André Previn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
André Previn
André Previn (2012)
André Previn (2012)
Algemene informatie
Volledige naam Andreas Ludwig Priwin
Geboren Berlijn, 6 april 1929
Overleden New York, 28 februari 2019
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1950-2018
Beroep Pianist, dirigent en componist
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Portaal:  Muziek

André George Previn (geboren: Andreas Ludwig Priwin) (Berlijn, 6 april 1929 - Manhattan, 28 februari 2019) was een Amerikaans pianist, componist en dirigent.

Voordat zijn familie in 1937 naar Parijs verhuisde, studeerde Previn al aan het Stern'sches Konservatorium van Berlijn. Na verdere studie aan het Conservatoire de Paris vluchtte de joodse familie in 1941 voor de nazi's naar de Verenigde Staten.

Carrière[bewerken]

Sweet Lorraine van Art Tatum inspireerde Previn om zich meer in de jazzmuziek te verdiepen. Op dertienjarige leeftijd startte zijn carrière met radio-opnamen met onder anderen Hoagy Carmichael. Op zijn vijftiende gaf hij een jazzconcert in het Philharmonic Auditorium van Los Angeles. Zijn toenmalige impresario Laguna begon een opnamestudio, waarvoor Previn in 1945/46 zijn eerste grammofoonplaatopnamen maakte, onder andere met de jazzmuzikanten Willie Smith en Red Callender. Ook een eigen compositie van Previn, Sunset in Blue, werd daar opgenomen. Hij wordt gerekend tot de beste jazzmuzikanten van Amerika en speelde samen met zowel Ray Brown en Dizzy Gillespie als Billie Holiday. Voor het trioalbum My Fair Lady met Shelly Manne en Leroy Vinnegar ontving hij in 1956 de eerste gouden plaat in de geschiedenis van de jazz.

Later werd Previn vooral bekend als chef-dirigent van symfonieorkesten:

Daarnaast trad hij als gastdirigent op bij vele andere orkesten, waarbij hij vaste verbintenissen had met onder meer het Boston Symphony Orchestra en het NHK-symfonieorkest in Tokio.

Hij dirigeerde ook de muziek bij verscheidene bioscoopfilms, bijvoorbeeld Kiss Me Kate (1953), Seidenstrümpfe (1957), Gigi (1958), Porgy and Bess (1959), My Fair Lady (1964), Jesus Christ Superstar (1973), Rollerball (1975) en The Elephant Man (1980).

Privéleven[bewerken]

Previn (1973)

Andre Previn is vijf keer getrouwd geweest. Eerst met Betty Bennett, daarna met Dory Previn, vervolgens van 1970 tot 1979 met Mia Farrow. Samen met haar heeft hij dochter Soon-Yi geadopteerd, die nu met regisseur Woody Allen is getrouwd. Na zijn vierde huwelijk met Heather Sneddon, dat eindigde in 2002, trouwde Previn de Duitse violiste Anne-Sophie Mutter. Later schreef hij een vioolconcert voor haar. Zij scheidden in 2006.

Previn schreef memoires gewijd aan zijn vroege jaren in Hollywood, genaamd: No Minor Chords. gepubliceerd in 1991.

Previn overleed op 89-jarige leeftijd in New York.

Composities (selectie)[bewerken]

  • Sunset in Blue
  • Three Little Words (1950)
  • Gigi (1958)
  • Four Horsemen of the Apocalyse (1960) (eigen filmmuziek)
  • Concert voor gitaar, jazztrio en orkest (1971)
  • Concert voor piano en orkest (1985)
  • Anne-Sophie (2002) (vioolconcert)
  • A Streetcar Named Desire (opera) (Duits:Endstation Sehnsucht), eerste uitvoering op 19 september 1998 in het War Memorial Opera House van San Francisco.

Filmografie (selectie)[bewerken]

Previn was betrokken bij de muziek (compositie, dirigeren, supervisie ...) van volgende films:

Onderscheiding[bewerken]

Previn is in 1996 door koningin Elisabeth geridderd in de Orde van het Britse Rijk en mag zich sindsdien Sir André Previn noemen.

Prijzen[bewerken]

Academy Award (voor beste muziek)[bewerken]

Grammy Award[bewerken]

  • 1958 - Gigi
  • 1959 - Porgy and Bess

Externe link[bewerken]