Alexander De Croo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Alexander De Croo
Informal meeting of ministers responsible for development (FAC). Arrivals Alexander De Croo (36766610160) (cropped2).jpg
Geboren 3 november 1975
Kieskring Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij Open Vld
Vlag van België Premier van België Vlag van België
Aangetreden 1 oktober 2020
Regering Regering-De Croo
Voorganger Sophie Wilmès
Federaal vicepremier
Aangetreden 22 oktober 2012
Einde termijn 1 oktober 2020
Regering Di Rupo
Michel I
Michel II
Wilmès I
Wilmès II
Voorganger Vincent Van Quickenborne
Opvolger Vincent Van Quickenborne
Functies
1999-2006 Projectleider Boston Consulting Group
2006 Oprichter Start-up Darts-ip
2008-heden Kernlid Liberales[1]
2009-2012 Partijvoorzitter Open Vld
2010-2012 Senator
2012-2014 Federaal minister van
Pensioenen
[2]
2013-heden Vice Chairman, Global Agenda Council on Ageing, World Economic Forum
2014
2019-2020
Volksvertegenwoordiger
2012-2020 Vicepremier
2014-2018 Federaal minister van Ontwikkelingssamenwerking, Digitale Agenda, Telecommunicatie en Post
2018-2020 Federaal minister van Ontwikkelings-samenwerking & Financiën belast met Bestrijding van de fiscale fraude
2020-heden Ondervoorzitter Open Vld
2020-heden Premier van België
Website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Alexander F.H. De Croo (Vilvoorde,[3] 3 november 1975) is een liberaal Belgisch politicus voor Open Vld en ondernemer.[4] Sedert 1 oktober 2020 is De Croo premier van België van de zogenaamde Vivaldi-coalitie, hij volgde Sophie Wilmès op en is de eerste Vlaamse premier in iets minder dan 10 jaar.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Jeugd[bewerken | brontekst bewerken]

Alexander De Croo is de zoon van voormalig Belgisch minister, partijvoorzitter en kamervoorzitter Herman De Croo. Hij studeerde in 1998 af als Handelsingenieur aan de Vrije Universiteit Brussel (in samenwerking met Solvay Business School). Nadien studeerde hij een Master of Business Administration (MBA) aan Northwestern-universiteit in Illinois, Verenigde Staten. Hij werkte tussen 2000 en 2006 voor het consultingkantoor The Boston Consulting Group. Daarna richtte hij Darts-ip op, een bedrijf dat advies geeft op vlak van eigendomsrecht.

Naar de politiek[bewerken | brontekst bewerken]

Bij de Europese verkiezingen van 2009 stond hij voor de eerste maal op de lijst. Hij behaalde 47.779 voorkeurstemmen op de tiende plaats. Ook werd hij in 2008 kernlid van de onafhankelijke liberale denktank Liberales.

Voorzitter Open Vld[bewerken | brontekst bewerken]

Op 26 oktober 2009 stelde hij zich kandidaat voor het voorzitterschap van Open Vld als opvolger van interim-voorzitter Guy Verhofstadt. Hij koos Vincent Van Quickenborne en Patricia Ceysens als running mates en nam het op tegen Marino Keulen en Gwendolyn Rutten. Op 12 december 2009 werd hij in de tweede stemronde met 11.676 stemmen tot voorzitter gekozen. Marino Keulen strandde op 9.614 stemmen.[5] Zijn verkiezing was opmerkelijk te noemen, want hij had nog nooit een politiek mandaat uitgeoefend, zelfs niet in de gemeenteraad.[6]

Onder impuls van Alexander De Croo voerde Open Vld in 2010 onder de noemer 'Moedige verandering' een vernieuwingsoperatie door die midden juni 2010 uitmondde in een Toekomstcongres.[7]

Naar aanleiding van een speciale reeks over de Belgische monarchie in de kranten De Standaard en La Libre Belgique eind maart 2010 hield Alexander De Croo een pleidooi voor een protocollair koningschap naar Zweeds model.[8] Op 22 april 2010 besliste De Croo dat zijn partij uit de regering-Leterme II stapte, omdat er geen voorstel tot oplossing voor de ongrondwettelijk verklaarde kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Daarop bood premier Yves Leterme het ontslag van de regering aan koning Albert II van België aan. De koning aanvaardde het ontslag en in juni 2010 kwamen er nieuwe federale verkiezingen. De Croo werd lijsttrekker van de lijst voor de Senaat.

Bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 behaalde De Croo als lijsttrekker van de senaatslijst van Open Vld 301.917 voorkeurstemmen, de derde beste score in Vlaanderen, na Bart De Wever en Marianne Thyssen. Hij legde de eed af als senator en bleef in de Senaat zetelen tot in 2012. Bij de federale verkiezingen van 25 mei 2014 was hij lijsttrekker van de Open Vld-lijst voor de Kamer van volksvertegenwoordigers in de kieskring Oost-Vlaanderen. Hij behaalde 78.073 voorkeurstemmen, de beste score in de kieskring-Oost Vlaanderen, en legde de eed af.

Hij was in 2011 onderhandelaar namens de Open Vld bij het tot stand komen van het politiek akkoord omtrent de zesde staatshervorming (het zogenaamde Vlinderakkoord).

Voorzitter af[bewerken | brontekst bewerken]

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 trok De Croo in Brakel de Open Vld-lijst en was als dusdanig kandidaat-burgemeester voor de partij.[9] Hoewel hij in zijn eigen gemeente een goede uitslag behaalde, leed Open Vld elders in Vlaanderen bijna overal zwaar verlies.[10] Door zijn goede score werd hij begin 2013 burgemeester van Brakel en voorzitter van de gemeenteraad. Hij werd slechts titelvoerend burgemeester, want hij volgde in oktober 2012 Vincent Van Quickenborne - die burgemeester van Kortrijk werd - op als vicepremier en minister van Pensioenen in de regering-Di Rupo. Als partijvoorzitter werd De Croo zelf ad interim vervangen door Guy Verhofstadt, waarna Gwendolyn Rutten in december 2012 de officiële nieuwe voorzitter werd.[11][12] Waarnemend burgemeester van Brakel werd zijn partijgenoot Stefaan Devleeschouwer.[13] Na de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober 2018 stond hij het burgemeesterschap af aan Stefaan Devleeschouwer en werd hij voorzitter van de gemeenteraad.[14]

Vicepremier[bewerken | brontekst bewerken]

Als vicepremier moest Alexander De Croo meteen de begroting van 2013 onderhandelen. Na ruim een maand onderhandelen bereikte het federale kernkabinet op 20 november 2012 een akkoord over de sanering van de overheidsfinanciën. Parallel bereikten de federale topministers ook een akkoord om de loonkosthandicap in België tegen 2016 af te bouwen.[15]

Van 11 oktober 2014 tot 9 december 2018 was hij vicepremier en minister van Ontwikkelingssamenwerking, Digitale Agenda, Telecommunicatie en Post in de regering-Michel I. Na de doorstart van de regering-Michel II op 9 december 2018, die er kwam na het vertrek van N-VA uit de regering, bleef hij vicepremier en werd hij minister van Ontwikkelingssamenwerking en Financiën. Zijn overige ministerposten werden overgenomen door partijgenoot Philippe De Backer. Bij de federale verkiezingen van 2019 was hij lijsttrekker in Oost-Vlaanderen.[16] Hij werd herkozen in de Kamer met 80.283 voorkeurstemmen en zetelde er tot in maart 2020, toen hij minister werd in de regering-Wilmès II.

In mei 2020 behaalde hij bij de verkiezingen voor het partijbestuur van Open Vld de hoogste persoonlijke score, waardoor hij tot ondervoorzitter van de partij werd benoemd.[17]

Tijdens de aanslepende gesprekken voor de vorming van een federale regering werd hij meermaals getipt als kandidaat-premier. In september 2020 stelde de koning hem aan als formateur, samen met PS-voorzitter Paul Magnette.[18]

World Economic Forum[bewerken | brontekst bewerken]

In de zomer van 2013 werd De Croo door het World Economic Forum gevraagd om vicevoorzitter te worden van de Global Agenda Council on Ageing, de vergrijzingsdenktank van de organisatie.[19] De vergrijzingsdenktank die De Croo aanstuurde, was samengesteld uit experten uit de academische en politieke wereld, het bedrijfswereld en de civiele samenleving en focuste op de bewustwording rond veroudering en de voorbereiding van de samenleving op de gevolgen van de wereldwijde demografische transformatie.

Premier[bewerken | brontekst bewerken]

Op 30 september 2020 werd na 492 dagen kabinetsonderhandelingen overeenstemming bereikt over een nieuw regeerakkoord. De Croo werd hierbij als premier gekozen en wordt hiermee, sinds het opstappen van Leterme in 2011, de eerste Vlaamse premier van België in negen jaar.

Uitslagen verkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Verkiezing Kieskring Datum Lijst Plaats op lijst Voorkeursstemmen Uitslag Partijuitslag binnen kieskring
Europese parlementsverkiezingen Vlaanderen 7 juni 2009 Open Vld 10e plaats 47.779 niet verkozen 20,56 %
Federale parlementsverkiezingen (Senaat) Vlaanderen 13 juni 2010 Open Vld 1e plaats 301.917 1e titularis 13,32 %
Gemeenteraadsverkiezingen Brakel 14 oktober 2012 Open Vld 1e plaats 2.202 1e titularis 41,9 %
Federale parlementsverkiezingen Oost-Vlaanderen 25 mei 2014 Open Vld 1e plaats 78.073 1e titularis 18,12 %
Gemeenteraadsverkiezingen Brakel 14 oktober 2018 Open Vld 1e plaats 2.210 1e titularis 53,9 %
Provincieraadsverkiezingen Gent 14 oktober 2018 Open Vld Lijstduwer-15e plaats 13.862 2e titularis 18,9 %
Federale parlementsverkiezingen Oost-Vlaanderen 26 mei 2019 Open Vld 1e plaats 80.283 1e titularis 17,85 %

Ereteken[bewerken | brontekst bewerken]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

Voorganger:
Guy Verhofstadt
Partijvoorzitter van Open Vld
2009-2012
Opvolger:
Gwendolyn Rutten
Voorganger:
Vincent Van Quickenborne
Minister van Pensioenen
2012-2014
Opvolger:
Daniel Bacquelaine
Voorganger:
Vincent Van Quickenborne
Vicepremier voor Open Vld
2012-2020
Opvolger:
Vincent Van Quickenborne
Voorganger:
Jean-Pascal Labille
Minister van Ontwikkelingssamenwerking
2014-2020
Opvolger:
Meryame Kitir
Voorganger:
Jean-Pascal Labille
Minister van Digitale Agenda, Telecommunicatie en Post
2014-2018
Opvolger:
Philippe De Backer
Voorganger:
Johan Van Overtveldt
Minister van Financiën
2018-2020
Opvolger:
Vincent Van Peteghem
Voorganger:
Sophie Wilmès
Premier van België
2020 - heden
Zie de categorie Alexander De Croo van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.