Ambient house

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ambient House
Stilistische oorsprong ambient, house, synthpop, electro
Culturele oorsprong eind jaren 1980,
Verenigd Koninkrijk, Japan
Populariteit meestal underground
Afgeleide varianten ambient techno, trance, IDM
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Ambient house is een elektronisch muziekgenre dat eind jaren 1980 opkwam, Het is een subgenre van de housemuziek en heeft elementen van ambient. Maar ook zijn elementen uit reggae, dub en New Age geregeld aanwezig. Ambient house-nummers bestaan vaak uit atmosferische zang ondersteund door synthesizers.

Ontstaan[bewerken]

Het ambient house genre ontstond in de late jaren tachtig als muziek voor de chillrooms, waar feestgangers even konden uitrusten, met elkaar praten of drugs gebruiken. In deze ruimten was behoefte aan wat rustigere muziek. In de Londense club heaven was rond 1989 dj Alex Patterson verantwoordelijk voor de muziek. Hij draaide ambientplaten van Brian Eno en Tangerine Dream maar ook reggae. Maar ook de opzet van housemuziek zelf bleek zich te lenen voor experimenten met dromerige sfeermuziek. De platen als Sueno Latino van het gelijknamige project en Pacific State van 808 State pasten in die beweging.[1] Patterson maakte in 1989 samen met Jimmy Cauty de track A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules from the Centre of the Ultraworld als The Orb. Een langdurige trip met electronica vol samples. Het werd zelfs een kleine hit. Cauty was ook deel van de act The KLF. Begin 1990 brachten ze het album Chill out uit. Een album van The Orb liet door perikelen tussen Cauty en Patterson op zich wachten tot 1991. The Orb bracht met de albums Adventures Beyond the Ultraworld (1991) en U.F. Orb (1992) het genre naar de huiskamers en de festivals. Hoewel niet direct betrokken bij de ambienthousescene had ook de doorbraak van het Duitse Enigma invloed door een brug te slaan met New Age. Ook de hit Falling (1990) van Julee Cruise was een belangrijke impuls van buitenaf.

Ontwikkeling[bewerken]

In de vroege jaren negentig ontwikkelde het genre zich. In 1992 brak Aphex Twin door met Selected Ambient works 85-92. Dit album, en ook de veel killere opvolger Selected ambient works vol. 2 (1994), wisten veel indruk te maken op het publiek[2]. Niet veel later maakte The Future Sound of London het geroemde dubbelalbum Life Forms [3]. Iets toegankelijker was het werk van William Orbit op zijn Strange Cargo III. Diverse ambientacts braken daarna door zoals Biosphere, System 7 en Higher Intelligence Agency.

Diverse danceacts waagden zich aan het maken van ambienttracks, soms om albums op te vullen. The Prodigy ruimde op het album Music for the jilted generation ruimte in voor soortgelijke tracks in het zogenaamde Narcotic Suite gedeelte. The Shamen voegde op Axis Mutatis een tweede cd toe met ambienttracks. Jam & Spoon en Joey Beltram brachten eigen ambient albums uit met Tripomatic Fairytales 2002 (1993) en Aonox (1995). Ook de in 1994 gestarte verzamelreeks van Café del Mar maakte dankbaar gebruik van de populariteit van ambienthouse.

Latere jaren[bewerken]

In de late jaren negentig nam de populariteit van ambienthouse af. In de chillrooms werd het genre in de verdrukking gebracht door triphop, future jazz en lounge. Daarnaast ontstonden er diverse mengvormen die door de media maar als downtempo werden benoemd. Ook ontwikkelde de scene zelf zich door naar de Intelligent dance music. Ook klinkt de invloed van ambient house door in muziek als minimal en de rustige varianten van dubstep. Verdwenen is het nooit geheel. Zo nu en dan waagt een producer zich weer aan een ambient track. In 2007 bracht Spooky bij zijn album Open een tweede schijfje met ambientversies uit.

Artiesten[bewerken]

Bekende ambient house platen[bewerken]