Aminuis

Aminuis

Plaats in Namibië
Situering
Regio	Omaheke
Coördinaten	23° 38′ ZB, 19° 22′ OL
Overig
Tijdzone	UTC+2 (Zuid-Afrikaanse Standaardtijd)
Foto's
Portaal    Namibië

Aminuis is een groepering van kleine nederzettingen in het afgelegen oostelijke deel van de regio Omaheke in Namibië, ongeveer 500 km ten oosten van Windhoek. Het is de districtshoofdstad van het gelijknamige kiesdistrict.

Economie en infrastructuur

Aminuis heeft een postkantoor en een politiebureau. Veel ministeries hebben vestigingen in de nederzetting. De katholieke kerk heeft een parochie, Our Lady of Perpetual Succour, in Aminuis; deze behoort tot het aartsbisdom Windhoek. De rooms-katholieke kerk is de oudste kerk in Aminuis. Andere kerken zijn onder meer de Oruuano-kerk, de Zion Christian Church (ZCC), St. Phellips en een Born Again-kerk.

Het dorp wordt geteisterd door armoede en werkloosheid. De belangrijkste economische activiteit is zelfvoorzieningslandbouw met runderen, geiten en schapen, maar frequente droogtes maken dit moeilijk. Het Tswana-volk won vroeger zout uit een nabijgelegen pan, maar moest hiermee stoppen omdat het niet kon voldoen aan de eis dat het zout gejodeerd moest zijn.

Onderwijs

Er is een aantal scholen in de omgeving van Aminuis:

• Roman Catholic Mokaleng Combined School, een school opgericht door missionarissen in 1902
• Rietquelle Junior Secondary School, opgericht in 1935 als eerste openbare school voor de inheemse bevolking. Oprichter en aanvankelijk enige leraar aan de school was Otto Schimming.
• Motsomi Primary School
• Hosea Kutako Primary School, gebouwd in 1974 met een capaciteit van 900 leerlingen
• Dr. Fisher Primary School.

Bevolking

Het gebied van Aminuis wordt bewoond door Ovambanderu en een Tswana-minderheid van ongeveer 500 mensen in 2005. De Ovambanderu en Herero hebben dezelfde voorouders. De Herero beschouwen de Mbanderu als een van hun clans, terwijl de Mbanderu zichzelf als een aparte groep zien. Dit verschil is de oorzaak van een decennialange breuk tussen de twee, waarbij de ene factie, de Ovambanderu-raad van Epukiro en Aminuis, erkenning van de Mbanderu als een aparte stam nastreeft. De andere factie streeft naar een sterk en verenigd Herero-volk onder het koninklijk huis Tjamuaha-Maharero en beschuldigt de Mbanderu van kunstmatige verdeeldheid.

De Ovambanderu Traditional Authority is de opvolger van de Ovambanderu Council. Hun hoofdkwartier bevindt zich in het kleine dorpje Omauozonjanda, dat tot Epukiro behoort, maar 40 km ten oosten van het centrum ligt. De koninklijke residentie bevindt zich in Ezorongondo.

Geschiedenis

Het gebied rond Aminuis werd al sinds minstens de 18e eeuw bewoond door de San. In de jaren 1880 vestigden de Tswana zich in Aminuis met toestemming van Andreas Lambert van Leonardville, Kaptein van de Kaiǀkhauan (Khauas Nama).

In 1902 stichtten de Oblaten van de Onbevlekte Maagd Maria, een congregatie van de rooms-katholieke kerk, een missiepost en een school.

Op 1 december 1905, op het hoogtepunt van de Herero- en Namaqua-oorlog van 1904-1907, kwamen de Schutztruppe (“beschermingsmacht”, de eenheid die naar de Duitse kolonie was gestuurd) van het Duitse Rijk en strijders van de Red Nation ten zuidoosten van Aminuis met elkaar in conflict tijdens de Slag bij ǃGu-ǃoms. Manasse ǃNoreseb, leider van de Red Nation en vandaag de dag beschouwd als een held van de strijd tegen de kolonisatie in Namibië, sneuvelde in deze slag.

Tijdens de Herero- en Namaqua-oorlog van 1904-1907 werden tienduizenden Herero gedood, bijna de gehele bevolking. De overlevenden hadden hun land en vee verloren en het land dat oorspronkelijk in handen was van de Herero was nu landbouwgrond in het bezit van blanke kolonisten. Toen Duitsland na de Eerste Wereldoorlog al zijn koloniën verloor en Zuidwest-Afrika een mandaatgebied van Zuid-Afrika werd, was de nieuwe regering niet in staat, of misschien niet bereid, om de landoverdracht ongedaan te maken. Een Zuid-Afrikaanse bestuurder schrijft:

“Aangezien het hele Hereroland door de Duitsers in beslag is genomen en in boerderijen is opgedeeld en nu door Europeanen wordt bewoond, zou het een onmogelijk project zijn ... om hen terug te plaatsen op hun stamgrondgebied.”

Om de Ovaherero tegemoet te komen, creëerde de Zuid-Afrikaanse regering acht “inheemse reservaten” voor hen, waarvan het Aminuis-reservaat er één was. Nadat het Aminuis-reservaat in de jaren twintig was uitgeroepen, migreerden landloze Herero naar het gebied en vormden al snel de overgrote meerderheid van de bewoners. De administratieve structuren van de reservaten bleven bestaan tot in de jaren zeventig.

Toen de apartheidsregering van Zuid-Afrika in de jaren zestig het Plan Odendaal opstelde, werd een deel van Aminuis aangewezen als onderdeel van Tswanaland, een bantoestan die bedoeld was als zelfbesturend thuisland voor het Tswana-volk. In tegenstelling tot alle andere thuislanden werd dit plan nooit uitgevoerd. Het Herero-volk mocht in het gebied blijven en de Tswana bleven een minderheid. Tswanaland kreeg niettemin tussen 1980 en 1989 een etnische Tswana, Constance Kgosiemang, als politiek leider.

Na de dood van Mbanderu opperhoofd Munjuku Nguvauva II in 2008 werd de kloof in de Ovambanderu-gemeenschap groter. Een factie die zichzelf de Concerned Group noemde, steunde Keharanjo Nguvauva als troonopvolger. Ze kroonden hem in 2008 omdat hij geboren was uit het huwelijk van Munjuku en zijn vrouw Aletta. De andere factie van de Ovambanderu Traditional Authority gaf de voorkeur aan zijn oudere halfbroer, viceminister van Visserij Kilus Nguvauva. Een onderzoekscommissie van de regering bevestigde Keharanjo in 2009 als leider.