Alejandro Valverde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alejandro Valverde Belmonte
Alejandro Valverde 2013.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Alejandro Valverde Belmonte
Bijnaam Balaverde, El Bala, El Imbatido
Geboortedatum 25 april 1980
Geboorteplaats Las Llumbreras, Vlag van Spanje Spanje
Lengte 178 cm
Gewicht 61 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Team Movistar
Discipline Weg
Specialisatie Klassementsrenner, klassiekerspecialist
Ploegen
2002-2004
2005–2010
2011-heden
Comunidad Valenciana/Kelme
Caisse d'Epargne
Team Movistar
Beste prestaties (top-20)
Amstel Gold Race 2e (2013)
Luik-Bastenaken-Luik 1e (2006, 2008)
Ronde van Lombardije 2e (2013)
Ronde van Frankrijk 6e (2007)
4 etappezeges
Ronde van Spanje 1e (2009)
8 etappezeges
WK 2e (2003, 2005)
UCI World Tour 3e (2013)
Extra
Zeges:  
Waalse Pijl
UCI ProTour
Clásica San Sebastián
Critérium du Dauphiné
2006
2006 en 2008
2008
2008 en 2009
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Alejandro Valverde Belmonte (Las Llumbreras, 25 april 1980) is een Spaans wielrenner. Sinds 2002 is hij professional. Zijn bijnaam luidt El Imbatido (De Onverslagene). Zijn naam wordt uitgesproken als Balberde. In 2012 keerde hij terug van een dopingschorsing.

Carrière[bewerken]

Valverde brak in 2003 door, met als hoogtepunt twee etappes en de derde plaats in het eindklassement in de Ronde van Spanje en de tweede plaats op het wereldkampioenschap. Hij begon het seizoen als een tamelijk onbekende renner en eindigde als 7e op de UCI-ranglijst. Hij toonde zich een veelzijdig renner, die kan klimmen, sprinten en tijdrijden.

2004 begon met geldproblemen bij zijn ploeg, Kelme. De ploeg kon de rennerssalarissen niet meer betalen. Vanwege deze problemen en vanwege een dopingschandaal werd de ploeg geweerd bij zowel de Ronde van Italië als de Ronde van Frankrijk. Later in het jaar kwam Valverde wel aan de bak en tijdens de Ronde van Spanje won hij een etappe en werd vierde in het eindklassement. Ook liet hij opnieuw van zich spreken in het wereldkampioenschap: Hij hielp Óscar Freire aan de wereldtitel en werd zelf zesde in de sprint. In totaal boekte Valverde in 2004 15 overwinningen.

Vanwege de geldproblemen bij die ploeg, en omdat Kelme geen deelname verkreeg voor de in 2005 ingevoerde ProTour, was hij voor 2005 op zoek naar een nieuwe ploeg. Uiteindelijk tekende hij voor Illes Balears. Met twee etappezeges in de Ronde van het Baskenland, één in Parijs-Nice en één in de Ronde van Frankrijk kon zijn nieuwe werkgever niet anders dan tevreden over haar aanwinst zijn. Toch bleek Valverde ook kwetsbaar, want drie dagen na zijn ritzege in de Tour moest hij als drager van de witte trui de ronde met een knieblessure verlaten. Na een korte revalidatie besloot hij toch aan te treden op het WK in Madrid, zijn eerste wedstrijd in 2 maanden, waar hij net naast de wereldtitel greep. Hij werd tweede na Tom Boonen.

In 2006 beleefde hij een zeer goed voorjaar. Hij won zowel de Waalse Pijl als Luik-Bastenaken-Luik, twee belangrijke heuvelklassiekers die deel uit maakten van de ProTour.

Zijn andere doel dit jaar was de Ronde van Frankrijk. In het Critérium du Dauphiné Libéré liet hij de concurrentie zien dat er rekening met hem moest gehouden worden in de Tour. Hij startte die bewuste Tour als één van de favorieten, zeker na het dopingschandaal Operación Puerto, dat ervoor zorgde dat diverse favorieten niet van start mochten gaan. Maar ook nu liep het, net als het voorgaande jaar, weer mis. In de derde rit kwam hij ten val en brak hij zijn sleutelbeen. Valverde stapte huilend uit de koers. Ook in de Ronde van Spanje gold hij als favoriet. Hij leek die roep waar te gaan maken, maar werd uiteindelijk toch nog door Aleksandr Vinokoerov voorbijgestreefd. Wel werd hij tweede, en werd hij dat jaar winnaar van het klassement van de ProTour. In het wereldkampioenschap sprintte hij naar de derde plaats, achter Paolo Bettini en Erik Zabel.

In 2007 werd hij tweede in zowel de Waalse Pijl als in Luik-Bastenaken-Luik. Dat jaar reed hij voor het eerst de Ronde van Frankrijk uit. Valverde werd voor het begin van de Tour tot de favorieten voor de eindzege gerekend, maar werd uiteindelijk zesde. Hij liet de Vuelta links liggen en zette alles op het WK. Het was enige tijd onzeker of hij daar mocht starten vanwege zijn niet bewezen onschuld in de zaak Fuentes, maar op 26 september 2007 werd bekend dat de Spaanse wielerbond met succes tegen de UCI in beroep is gegaan bij het internationaal sporttribunaal CAS. 14 februari werd de Operación Puerto weer geopend. Op 5 juli 2008 won Valverde de eerste etappe van de Ronde van Frankrijk waardoor hij direct de leiding in zowel het algemeen klassement als het puntenklassement veroverde. Ook de tweede dag bleefde gele trui in zijn bezit. De groene trui verloor hij echter aan Kim Kirchen.

Ondertussen reeg Valverde de zeges aaneen in het seizoen 2008. Hij won in het najaar de belangrijke Spaanse klassieker: de Clasica San Sebastian en vertrok als een van de favorieten aan de start in de Ronde van Spanje. Het begin was indrukwekkend met een demonstratie in de tweede etappe door van iedereen weg te sprinten in de hellende aankomststrook. Maar zoals zo vaak bij Valverde wisselde hij goede momenten met slechte momenten af. Hij verloor de ronde in de rit naar Suances waar hij meer dan drie minuten verloor. Door goede prestaties op de zware Angliru en de klimtijdrit naar de Navacerrada werd hij uiteindelijk nog vijfde. Door zijn goede seizoen sloot hij zijn seizoen op de 1e plaats af op de wereldranglijst.

Valverde begon zijn seizoen 2009 moeizaam door problemen met het CONI en UCI waardoor hij in het begin van het seizoen geen overwinningen kon boeken. Zijn eerste overwinningen kwamen in de Ronde van Castilië en León waar hij twee ritten won. In de Waalse klassiekers presteerde hij ietwat tegenvallend met een 7e plaats in de Waalse pijl en een 19e plaats in Luik. Valverde kreegin het midden van het seizoen een domper te verwerken: hij mocht niet naar de tour omdat hij door het CONI voor twee jaar werd geschorst. Hierdoor mocht hij twee jaar lang geen wedstrijden in Italië rijden. Aangezien de Ronde van Frankrijk van dat jaar een stuk door Italië voerde, kon Valverde niet deelnemen. Ondanks deze domper raakte Valverde goed in vorm met als resultaat etappewinst en de eindzege in de Ronde van Catalonië voor Daniel Martin. Hij reisde af naar het Critérium du Dauphiné Libéré. Valverde won deze ronde ondanks de aanwezigheid van Evans, Contador en Gesink. Aan het einde van het seizoen 2009 kon Valverde eindelijk een grote ronde winnen. Hij won de Ronde van Spanje voor landgenoot Samuel Sánchez en de Australiër Cadel Evans.

In 2010 begon hij sterk met eindwinst in de Ronde van de Middellandse Zee. In Parijs-Nice werd hij tweede voor zijn ploegmaat Luis León Sánchez en achter Alberto Contador. In de Ronde van het Baskenland won hij twee etappes en werd hij tweede in het eindklassement achter Horner. In het heuveldrieluik presteerde hij redelijk. In de Amstel Gold Race was hij er niet vanwege de IJslandse aswolk die het vliegverkeer in Europa belemmerde. In de Waalse Pijl eindige hij als achtste en in Luik-Bastenaken-Luik eindigde hij als derde achter Aleksandr Vinokoerov en Aleksandr Kolobnev. Vervolgens won hij de laatste etappe van de Ronde van Romandië. Ook in het eindklassement eindigde hij als eerste, voor Simon Spilak en Denis Menchov.

Nauwelijks 5 koersdagen na zijn aflopende dopingschorsing, op 21 januari 2012, zegevierde Valverde in de koninginnenrit, met aankomst op Old Willunga Hill, van de Tour Down Under. Een maand later behaalde hij in de Ruta del Sol alweer zijn tweede overwinning van het jaar, eveneens in de koninginnenrit. Hij nam er ook de leiderstrui over en behield deze tot het einde. Hij zette zijn succesvolle reeks voort met een derde plaats in Parijs-Nice. Op 19 juli 2012 soleerde de Spanjaard 35,5 kilometer en won de laatste bergetappe van de Ronde van Frankrijk, zijn vierde etappezege in de Tour. Ook in de Ronde van Spanje van 2012 was Valverde succesvol: nadat hij met zijn ploeg de ploegentijdrit al had gewonnen, won hij de derde etappe door Joaquim Rodríguez nipt te verslaan in de sprint. Tevens nam hij de rode leiderstrui over van ploeggenoot Jonathan Castroviejo. Een dag later kwam Valverde echter ten val en verloor hij kostbare tijd op de overige klassementsrenners. Hij verloor de rode trui aan Rodriquez. In de achtste etappe leek Alberto Contador op een ritzege af te stevenen. Hij werd echter in de laatste meters gepasseerd door Valverde, met in zijn wiel Rodriquez. Hierdoor pakte Valverde zijn zevende ritzege in de Ronde van Spanje. Hij eindigde de ronde als tweede in het eindklassement en als winnaar van zowel het puntenklassement als het combinatieklassement.

Tijdens de wegwedstrijd van de Wereldkampioenschappen wielrennen in Valkenburg wist Valverde voor de vierde keer in zijn carrière het podium te halen: hij werd derde, achter Philippe Gilbert en Edvald Boasson Hagen. Een jaar later werd hij op het WK in Florence wederom derde, waardoor hij met vijf podiumplaatsen op WK's recordhouder werd. [1]

Bloeddoping[bewerken]

Op 14 mei 2006 meldde de Spaanse Guardia Civil dat Valverde betrokken zou zijn in de dopingzaak rond Eufemiano Fuentes. In de dossiers van Fuentes zouden de codenamen 18 en Valv.(Piti) naar hem verwijzen. Piti is de naam van de hond van Valverde. Valverde zelf ontkent alle beschuldigingen.

Het CONI heeft bewezen dat het DNA uit een bloedstaal van Valverde, genomen tijdens de doortocht in Italië van de Tour de France van 2008, matchen met het DNA van bloed gevonden in één van de bloedzakken bij de dopingzaak rond Eufemiano Fuentes. Valverde is echter van plan de CONI zelf te vervolgen.

Begin 2009 wordt Valverde opnieuw genoemd in de zaak Puerto. Het CONI vraagt 2 jaar schorsing voor Valverde. Op 11 mei wordt Valverde twee jaar geschorst. Deze schorsing geldt vooralsnog enkel op Italiaans grondgebied maar kan wereldwijd worden omdat de internationale wielerunie UCI overweegt deze schorsing over te nemen.

Op 31 mei 2010 wordt Valverde voor twee jaar wereldwijd geschorst, voor betrokkenheid in de zaak Operación Puerto. De straf gaat met terugwerkende kracht op 1 januari 2010 in. Al zijn uitslagen van dit jaar worden geschrapt, die van vroeger mag hij op zijn palmares houden. Hij ging tegen de uitspraak in beroep, maar deze werd op 4 november afgewezen.[2]

Overwinningen[bewerken]

2001
MaillotEspaña.svg Spaans kampioen bij de beloften
2003
9e etappe Ronde van Spanje
15e etappe Ronde van Spanje
3e etappe Ronde van het Baskenland
Puntenklassement Ronde van het Baskenland
Klasika Primavera
Prueba Villafranca de Ordizia
3e etappe Ronde van Aragon
4e etappe A Trofeo Joaquim Agostinho
5e etappe Trofeo Joaquim Agostinho
2004
3e etappe Ronde van Spanje
1e etappe Ronde van het Baskenland
Puntenklassement Ronde van het Baskenland
Klasika Primavera
Trofeo Cala Millor
Eindklassement Ronde van Valencia
2e & 3e etappe
Eindklassement Ronde van Murcia
Eindklassement Ronde van Burgos
1e, 2e & 3e etappe
3e etappe Ronde van Castilië en León
4e etappe Ronde van Castilië en León
5e etappe Ronde van Castilië en León
2005
10e etappe Ronde van Frankrijk
7e etappe Parijs-Nice
3e etappe Ronde van het Baskenland
4e etappe Ronde van het Baskenland
Eindklassement Challenge Mallorca
Trofeo Manacor
Trofeo Soller
2006
Luik-Bastenaken-Luik
Waalse Pijl
7e etappe Ronde van Spanje
1e etappe Ronde van het Baskenland
Puntenklassement Ronde van het Baskenland
4e etappe Ronde van Romandië
Puntenklassement Ronde van Romandië
2e etappe Ronde van Murcia
Amstel Curaçao Race
Eindklassement UCI ProTour
2007
Eindklassement Ronde van Valencia
Eindklassement Ronde van Murcia
4e etappe (ITT)
3e etappe Clásica Alcobendas (ITT)
4e etappe Ronde van Burgos (ITT)
2008
MaillotEspaña.svg Spaans kampioen op de weg, Elite
Luik-Bastenaken-Luik
Clásica San Sebastián
1e etappe Ronde van Frankrijk
6e etappe Ronde van Frankrijk (na diskwalificatie Riccò)
2e etappe Ronde van Spanje
Eindklassement Dauphiné Libéré
1e & 3e etappe (ITT)
Puntenklassement
Eindklassement Ronde van Murcia
4e etappe (ITT)
Parijs-Camembert
Eindklassement UCI ProTour
2009
Gouden trui Eindklassement Ronde van Spanje
Combinatieklassement Ronde van Spanje
Eindklassement Ronde van Catalonië
3e etappe
Eindklassement Dauphiné Liberé
Klasika Primavera
Eindklassement Ronde van Burgos
3e etappe Ronde van Castilië en Leon
5e etappe Ronde van Castilië en Leon
2010
Eindklassement Ronde van de Middellandse Zee
1e en 2e etappe Ronde van het Baskenland
5e etappe Ronde van Romandië
Eindklassement Ronde van Romandië
2012
17e etappe Ronde van Frankrijk
3e etappe Ronde van Spanje
8e etappe Ronde van Spanje
Groene tri Puntenklassement Ronde van Spanje
Witte trui Combinatieklasssement Ronde van Spanje
5e etappe Tour Down Under
3e etappe Parijs-Nice
Eindklassement Ruta del Sol
2e etappe
2013
Trofeo Serra de Tramuntana
Eindklassement Ruta del Sol
Proloog en 4e etappe
Groene tri Puntenklassement Ronde van Spanje
2014
Eindklassement Ruta del Sol
Winnaar Proloog, 1e & 2e etappe
Ronde van Murcia
Roma Maxima
Grote Prijs Miguel Indurain

Ereplaatsen[bewerken]

UCI-ranglijst/UCI ProTour[bewerken]

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2002 opgave  
2003 Brons ↑ (2) 
2004 4e (1) 
2005 opgave (1) 
2006 opgave   Zilver ↑ (1) 
2007 6e  
2008 8e (2)  5e (1) 
2009 Jersey gold.svg ↑ Jersey white.svg 
2010
2011
2012 20e (1)  Zilver ↑ (3*)Jersey green.svgJersey white.svg 
2013 8e   Brons ↑ Jersey green.svg 

* Inclusief ploegentijdrit

Jaar Milaan-San Remo Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl Clásica San Sebastián WK op de weg Wereld- ranglijst
2002 130e
2003 54e 39e Zilver ↑
2004 6e
2005 33e 13e 34e 12e 40e Zilver ↑ 22e (UPT)
2006 24e 23e Goud ↑ Goud ↑ Brons ↑ Goud (UPT)
2007 6e Zilver ↑ Zilver ↑ Brons ↑ 57e 4e (UPT)
2008 Brons ↑ Goud ↑ 21e Goud ↑ 37e Goud (UPT)
2009 21e 19e 7e 17e 9e Zilver (UWR)
2010   Brons ↑   -8e
2011
2012 22e 46e 26e Brons ↑ 5e (UWT)
2013 Zilver ↑ Brons ↑ Zilver ↑ 7e Zilver ↑ Brons ↑ Brons (UWT)
Voorganger:
Vlag van Spanje Alberto Contador
2008
Jersey gold.svg Winnaar van de Ronde van Spanje Jersey gold.svg
Vlag van Spanje Alejandro Valverde
2009
Opvolger:
Vlag van Italië Vincenzo Nibali
2010
Bronnen, noten en/of referenties