Amstel Gold Race

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van Nederland Amstel Gold Race
De Eyserbosweg, een van de zwaartepunten in het parcours.
De Eyserbosweg, een van de zwaartepunten in het parcours.
Bijnaam Amstel Gold Raas, AGR
Regio Nederlands-Limburg
Periode derde weekend april
Organisator Stichting Amstel Gold Race
Classificatie
Discipline weg
Type Heuvelklassieker
Internationale kalender UCI World Tour
Geschiedenis
Eerste editie 1966
Aantal edities 52 (2017)
Eerste winnaar Vlag van Frankrijk Jean Stablinski
Laatste winnaar Vlag van België Philippe Gilbert
Laatste Belgische winnaar Vlag van België Philippe Gilbert (2017)
Laatste Nederlandse winnaar Vlag van Nederland Erik Dekker (2001)
Meeste zeges Vlag van Nederland Jan Raas (5x)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Amstel Gold Race is een Nederlandse eendaagse wielerwedstrijd voor profrenners, die sinds 1966 jaarlijks wordt gehouden in de Limburgse heuvels en tot de wielerklassiekers wordt gerekend. De Amstel Gold Race werd opgericht door wielerploegleiders Ton Vissers en Herman Krott.

De Amstel Gold Race maakte sinds 1989 deel uit van de wereldbeker wielrennen, sinds 2005 van de UCI ProTour, sinds 2009 van de UCI World Calendar en vanaf 2011 behoort hij tot de UCI World Tour. Desondanks wordt de wedstrijd nog altijd een trapje lager ingeschat dan bijvoorbeeld Luik-Bastenaken-Luik, Milaan-San Remo of de Ronde van Vlaanderen.

De naam komt van de hoofdsponsor, het biermerk Amstel. De Nederlander Jan Raas won de wedstrijd vijf keer, een record. Men sprak in die jaren wel van de Amstel Gold Raas.

Parcours[bewerken]

De Amstel Gold Race is een wedstrijd van draaien en keren, waarin vele Zuid-Limburgse hellingen, soms meer dan eens, beklommen moeten worden. Enkele van de belangrijkste hellingen zijn de Cauberg, Keutenberg en de Eyserbosweg. Nadat vele jaren Meerssen (vanaf 1966 tot en met 1990, met uitzondering van 1968, toen lag de finish in Elsloo) en Maastricht (vanaf 1991 tot en met 2002) de aankomstplaatsen waren, werd vanaf 2003 de aankomststreep getrokken op de top van de Cauberg in Valkenburg. Vanaf de editie van 2013 finishten de renners twee kilometer na de top van de Cauberg in in Vilt. In 2017 werd er andermaal een parcourswijziging doorgevoerd. De finalelus die traditioneel door Valkenburg liep om via de Cauberg te finishen werd uit het parcoers gehaald. De koers loopt nu vanaf de laatste berg, de (Bemelerberg), binnendoor naar de finish in Berg en Terblijt. Hierdoor ligt de laatste berg niet op 1,8 km, maar op 7,4 km van de finish. De organisatie hoopte door deze wijziging te bewerkstelligen dat de koers minder gesloten zou blijven in de finale.[1][2]

De eerste startplaats van de Amstel Gold Race was Breda in 1966. Door Oranjefeesten (het was Koninginnedag) fietsten de renners dat jaar circa 50 kilometer meer dan gepland. De startplaats lag relatief ver van de Limburgse heuvelzone. In 1967 verhuisde de start daarop naar Helmond, waar de start tevens in 1968, 1969 en 1970 plaatsvond. Van 1971 tot en met 1997 vond de start plaats in Heerlen en sinds 1998 in Maastricht.

In 1993 vond voor het eerst een groot deel van de finale plaats op Belgisch grondgebied. Belangrijkste hellingen daar zijn de Hallembaye en de Saint-Pierre. De lus door België werd in 2001 weer geschrapt, belangrijkste reden hiervoor was de MKZ-crisis. Racefietsen, volgauto's en motoren werden voor de start ontsmet. De lus door België, inclusief de tocht over de Sint-Pietersberg, keerde daarna niet meer terug in het parcours.

Heuvels[bewerken]

De editie van 2017 gaat vanaf de start in Maastricht via 35 hellingen naar Berg en Terblijt. In deze editie zijn heuvel 8 (Mescherberg (Heiweg)) en heuvel 9 (Kalleberg) nieuw in vergelijking met eerdere edities.

  1 Slingerberg
  2 Adsteeg
  3 Lange Raarberg
  4 Bergseweg
  5 Sibbergrubbe
  6 Cauberg
  7 Geulhemmerberg
  8 Mescherberg (Heiweg)
  9 Kalleberg
10 Wolfsberg
11 Loorberg
12 Schweiberg
13 Camerig
14 Drielandenpunt
15 Gemmenicherweg
16 Vijlenerbos
17 Eperheide
18 Gulperberg
19 Plettenberg
20 Eyserweg
21 Huls
22 Vrakelberg
23 Sibbergrubbe (2e maal)
24 Cauberg (2e maal)
25 Geulhemmerberg (2e maal)
26 Bemelerberg
27 Loorberg (2e maal)
28 Gulperberg (2e maal)
29 Kruisberg
30 Eyserbosweg
31 Fromberg
32 Keutenberg
33 Cauberg (3e maal)
34 Geulhemmerberg (3e maal)
35 Bemelerberg (2e maal)

Lijst van winnaars[bewerken]

1966 · Vlag van Frankrijk Jean Stablinski
1967 · Vlag van Nederland Arie den Hartog
1968 · Vlag van Nederland Harrie Steevens
1969 · Vlag van België Guido Reybrouck
1970 · Vlag van België Georges Pintens
1971 · Vlag van België Frans Verbeeck
1972 · Vlag van België Walter Planckaert
1973 · Vlag van België Eddy Merckx
1974 · Vlag van Nederland Gerrie Knetemann
1975 · Vlag van België Eddy Merckx
1976 · Vlag van België Freddy Maertens
1977 · Vlag van Nederland Jan Raas
1978 · Vlag van Nederland Jan Raas
1979 · Vlag van Nederland Jan Raas
1980 · Vlag van Nederland Jan Raas
1981 · Vlag van Frankrijk Bernard Hinault
1982 · Vlag van Nederland Jan Raas

1983 · Vlag van Australië Phil Anderson
1984 · Vlag van Nederland Jacques Hanegraaf
1985 · Vlag van Nederland Gerrie Knetemann
1986 · Vlag van Nederland Steven Rooks
1987 · Vlag van Nederland Joop Zoetemelk
1988 · Vlag van Nederland Jelle Nijdam
1989 · Vlag van België Eric Van Lancker
1990 · Vlag van Nederland Adrie van der Poel
1991 · Vlag van Nederland Frans Maassen
1992 · Vlag van Duitsland Olaf Ludwig
1993 · Vlag van Zwitserland Rolf Järmann
1994 · Vlag van België Johan Museeuw
1995 · Vlag van Zwitserland Mauro Gianetti
1996 · Vlag van Italië Stefano Zanini
1997 · Vlag van Denemarken Bjarne Riis
1998 · Vlag van Zwitserland Rolf Järmann
1999 · Vlag van Nederland Michael Boogerd

2000 · Vlag van Duitsland Erik Zabel
2001 · Vlag van Nederland Erik Dekker
2002 · Vlag van Italië Michele Bartoli
2003 · Vlag van Kazachstan Aleksandr Vinokoerov
2004 · Vlag van Italië Davide Rebellin
2005 · Vlag van Italië Danilo Di Luca
2006 · Vlag van Luxemburg Fränk Schleck
2007 · Vlag van Duitsland Stefan Schumacher
2008 · Vlag van Italië Damiano Cunego
2009 · Vlag van Rusland Sergej Ivanov
2010 · Vlag van België Philippe Gilbert
2011 · Vlag van België Philippe Gilbert
2012 · Vlag van Italië Enrico Gasparotto
2013 · Vlag van Tsjechië Roman Kreuziger
2014 · Vlag van België Philippe Gilbert
2015 . Vlag van Polen Michał Kwiatkowski
2016 . Vlag van Italië Enrico Gasparotto
2017 . Vlag van België Philippe Gilbert

Meervoudige winnaars[bewerken]

Renners in het cursief gedrukt zijn renners die nu nog actief zijn.

Overwinningen Renner Land Jaren
5 Jan Raas Vlag van Nederland Nederland 1977, 1978, 1979, 1980, 1982
4 Philippe Gilbert Vlag van België België 2010, 2011, 2014, 2017
2 Eddy Merckx Vlag van België België 1973, 1975
Gerrie Knetemann Vlag van Nederland Nederland 1974, 1985
Rolf Järmann Vlag van Zwitserland Zwitserland 1993, 1998
Enrico Gasparotto Vlag van Italië Italië 2012, 2016

Overwinningen per land[bewerken]

Overwinningen Land
17 Vlag van Nederland Nederland
13 Vlag van België België
7 Vlag van Italië Italië
3 Vlag van Duitsland Duitsland, Vlag van Zwitserland Zwitserland
2 Vlag van Frankrijk Frankrijk
1 Vlag van Australië Australië, Vlag van Denemarken Denemarken, Vlag van Kazachstan Kazachstan, Vlag van Luxemburg Luxemburg, Vlag van Polen Polen, Vlag van Rusland Rusland, Vlag van Tsjechië Tsjechië

Podiumplaatsen[bewerken]

Compleet overzicht van de eerste drie in de uitslagen:[3]

Jaar Eerste Tweede Derde
2017 Vlag van België Philippe Gilbert Vlag van Polen Michał Kwiatkowski Vlag van Zwitserland Michael Albasini
2016 Vlag van Italië Enrico Gasparotto Vlag van Denemarken Michael Valgren Vlag van Italië Sonny Colbrelli
2015 Vlag van Polen Michał Kwiatkowski Vlag van Spanje Alejandro Valverde Vlag van Australië Michael Matthews
2014 Vlag van België Philippe Gilbert Vlag van België Jelle Vanendert Vlag van Australië Simon Gerrans
2013 Vlag van Tsjechië Roman Kreuziger Vlag van Spanje Alejandro Valverde Vlag van Australië Simon Gerrans
2012 Vlag van Italië Enrico Gasparotto Vlag van België Jelle Vanendert Vlag van Slowakije Peter Sagan
2011 Vlag van België Philippe Gilbert Vlag van Spanje Joaquim Rodríguez Vlag van Australië Simon Gerrans
2010 Vlag van België Philippe Gilbert Vlag van Canada Ryder Hesjedal Vlag van Italië Enrico Gasparotto
2009 Vlag van Rusland Sergej Ivanov Vlag van Nederland Karsten Kroon Vlag van Nederland Robert Gesink
2008 Vlag van Italië Damiano Cunego Vlag van Luxemburg Fränk Schleck Vlag van Spanje Alejandro Valverde
2007 Vlag van Duitsland Stefan Schumacher Vlag van Italië Davide Rebellin Vlag van Italië Danilo Di Luca
2006 Vlag van Luxemburg Fränk Schleck Vlag van Zwitserland Steffen Wesemann Vlag van Nederland Michael Boogerd
2005 Vlag van Italië Danilo Di Luca Vlag van Nederland Michael Boogerd Vlag van Italië Mirko Celestino
2004 Vlag van Italië Davide Rebellin Vlag van Nederland Michael Boogerd Vlag van Italië Paolo Bettini
2003 Vlag van Kazachstan Aleksandr Vinokoerov Vlag van Nederland Michael Boogerd Vlag van Italië Danilo Di Luca
2002 Vlag van Italië Michele Bartoli Vlag van Rusland Sergej Ivanov Vlag van Nederland Michael Boogerd
2001 Vlag van Nederland Erik Dekker Vlag van Verenigde Staten Lance Armstrong Vlag van België Serge Baguet
2000 Vlag van Duitsland Erik Zabel Vlag van Nederland Michael Boogerd Vlag van Zwitserland Markus Zberg
1999 Vlag van Nederland Michael Boogerd Vlag van Verenigde Staten Lance Armstrong Vlag van Italië Gabriele Missaglia
1998 Vlag van Zwitserland Rolf Järmann Vlag van Nederland Maarten den Bakker Vlag van Italië Michele Bartoli
1997 Vlag van Denemarken Bjarne Riis Vlag van Italië Andrea Tafi Vlag van Zwitserland Beat Zberg
1996 Vlag van Italië Stefano Zanini Vlag van Italië Mauro Bettin Vlag van België Johan Museeuw
1995 Vlag van Zwitserland Mauro Gianetti Vlag van Italië Davide Cassani Vlag van Zwitserland Beat Zberg
1994 Vlag van België Johan Museeuw Vlag van Italië Bruno Cenghialta Vlag van Italië Marco Saligari
1993 Vlag van Zwitserland Rolf Järmann Vlag van Italië Gianni Bugno Vlag van Duitsland Jens Heppner
1992 Vlag van Duitsland Olaf Ludwig Vlag van België Johan Museeuw Vlag van Rusland Dmitri Konysjev
1991 Vlag van Nederland Frans Maassen Vlag van Italië Maurizio Fondriest Vlag van België Dirk De Wolf
1990 Vlag van Nederland Adrie van der Poel Vlag van België Luc Roosen Vlag van Nederland Jelle Nijdam
1989 Vlag van België Eric Van Lancker Vlag van België Claude Criquielion Vlag van Canada Steve Bauer
1988 Vlag van Nederland Jelle Nijdam Vlag van Nederland Steven Rooks Vlag van België Claude Criquielion
1987 Vlag van Nederland Joop Zoetemelk Vlag van Nederland Steven Rooks Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Elliott
1986 Vlag van Nederland Steven Rooks Vlag van Nederland Joop Zoetemelk Vlag van België Ronny van Holen
1985 Vlag van Nederland Gerrie Knetemann Vlag van België Jozef Lieckens Vlag van Nederland Johnny Broers
1984 Vlag van Nederland Jacques Hanegraaf Vlag van Denemarken Kim Andersen Vlag van België Patrick Versluys
1983 Vlag van Australië Phil Anderson Vlag van België Jan Bogaert Vlag van Nederland Jan Raas
1982 Vlag van Nederland Jan Raas Vlag van Ierland Stephen Roche Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Gregor Braun
1981 Vlag van Frankrijk Bernard Hinault Vlag van België Roger De Vlaeminck Vlag van België Fons De Wolf
1980 Vlag van Nederland Jan Raas Vlag van België Fons De Wolf Vlag van Ierland Seán Kelly
1979 Vlag van Nederland Jan Raas Vlag van Nederland Henk Lubberding Vlag van Zweden Sven-Åke Nilsson
1978 Vlag van Nederland Jan Raas Vlag van Italië Francesco Moser Vlag van Nederland Joop Zoetemelk
1977 Vlag van Nederland Jan Raas Vlag van Nederland Gerrie Knetemann Vlag van Nederland Hennie Kuiper
1976 Vlag van België Freddy Maertens Vlag van Nederland Jan Raas Vlag van België Luc Leman
1975 Vlag van België Eddy Merckx Vlag van België Freddy Maertens Vlag van België Joseph Bruyère
1974 Vlag van Nederland Gerrie Knetemann Vlag van België Walter Planckaert Vlag van België Walter Godefroot
1973 Vlag van België Eddy Merckx Vlag van België Frans Verbeeck Vlag van België Herman Van Springel
1972 Vlag van België Walter Planckaert Vlag van België Willy De Geest Vlag van Nederland Joop Zoetemelk
1971 Vlag van België Frans Verbeeck Vlag van Nederland Gerben Karstens Vlag van België Roger Rosiers
1970 Vlag van België Georges Pintens Vlag van België Willy Van Neste Vlag van België André Dierickx
1969 Vlag van België Guido Reybrouck Vlag van België Jos Huysmans Vlag van België Eddy Merckx
1968 Vlag van Nederland Harrie Steevens Vlag van België Roger Rosiers Vlag van België Daniel Van Ryckeghem
1967 Vlag van Nederland Arie den Hartog Vlag van Nederland Cees Lute Vlag van Nederland Harrie Steevens
1966 Vlag van Frankrijk Jean Stablinski Vlag van België Bernard Van De Kerckhove Vlag van Nederland Jan Hugens

Amstel Gold Race voor vrouwen[bewerken]

Vlag van Nederland Amstel Gold Race voor vrouwen
Regio Nederlands-Limburg
Periode derde weekend april
Organisator Stichting Amstel Gold Race
Classificatie
Discipline weg
Type Heuvelklassieker
Internationale kalender UCI Women's World Tour
Categorie 1.WWT
Geschiedenis
Eerste editie 2001
Aantal edities 4 (2017)
Eerste winnaar Vlag van Nederland Debby Mansveld
Laatste winnaar Vlag van Nederland Anna van der Breggen
Laatste Nederlandse winnaar Vlag van Nederland Anna van der Breggen (2017)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

De Amstel Gold Race voor vrouwen is georganiseerd van 2001 tot en met 2003. Tijdens de derde editie dreigden de mannen- en vrouwenwedstrijd elkaar te overlappen, waarna de wedstrijd uit voorzorg voor herhaling niet meer werd georganiseerd. Veertien jaar later, op eerste paasdag 2017, zal er weer een vrouweneditie verreden worden, op dezelfde dag als de mannen.[4] Op 3 oktober 2016 werd, in aanwezigheid van Marianne Vos en Anna van der Breggen, de nieuwe koersdirecteur Leontien van Moorsel en het parcours van de vrouwenwedstrijd gepresenteerd: de start en finish zijn, net als bij de mannen, in Maastricht en Berg en Terblijt.[5] In 2017 rijden de vrouwen in totaal 121,6 km over 17 hellingen, waaronder drie lokale rondes met, in tegenstelling tot de nieuwe finale van de mannen, de Cauberg op 1,8 km van de finish.[6] De wedstrijd voor vrouwen maakte in 2003 deel uit van de wereldbeker en vanaf 2017 van de World Tour.

Podiumplaatsen[bewerken]

Jaar Eerste Tweede Derde
2001 Vlag van Nederland Debby Mansveld Vlag van Nederland Mirjam Melchers-van Poppel Vlag van Nederland Leontien Zijlaard-van Moorsel
2002 Vlag van Nederland Leontien Zijlaard-van Moorsel Vlag van Nederland Mirjam Melchers-van Poppel Vlag van Australië Katherine Bates
2003 Vlag van Verenigd Koninkrijk Nicole Cooke Vlag van Australië Olivia Gollan Vlag van Litouwen Edita Pučinskaitė
2004 t/m 2016: Wedstrijd niet georganiseerd
2017 Vlag van Nederland Anna van der Breggen Vlag van Verenigd Koninkrijk Elizabeth Deignan Vlag van Polen Katarzyna Niewiadoma
Vlag van Nederland Annemiek van Vleuten

Overwinningen per land[bewerken]

Overwinningen Land
3 Vlag van Nederland Nederland
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk

Toerversie[bewerken]

Sinds 2001 wordt er naast de wedstrijd voor de profs ook een toerversie voor amateurs, recreatieve fietsers en andere geïnteresseerden georganiseerd. De deelnemers hebben de keuze tussen een traject van 60, 100, 125, 150, 200 of 250 km. Alle deelnemers krijgen een rugnummer, bikechip (voor het vastleggen van tijden en het herkennen van foto/video passages) en een nummerbordje. Onderweg bestaat de mogelijkheid energie bij te tanken in de daarvoor ingerichte revitaliseringsposten. Net als in de wedstrijdklassieker bereiken de deelnemers na een pittige eindklim de top van de Cauberg, de finishplaats. Over het algemeen wordt de inschrijving voor dit evenement binnen twee weken gesloten, omdat dan alle ongeveer 12.000 startkaarten uitverkocht zijn. In 2009 vond een ware run op startkaarten plaats. Dit resulteerde in een zeer overbelaste website. Binnen dertig uur waren dan ook alle startbewijzen uitverkocht. In 2010 kwam er een vernieuwde website, en daarmee een verbeterde bereikbaarheid van de mogelijkheid tot inschrijving, een uitverkoop in recordtijd van slechts 38 minuten waarin diezelfde 12.000 startbewijzen verkocht werden.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]