Peter Ruckman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Alexandrijnse cult)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Geplaatst:
14-09-2021
Genomineerd: hoort dit thuis in de encyclopedie?   Past dit onderwerp in Wikipedia?

Ten minste een van de mensen die meewerken aan Wikipedia vindt dat het onderwerp van dit artikel niet past in deze encyclopedie, en stelt daarom voor het artikel te laten verwijderen.
De hiervoor opgegeven reden is: Onvoldoende onafhankelijke bronnen die over dit fenomeen (de cult) schrijven. Eenzijdig, duidelijk niet neutraal artikel.

De pagina is daarom aangedragen op de beoordelingslijst. Daar is mogelijk ook een meer gedetailleerde reden voor de beoordelingsnominatie te vinden.

Na plaatsing op de beoordelingslijst blijft dit artikel minstens twee weken staan, zodat eventuele bezwaren ingebracht kunnen worden. Mogelijk is het onderwerp wel relevant maar blijkt dit onvoldoende uit de inhoud van het artikel, bijvoorbeeld door een gebrek aan referenties naar gezaghebbende bronnen. Als u het artikel zodanig kunt verbeteren dat daarmee de redenen voor verwijdering komen te vervallen, aarzel dan vooral niet om het te verbeteren. Vergeet niet om dit op de genoemde lijst te vermelden.

Indien u van mening bent dat het artikel dusdanig is verbeterd en aangepast dat het wel binnen Wikipedia past, vraag dan op de lijst (of aan de nominator) of dit sjabloon verwijderd mag worden.

NB: deze melding dient te blijven staan tot de beoordelingsdiscussie afgesloten is.
Algemene informatie is te vinden op Wat Wikipedia niet is, Relevantie en de uitleg bij "te beoordelen pagina's".

(//)

Peter Ruckman

Peter Sturges Ruckman (19 november 1921 - 21 april 2016) was een Amerikaanse baptist, voorganger van de Bible Baptist Church en oprichter van Pensacola Bible Institut, beide in Pensacola, Florida.[1]

Als aanhanger van de 'King James Only' beweging stond Ruckman op het standpunt dat de King James Bijbelvertaling een 'laatste openbaring' was, het laatste bewaarde woord van God. Ruckmans opvatting wordt vaak Ruckmanisme genoemd en de aanhangers ervan Ruckmanieten.[2]

Levensloop[bewerken | brontekst bewerken]

Ruckman was een zoon van kolonel John Hamilton Ruckman (1888-1966) en een kleinzoon van generaal John Wilson Ruckman (1858-1921). Ruckman groeide op in Topeka, in de staat Kansas.

Hij stond toen nog niet bekend als religieus. Hij zou in een "droomwereldje" leven, waarbij hij veel naar de film ging en veelvuldig las. Hij ging naar de Kansas State University. Als student dronk en rookte hij en las hij pornografie. Hij behaalde een bachelor diploma aan de Universiteit van Alabama.[3]

Ruckman ging in 1944 het Amerikaanse leger in als tweede luitenant, met de verwachting in actie te sterven. Hij trouwde gedurende de oorlog met een niet-christelijke vrouw met wie hij een kind kreeg. Na de oorlog koos hij ervoor als vrijwilliger bij de bezettingstroepen in Japan te dienen, in plaats van naar zijn vrouw terug te keren.

Na het gelezen hebben van Hegel, Schopenhauer, Nietzsche en andere filosofen kwam hij tot de conclusie dat hij geen antwoorden op het leven zou vinden in de westerse filosofie. Hij draaide zijn rug daarnaartoe en gedurende zijn verblijf in Japan verdiepte zich in theosofie, Hindoeisme en bovenal zenboeddhisme. Hij sprak van "de ervaring van nirwana, die de zen samadhi noemen, de scheiding van de geest van het lichaam."[3]

Het moet een spiritueel intensief en verwarrende periode zijn geweest. Hij zou 'als de duivel' geleefd hebben, en hij zou in staat geweest zijn door meditatie de geest uit het lichaam te laten treden. Maar daarmee zou hij naar eigen zeggen demonen de kans gegeven hebben zijn lichaam te betreden. Ruckman keerde dan ook "ongemakkelijk, onrustig en vol demonen" terug naar de Verenigde Staten.[3]

Daar was hij overdag diskjockey en 's avonds drumde hij in verschillende bands. Hij leefde een ongebalanceerd leven met veel alcohol. Hij bracht zijn vrouw zo ver dat zij als danseres in een groep ging optreden. Hij werd depressief en neigde tot zelfdoding. Dat was het punt wanneer Ruckman stemmen begon te horen, naar eigen zeggen vooral die van God.[3]

Het bracht hem ertoe met een jezuïetenpriester te praten over een mogelijke toetreding tot de Rooms-katholieke Kerk. Op 14 maart 1949 bekeerde Ruckman zich tot het christendom na een gesprek met evangelist Hugh Pyle. Ruckman ging vervolgens naar de Bob Jones Universiteit, waar hij een mastersgraad en doctoraat in theologie behaalde.

Na jaren van zijn vrouw vervreemd te zijn, scheidden zij in 1959. Hij hertrouwde in 1972, scheidde wederom en trouwde een derde maal in 1989.[3] Uit zijn drie huwelijken zijn in totaal tien kinderen voortgekomen.[4][5]

Ruckman werd voorganger van de Bible Baptist Church in Pensacola. Net als zijn vader toonde Peter Ruckman al vroeg in zijn leven artistiek talent. Hij illustreerde zijn preken vaak met krijt en pastelkleuren. In 1965 richtte hij de Pensacola Bijbel Instituut op, deels als gevolg van onenigheid met andere instellingen over de Bijbelvertalingen. Ruckman bleef lesgeven aan een zondagsschoolklas en nam deel aan andere kerk-gerelateerde activiteiten tot april 2015, toen hij op 93-jarige leeftijd met pensioen ging.[6]

Geloofsovertuiging[bewerken | brontekst bewerken]

Ruckman was volgens David G. Burke een "King James Only" gelovige. Ruckman zei dat de King James Versie van de Bijbel ("KJV") de "Authorized Version" ("AV") was die "een geavanceerde openbaring" verschafte die verder zou gaan dan waarneembaar is in de onderliggende Griekse tekst, de Textus Receptus.[2] Hij was overtuigd dat de KJV het definitieve gezag is in alle zaken van geloof en praktijk. Ruckman geloofde dat elke uitgave van de bijbel die niet gebaseerd is op de tekst van de KJV ketters is en ertoe kan leiden dat iemand niet alleen zijn geloof en godsdienst, maar zelfs zijn leven zou kunnen verliezen.

Ruckman maakte onderscheid tussen de Textus Receptus van de KJV en de kleinere aantallen manuscripten van het Alexandrijnse teksttype, dat ten grondslag ligt aan de meeste moderne nieuwtestamentische versies. Ruckman karakteriseerde de aanhangers van deze versies als leden van de Alexandrijnse Cult. Volgens deze cult zijn de originele door God geïnspireerde handschriften verloren gegaan en is daarom "waar dan ook op deze aarde geen definitieve, absolute schriftelijke autoriteit van God" meer.[7]

Ruckman geloofde ook dat de Septuagint een bedrog was van de "Alexandrijnse sekte" onder leiding van de kerkvader Origenes Adamanteus (als onderdeel van zijn Hexapla) in de 3e eeuw na Christus, met als doel het geloof in de integriteit van de Bijbel te ondermijnen.[8]

Ruckmans positie op het exclusieve gezag van de KJV werd fel bestreden door veel aanhangers van de Bijbelse onfeilbaarheid, waaronder ondertekenaars van de Chicago verklaring op de Bijbelse onfeilbaarheid, die specifiek ontkennen dat enig essentieel element van het christelijk geloof wordt aangetast door de afwezigheid van de originele handschriften, en ontkennen verder dat deze afwezigheid de bewering van de Bijbelse onfeilbaarheid ongeldig of irrelevant maakt. De meerderheid van degenen die de King James Only-beweging steunen, verwerpen het standpunt van Ruckman dat de Engelse KJV superieur is aan bestaande Hebreeuwse en Griekse manuscripten, en ze bekritiseren ook Ruckman omdat zijn geschriften zo bitter zouden zijn.[2]

Op de website over Ruckmans gedachtegoed wordt opgemerkt dat hoewel sommigen van zijn geschriften gemeen en bijtend zijn genoemd, "we ernaar verwijzen als 'waarheid met een houding'".  Volgens Beacham en Bauder is Ruckman zonder enige twijfel de meest bijtende en beledigende onder de King James-Only aanhangers.

James R. White stelt in zijn boek The King James Only Controversy Ruckman vrijmoedig te noemen een ironische eufemisme is. 'Bijtend' zou te mild zijn; bombastisch iets precieser. Volgens White was Peter S. Ruckman ongetwijfeld briljant, doch op een vreemde wijze. Zijn mentale vermogens zouden in zijn boeken duidelijk gedemonstreerd worden, hoewel de meeste mensen niet de moeite zouden nemen genoeg door te lezen om dit te herkennen, vanwege de constante stroom van scheldwoorden in de tekst. En toch zou Ruckmans arrogantie veel mensen naar zijn standpunt trekken. In de woorden van Ruckman zelf:[2]

God riep me om achter deze typemachine te gaan zitten en azijn, zuur, vitriool en schoonmaakvloeistof uit te gieten over de leidende conservatieve en fundamentele geleerden van 1900 tot 1990.

Ruckman was een uitgesproken racist, hij verklaarde ooit dat hij zich bij de Ku Klux Klan zou hebben aangesloten als deze niet antisemitisch was geweest, omdat hij "het eens is met al het andere dat ze zeggen".[9][10]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]