spence, een belangrijke vertegenwoordiger van het stimulus-responsbehaviorisme van Clark Hull, en zo kwam hij in aanraking met leertheorie en gedragstudies. In 1953 kreeg hij een aanstelling aan de Stanford-universiteit. Daar schreef hij samen met Richard Walters (zijn eerste promovendus) zijn eerste boek, Adolescent Aggression. Het belang van dit werk was dat de auteurs daarmee het begrip imitatie voor het aanleren van gedrag introduceerden.

In 1973 en 1980 kreeg hij verschillende prijzen voor zijn werk. In 1995 ontving Bandura een eredoctoraat van de Universiteit Leiden.

Bandura overleed op 95-jarige leeftijd aan de gevolgen van hartfalen.[1]