Alistair Overeem

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alistair Overeem
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Alistair Cees Overeem
Bijnaam The Demolition Man
The Reem
The Hyper Dutch Cyclone
Ubereem
Geboren 17 mei 1980
Hounslow, Londen, Engeland
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederland
Lengte 1,92 m.
Gewicht 110 kg.
Sportieve gegevens
Discipline Kickboksen, Muay Thai, Submission grappling
Jaren actief 1999–heden
Team Blackzilians, 2012 - heden
Xtreme Couture (2011)
Team Golden Glory (1999-2011)
Trainer Randy Couture (hoofdtrainer)
Ron Frazier (boksen)
Neil Melanson (worstelen)

Martijn de Jong (1999-2011)
Cor Hemmers (1999-2011)
Roberto Flamingo (1999-heden)
Gevechtsstatistieken kickboksen
Totaal 14
Gewonnen 10
  Op knock-out 7
Verloren 4
  Op knock-out 3
Gevechtsstatistieken MMA
Totaal 56[1]
Gewonnen 41
  Op knock-out 178
Verloren 14
  Op knock-out 9
Gestaakt 1
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Sport

Alistair Cees Overeem (Hounslow, Engeland, 17 mei 1980) is een Nederlands MMA-vechter en kickbokser. Hij is voormalig Strikeforce-kampioen in het zwaargewicht en schreef in december 2010 de K-1 World Grand Prix op zijn naam. Hiermee werd hij de enige vechtsporter ooit die wereldkampioen was in zowel het MMA als K-1. In dezelfde maand werd hij tevens de eerste kampioen zwaargewicht bij de MMA-organisatie Dream.

Jeugd[bewerken]

Overeem werd geboren in Engeland, in Hounslow, maar verhuisde op zesjarige leeftijd met zijn moeder en oudere broer Valentijn Overeem (eveneens MMA-vechter) naar Nederland. Als kind deed Overeem judo, atletiek en basketbal, voordat hij als vijftienjarige met vechtsport begon. Hij trainde met onder anderen Bas Rutten en Joop Kasteel.

Kickboksen[bewerken]

Overeem vocht zijn eerste kickboks-wedstrijd op zeventienjarige leeftijd op 15 november 1997. Vanaf 1999 vocht hij verspreid over zes jaar slechts drie wedstrijden onder K-1-regels, waarvan hij er twee verloor op knock-out (van Errol Parris en Glaube Feitosa). Hierna legde hij zijn focus voor enkele jaren volledig op het MMA, totdat hij op 31 december 2008 weer in een K-1-gevecht stond tegenover Badr Hari. Deze sloeg hij in de eerste ronde knock-out. Hierna vocht hij tegen regerend wereldkampioen Remy Bonjasky, waarvan hij verloor op beslissing van de jury.

Overeem kreeg door zijn prestaties tegen Hari en Bonjasky een wildcard voor de Final Elimination-rondes van de K-1 World Grand Prix Final 2009. Hij verraste door drievoudig kampioen Peter Aerts te verslaan en zich hiermee een plaats te verschaffen bij de laatste acht. In de finale-rondes won hij zijn eerste partij van Ewerton Texeira, maar ging hij in de halve finale ten onder tegen Badr Hari.

Op 11 december 2010 stond Overeem voor de tweede maal in de K-1 World Grand Prix Final, ditmaal gehouden in het Ariake Colosseum in Tokio. Zijn eerste partij won hij van Tyrone Spong op een unanieme jury-beslissing. De halve finale won hij op technisch knock-out van zijn Golden Glory-teamgenoot Gökhan Saki. In de finale sloeg hij Peter Aerts na iets meer dan een minuut knock-out. Hiermee werd Overeem de eerste houder van een grote titel in het MMA die de K-1 World Grand Prix won.

MMA[bewerken]

Op 24 oktober 1999, op negentienjarige leeftijd, maakte Overeem zijn professionele MMA-debuut tegen Ricardo Fyeet.

PRIDE FC[bewerken]

Op 20 juli 2002 maakte Overeem zijn debuut in het Japanse PRIDE FC, welke op dat moment de grootste MMA-organisatie was. Hij werd opgenomen in de divisie van het middelgewicht (83 tot 93 kg). Hij won zijn eerste 3 partijen in deze organisatie en mocht daarom meedoen aan het toernooi Pride Total Elimination 2003, een toernooi voor 8 man in het middelgewicht (wat tegenwoordig het licht-zwaargewicht is). In de eerste ronde stond hij tegenover UFC-kampioen Chuck Liddell. Na 3 minuten in de eerste ronde wist Liddell hem knock-out te slaan. Hiermee doorbrak Liddell de reeks overwinningen van Overeem, die vóór deze partij maar liefst 12 partijen achter elkaar had gewonnen.

Hierna won hij weer 3 partijen (waarvan één in Pride), waarna hij tegenover Antônio Rogério Nogueira kwam te staan. Hij verloor via een unanieme jurybeslissing. Vanaf hier begon zijn carrière een wisselvallige wending te nemen. Hij versloeg enkele grote namen, namelijk: Vitor Belfort (2x), Sergei Kharitonov en Igor Vovchanchyn. Maar hij verloor ook wat partijen, zij het van eveneens grote namen, te weten: Fabricio Werdum, Maurício Rua aka Shogun (2x), een rematch tegen Antônio Rogério Nogueira, Ricardo Arona en een rematch tegen Sergei Kharitonov.

Zwaargewicht[bewerken]

Na zijn tweede verlies tegen Shogun besloot Overeem om permanent te verhuizen naar het zwaargewicht, omdat hij steeds meer moeite kreeg om op middelgewicht te blijven. Hij verloor nog wel zijn rematch tegen Kharitonov, maar vanaf zijn volgende partij tegen Paul Buentello is hij tot op heden ongeslagen gebleven.

Strikeforce en DREAM[bewerken]

Overeem won op 16 november 2007 van Paul Buentello, waarmee hij zich kroonde tot de eerste Strikeforce Heavyweight Champion ooit. Pas 3 jaar later stond hij op 15 mei 2010 tegenover Brett Rogers tijdens Strikeforce: Heavy Artillery om deze titel te verdedigen. Hij won het gevecht op een technische knock-out in de eerste ronde. Tussen deze twee titelgevechten door vocht hij 7 partijen, waarvan er 4 voor het Japanse DREAM waren welke gold als de (minder succesvolle) opvolger van Pride. Eén partij was tegen Mirko Filipovic aka Cro Cop. Overeem gaf Cro Cop per ongeluk een knietje onder de gordel waardoor Cro Cop niet meer in staat was verder te vechten. In de andere 6 partijen wist Overeem zijn tegenstanders al in de eerste ronde te verslaan.

Op 31 december 2010 versloeg hij tijdens Dynamite!! 2010 in Japan de Amerikaan Todd Duffee, door hem in de eerste ronde al na negentien seconden knock-out te krijgen. Met deze overwinning werd Overeem de allereerste kampioen zwaargewichten in de Japanse vechtsportorganisatie DREAM. Eerder die maand wist Overeem de K-1 World Grand Prix 2010 in Tokio te winnen. Na de overwinning op Todd Duffee was Overeem de houder van 3 grote titels in de vechtsport: Strikeforce, DREAM en K-1.

World Heavyweight Grand Prix[bewerken]

Overeem werd opgenomen in de Strikeforce World Heavyweight Grand Prix, een toernooi voor 8 man welke de beste zwaargewichten ter wereld bevatte die niet onder contract stonden bij de UFC. De kwartfinale werd voor hem een rematch tegen Fabrício Werdum, waar hij in Pride van verloren had. Hij won het gevecht via een unanieme jurybeslissing en ging door naar de halve finale. Hij zou hier tegenover Antonio Silva aka Bigfoot komen te staan, welke iedereen had verrast door de grote Fedor Emelianenko te verslaan. De afspraak was gemaakt met Strikeforce om het gevecht in oktober of november van 2011 te laten plaatsvinden. Echter, de televisiezender die het evenement zou uitzenden kwam hierop terug omdat er in die maanden geen plaats meer was voor de uitzending. Het evenement werd geplaatst in september en Overeem weigerde hieraan mee te doen omdat hij dan geen tijd zou hebben om te herstellen van een gebroken rib en een teenblessure. Hij werd uit het toernooi gezet en werd tevens ontslagen door Strikeforce en moest zijn titel inleveren.

UFC[bewerken]

Na Overeems vertrek bij Strikeforce tekende hij in september 2011 bij de UFC. Dit betekende dat hij niet meer mocht deelnemen aan gevechten van andere organisaties. In eerste instantie werd Overeem een titelgevecht aangeboden, maar hij weigerde dit omdat hij dan 7 á 8 maanden zou moeten wachten voor het gevecht zou plaatsvinden. Op het tweede voorstel ging hij in, een gevecht tegen voormalig UFC-kampioen Brock Lesnar, op 30 december 2011. Overeem won in de eerste ronde middels een technisch knock-out (TKO). Dit was het tweede gevecht in de geschiedenis van de UFC dat vijf ronden van vijf minuten duurde zonder dat er een titel op het spel stond.

Overeem testte op 5 april 2012 positief op een verhoogde testosteronwaarde. Hierdoor werd zijn gevecht tegen Junior dos Santos uitgesteld en moest hij voor een commissie verschijnen om zijn verhaal te doen. Zijn uitleg was dat hij een recept had gekregen van een dokter om een oudere blessure tegen te gaan. Omdat dit tegen de regels was, werd hem een licentie om te vechten geweigerd en moest hij negen maanden wachten op een nieuwe. Na onenigheid tussen Overeem en zijn management met betrekking tot zijn UFC-contract besloot hij team Golden Glory te verlaten. Hij verhuisde naar Amerika en ging trainen bij de Blackzilians in Florida, een team dat op dat moment bestond uit onder anderen Rashad Evans, Vitor Belfort en Tyrone Spong.

Ruim dertien maanden na zijn overwinning op Lesnar trad Overeem in februari 2013 aan voor zijn tweede gevecht binnen de UFC. Antônio Silva sloeg hem die dag in de derde ronde knock-out (KO). Zes maanden later verloor hij ook zijn volgende gevecht. Ditmaal sloeg Travis Browne hem KO, vlak voor het einde van de eerste ronde. Overeem richtte zich op met een overwinning op voormalig kampioen Frank Mir (unanieme jurybeslissing), maar leed daarna een nederlaag middels TKO tegen Ben Rothwell.

Na zijn stroeve start binnen de UFC, begon Overeem op 13 december 2014 aan een gunstiger reeks. Hij sloeg die dag Stefan Struve voor het einde van de eerste ronde KO. Nadat hij vervolgens ook van Roy Nelson won (unanieme jurybeslissing), sloeg hij op 19 december 2015 voormalig wereldkampioen Junior dos Santos binnen twee ronden TKO. Hierop volgde op 8 mei 2016 een overwinning eveneens middels TKO binnen twee ronden op voormalig wereldkampioen Andrei Arlovski. Dit gebeurde tijdens het eerste UFC-evenement in Nederland ooit, in Ahoy Rotterdam. Later die maand zette de UFC een titelgevecht tussen Overeem en regerend wereldkampioen zwaargewicht Stipe Miocic op het programma voor UFC 203, in september 2016.

Titels en prestaties[bewerken]

Kickboksen[bewerken]

MMA[bewerken]

  • PRIDE Fighting Championships
    • 2005: PRIDE Middleweight Grand Prix - Halvefinalist
  • Strikeforce
    • 2007-2011: Strikeforce Heavyweight Champion
  • DREAM
    • 2010-2011: DREAM Interim Heavyweight Champion
  • World MMA Awards
    • 2010: International Fighter of the Year

Filmografie[bewerken]

Externe links[bewerken]