Annemiek van Vleuten

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Annemiek van Vleuten
Van Vleuten tijdens de Europese kampioenschappen baanwielrennen 2017 in Berlijn, Duitsland.
Van Vleuten tijdens de Europese kampioenschappen baanwielrennen 2017 in Berlijn, Duitsland.
Persoonlijke informatie
Bijnaam Vleuty
Geboortedatum 8 oktober 1982
Geboorteplaats Vleuten, Nederland
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederlandse
Sportieve informatie
Huidige ploeg Orica-Scott
Discipline(s) Wegwielrennen
Specialisatie(s) Etappekoersen, Klimmen, Tijdrijden
Ploegen
2008
2009–2011
2012–2014
2015
2016–heden
WV Ede
DSB Bank - Nederland Bloeit
Rabobank-Liv Woman
Bigla Pro Cycling Team
Orica-Scott
Medailleoverzicht
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Annemiek van Vleuten (Vleuten (Utrecht), 8 oktober 1982) is een Nederlands wielrenster. In 2017 werd ze wereldkampioene tijdrijden in Bergen, Noorwegen. Verder werd Van Vleuten vijf maal Nederlands kampioen. In de wegwedstrijd zegevierde ze in 2012, in de individuele tijdrit zegevierde ze in 2014, 2016 en 2017[1] en in 2017 won ze het NK mountainbike. Vanaf 2016 rijdt ze voor het Australische Orica-Scott.

Biografie[bewerken]

Studie[bewerken]

Van Vleuten was leerling bij basisschool De Vordering in Vorden. Ze voetbalde bij SV Ratti en reed paard. In 2001 haalde ze haar VWO-diploma bij het Isendoorn College in Warnsveld. Ze woonde destijds in Vorden. In 2007 studeerde ze bij de Wageningen Universiteit af als Master in epidemiologie.

Begin carrière 2007-2009[bewerken]

Na diverse knieblessures moest Van Vleuten in 2005 noodgedwongen stoppen met voetballen. Ze kocht een tweedehands Jan Janssen-fiets en werd in 2006 lid van toerclub TCW'79 in Wageningen. Ze kreeg in 2007 haar eerste wedstrijdlicentie bij het clubteam WV Ede. In dat jaar won ze het criterium van Lexmond en later dat jaar won ze het Nederlands Studenten Kampioenschap. Ze fietste in 2008 voor Vrienden van het Platteland en behaalde enkele ereplaatsen, met name in het tijdrijden: ze won zilver op het WK tijdrijden voor studenten en werd derde in de tijdrit van de Tour de Limousin. In 2009 maakte ze de overstap naar de ploeg van Marianne Vos, DSB-Bank-Nederland Bloeit, die in 2012 overging in de Rabobank wielerploeg. In augustus 2009 werd een vernauwing in haar liesslagader geconstateerd en een maand later werd ze hieraan geopereerd.

Doorbraak 2010[bewerken]

In april 2010 won Van Vleuten in één week de Novilon Eurocup, werd tweede in de wereldbekerwedstrijd Ronde van Drenthe en werd ze derde in de 8 van Dwingeloo. Later die maand won ze de tweede etappe in de Tsjechische rittenwedstrijd Gracia Orlová en eindigde ze als tweede in het eindklassement. In mei stond ze diverse keren op het podium in de Spaans-Baskische Emakumeen Bira: ze won de laatste etappe en werd tweede in het eindklassement. In juni werd ze vierde op het NK tijdrijden en in juli reed ze voor het eerst in de Giro Donne. In augustus stond ze in de Route de France bijna elke etappe op het podium, droeg ze acht dagen de leiderstrui en won het eindklassement, voor Judith Arndt en Olga Zabelinskaya. Op 2 oktober werd ze 25e op haar eerste WK op de weg.

Van Vleuten in 2011.
Leiderstrui van de wereldbeker.

Vlaanderen en Wereldbeker 2011[bewerken]

Van Vleuten begon het voorjaar van 2011 met een zesde plaats in de Omloop Het Nieuwsblad, derde in de Trofeo Alfredo Binda en op 3 april won ze de Ronde van Vlaanderen. Ze zette deze lijn voort met een dag later de derde plek in de GP de Dottignies en tweede plaatsen in de Ronde van Chongming en de 7-Dorpenomloop Aalburg. Op 31 juli won ze haar tweede wereldbekerwedstrijd, de Zweedse Open de Suède Vårgårda en op 27 augustus won ze de GP Plouay en won daardoor tevens het eindklassement in de Wereldbeker. Tijdens dit seizoen werd wederom een vernauwing in haar liesslagader aangetroffen, deze keer in haar linkerbeen; ook deze werd succesvol geopereerd.

Zilver op NK tijdrijden 2012.

NK en Londen 2012[bewerken]

In het voorjaar van 2012 won Van Vleuten de GP Roeselare, Holland Hills Classic, 7-Dorpenomloop Aalburg en zowel de proloog als de slotrit van de GP Elsy Jacobs. In juni won ze de slotrit en het puntenklassement van de Emakumeen Bira en op 23 juni 2012 pakte Van Vleuten haar eerste Nederlandse titel op de weg door Marianne Vos te verslaan. Eén week later reed ze de Giro Donne. In de vierde etappe, een bergrit, klom ze met de beste mee omhoog, maar kwam ten val en brak daarbij haar sleutelbeen. Na drie dagen door te hebben gereden, moest ze alsnog opgeven en werd ze geopereerd. Van Vleuten kwam op 29 juli uit voor Nederland bij de wegwedstrijd tijdens de Olympische Zomerspelen 2012 in Londen. Hier finishte ze als veertiende.[2] Van Vleuten maakte deel uit van een ploeg samen met Marianne Vos, Loes Gunnewijk en Ellen van Dijk. Wanneer Vos dan de gouden medaille wint, reageert Van Vleuten, dat het een teamprestatie was.[3] Eén maand later won ze de proloog en het puntenklassement van de Giro della Toscana. Op het wereldkampioenschap in Valkenburg werd ze elfde in de wegrit en vierde in de ploegentijdrit.

Zilver op WK ploegentijdrit.

Blessureleed 2013[bewerken]

Ook in 2013 bleef Van Vleuten last houden van vernauwingen in haar linker liesslagader. Hierdoor kon ze enkel in prologen en eendagswedstrijden goed presteren. Zo won ze (wederom) de proloog van de GP Elsy Jacobs en won ze brons op het NK in zowel de weg- als de tijdrit. Ook won ze een etappe in de Ronde van Thüringen en na een hoogtestage in Livigno won ze de slotrit in de Trophée d'Or en werd ze tweede in zowel de slotrit als het eindklassement van de Holland Ladies Tour. Op het WK in Firenze werd ze 15e in de wegrit en won ze zilver in de ploegentijdrit.

Eerste nationale titel tijdrijden 2014.
In de aanval in La Course 2014.

NK tijdrijden 2014[bewerken]

Na een voorjaar met enkele ereplaatsen en in mei een hoogtestage op de Sierra Nevada, won Van Vleuten op 25 juni 2014 het Nederlands kampioenschap tijdrijden. Eén week later won ze de proloog en de derde etappe van de Giro Rosa. In het eindklassement werd ze achtste; haar ploeggenotes Marianne Vos, Pauline Ferrand-Prévot en Anna van der Breggen bezetten het hele podium. In september won ze de proloog, ploegentijdrit en de eerste etappe en daarmee ook het eindklassement van de Lotto Belgium Tour. Haar ploeggenotes Van der Breggen en Thalita de Jong stonden naast haar op het eindpodium. Tijdens het wereldkampioenschap ploegentijdrijden lag ze met haar ploeg Rabo-Liv op medaillekoers, maar in de laatste kilometers kwamen ze hard ten val tegen de dranghekken en werd Van Vleuten samen met Van der Breggen afgevoerd naar het ziekenhuis.[4] Ze had een gebroken voet en kon niet meer deelnemen aan de tijd- en wegrit.

Proloogspecialist 2015[bewerken]

Na zes jaar Rabo-Liv, stapte Van Vleuten in 2015 over naar het Zwitserse Bigla. Hier kreeg ze meer kansen om voor zichzelf te rijden en gespecialiseerde ze zich verder in prologen en korte tijdritten. Zo won ze maar liefst drie prologen: in de Giro Rosa, Emakumeen Bira en Giro di Toscana. Op 18 juni won ze brons in de tijdrit op de eerste Europese Spelen in Bakoe (Azerbeidzjan), achter Ellen van Dijk die goud won. In de Waalse Pijl werd ze tweede achter Van der Breggen en ze won brons op het NK op de weg, achter Lucinda Brand en Amy Pieters. Door haar zesde plek op het NK tijdrijden werd ze niet geselecteerd voor het WK tijdrijden. Wel won ze nog zilver op het NK mountainbike.

Na de finish van de Waalse Pijl 2016.

Voorjaar 2016[bewerken]

Ook in 2016 behaalde Van Vleuten meerdere keren de top tien in de voorjaarsklassiekers: ze werd zesde in de Omloop van het Hageland en Gent-Wevelgem en zevende in Strade Bianche en de Ronde van Vlaanderen. Hierna won ze voor de derde keer de proloog in de GP Elsy Jacobs, de tijdrit in de Auensteiner Radsporttage en heroverde de nationale titel op het NK tijdrijden met ruim 1,5 minuut voorsprong op Chantal Blaak. Van Vleuten werd samen met uittredend kampioene Marianne Vos, Anna van der Breggen en Ellen van Dijk geselecteerd voor de Olympische Spelen in Rio.

Rio 2016[bewerken]

Tijdens de wegwedstrijd van de Olympische Spelen in Rio de Janeiro in 2016 reed Van Vleuten alleen aan de leiding en was op koers voor het goud, maar viel ongeveer 10 kilometer voor de finish in een afdaling. De wedstrijd werd vervolgens gewonnen door landgenote Anna van der Breggen. Van Vleuten liep een hersenschudding en scheurtjes in haar wervelkolom op.[5] Al 30 dagen later won ze de proloog van de Lotto Belgium Tour en na winst in de slotrit op de Muur van Geraardsbergen won ze tevens het eindklassement.[6][7]

Vier weken na Rio won Van Vleuten de Lotto Belgium Tour 2016.

Voorjaar 2017[bewerken]

Van Vleuten begon het seizoen 2017 in het thuisland van haar ploeg Orica-Scott: Australië. Nadat ze haar ploeggenote Amanda Spratt naar winst geholpen had in de Women's Tour Down Under, won ze zelf twee weken later de Cadel Evans Great Ocean Road Race.[8] Een maand erna werd ze derde in de Omloop Het Nieuwsblad, achter Lucinda Brand en Chantal Blaak, een volledig Nederlands podium.[9] Tijdens de heringevoerde Amstel Gold Race zag ze een streep op de weg aan voor de finishlijn en kreeg ze aanvankelijk de vierde plek, maar op de finishfoto was geen verschil te zien en werd ze gedeeld vierde met Katarzyna Niewiadoma. Ze vernam dit bericht echter pas na de podiumhuldigding.[10] Van Vleuten werd vijfde in Strade Bianche, vijfde in Ronde van Drenthe, zesde in Trofeo Alfredo Binda, vierde in de Ronde van Vlaanderen, derde in de Amstel Gold Race, vierde in de Waalse Pijl en door haar vijfde plek in de eerste editie van Luik-Bastenaken-Luik veroverde ze de leiding in de Women's World Tour.[11]

Giro Rosa 2017[bewerken]

Na haar klimprestatie in Rio werd door de ploegleiding voorgesteld om voor het klassement te gaan in de Ronde van Italië voor vrouwen 2017. Na de voorjaarsklassiekers plande ze een korte rustperiode en een hoogtestage, waarna ze de competitie hervatte op het NK. Op woensdag 21 juni prolongeerde ze haar nationale titel in de tijdrit door Ellen van Dijk en Anna van der Breggen ter verslaan.[12] Eén week later ging ze als één van de favorieten van start in de Giro Rosa.[13] In de eerste etappe, een ploegentijdrit over 11,5 km, werd ze met haar ploeg derde op 22 seconde van Boels Dolmans. In de tweede etappe versnelde Van Vleuten op de laatste klim (de 'Andreis') en enkel Van der Breggen en Elisa Longo Borghini konden haar volgen; ze versloeg deze twee tenslotte op de streep.[14] De derde en vierde etappe waren vlak, maar in de vierde rit miste Van Vleuten met haar ploeggenoten de voorste waaier en verloor ze uiteindelijk twee minuten. Eén dag later al nam ze revanche door de tijdrit te winnen (met o.a. de Muro di Sant’Elpidio met stijgingspercentages tot 30%) met 41 seconden voor Van der Breggen.[15] Het klassement veranderde hierna niet meer. Ook in de slotrit over de Vesuvius kon Van der Breggen alle aanvallen van Van Vleuten parreren en hierdoor werd ze in de einduitslag derde op een halve minuut achter Longo Borghini en 1:39 achter Van der Breggen.[16]

Van Vleuten op weg naar winst op de Izoard in La Course.

La Course 2017[bewerken]

Anderhalve week na de Giro werd de vernieuwde La Course verreden: Van Vleuten demarreerde op ruim 4,5 km voor de top uit een uitgedunde kopgroep en won met ruime voorsprong de eerste etappe in de Alpen met aankomst bergop en werd zo de eerste renner (man of vrouw) die wint bovenop de Col d'Izoard.[17] Ook was ze de eerste Nederlander die als eerste de top bereikt tijdens een wedstrijd en bovendien klom ze ook sneller dan de meeste mannelijke renners.[18] Twee dagen later was zij ook de sterkste in de 22,5 kilometer lange achtervolgingskoers. Ze vertrok als eerste van de beste negentien met de reële tijdsverschillen van de bergrit. Ondanks dat haar achtervolgers Lizzie Deignan, Elisa Longo Borghini en Megan Guarnier samenwerkten, breidde ze haar voorsprong zelfs uit en kwam met bijna twee minuten voorsprong solo aan in het Stade Vélodrome in Marseille en won zodoende de vierde editie van La Course.[19]

Ladies Tour en WK 2017[bewerken]

Na de overwinning in La Course ging Van Vleuten terug op hoogtestage, waarna ze deelnam aan de Boels Ladies Tour 2017. Ze won de eerste etappe, een proloog door haar woonplaats Wageningen, met vijf seconden voor Ellen van Dijk.[20] Twee dagen later won ze ook de tijdrit van bijna 17 km door wederom Van Dijk te verslaan met enkele seconden.[21] Tijdens de voorlaatste etappe in de Zuid-Limburgse heuvels sprong ze mee met de ontsnapte Anna van der Breggen, die de sprint won in Vaals, maar Van Vleuten pakte wel bijna een minuut voorsprong op al haar andere concurrentes.[22] Ook in de slotetappe kwam de eindzege niet meer in gevaar.[23] Na La Course is de Boels Ladies Tour haar tweede World Tour-overwinning en hierdoor gaat ze ook aan de leiding op de UCI-ranglijst.[24]

Op dinsdag 19 september won ze in het Noorse Bergen het wereldkampioenschap tijdrijden. Ze was op het 21,1 km lange heuvelachtige parcours twaalf seconden sneller dan Van der Breggen.[25] Op negentien seconden pakte Katrin Garfoot (ploeggenote van Van Vleuten bij Orica-Scott) het brons. De derde Nederlandse deelneemster, Ellen van Dijk, finishte als vijfde; uittredend wereldkampioene Amber Neben werd elfde.

NK MTB en EK Baan 2017[bewerken]

Twee weken na haar wereldtitel reed Van Vleuten in de veldrit in Gieten: ze finishte als laatste, op plek 29, ruim zeven minuten achter winnares Maud Kaptheijns.[26] Op 8 oktober, op haar 35e verjaardag, werd ze Nederlands kampioene mountainbike marathon in Eijsden tijdens de Bart Brentjens-challenge.[27] Haar eigenlijke doel voor deze winter ligt echter op de baan.[28] Met het oog op de Wereldkampioenschappen baanwielrennen 2018 in Apeldoorn, deed ze mee aan de Europese kampioenschappen in Berlijn in de individuele achtervolging.[29] Ze verloor in de halve finale met bijna drie seconden van de Italiaanse Silvia Valsecchi.[30][31] Twee weken later wist ze wel een medaille te veroveren tijdens de wereldbekerwedstrijd in Pruszków (Polen): ze won zilver door in de finale te verliezen van de Poolse Justyna Kaczkowska.[32]

Privéleven[bewerken]

Van Vleuten woont in Wageningen.

Belangrijkste overwinningen[bewerken]

2010

2011

2012

2013

2014

2015

2016

2017

Uitslagen in klassiekers en WK

Jaar Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Trofeo Alfredo Binda GP Plouay WK op de weg Wereld- ranglijst
2008 89e 41e 88e (UPT)
2009 30e 19e 140e (UWR)
2010 10e 40e 22e 25e 6e (UWR)
2011 Goud ↑ Brons Goud 24e 5e (UWT)
2012 13e 11e 7e (UWT)
2013 5e 7e 9e 15e 15e (UWT)
2014 5e 43e 17e (UWT)
2015 4e 7e 17e (UWT)
2016 7e 8e 53e 13e (UWT)
2017 4e Brons ↑ 5e 6e

NB: UCI Wereldranglijst, niet Wereldbeker (tot 2015) of World Tour (vanaf 2016)

Resultaten in kleinere rondes
Jaar Energiewacht Tour Emakumeen Bira Holland Ladies Tour Giro della Toscana
2008 14e
2009 31e 10e 39e
2010 Zilver (1) 7e 7e
2011 DNF DNF 9e
2012 15e Brons (1) 11e 6e Puntenklassement (1)
2013 14e 33e Zilver DNF
2014 15e 12e
2015 7e (1) 10e Brons (1)
2016 Zilver
2017 DNF Zilver (1) Goud (2)

NB: Tussen haakjes het aantal etappezeges, DNF = did not finish.

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Vlag van Verenigde Staten Amber Neben
2016
MaillotMundialCrono.PNG Wereldkampioene tijdrijden MaillotMundialCrono.PNG
2017
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
-
2018
Voorganger:
Marianne Vos
MaillotHolanda.svg Nederlands kampioene wegwedstrijd MaillotHolanda.svg
2012
Opvolger:
Lucinda Brand

Voorganger:
Ellen van Dijk
MaillotHolanda.svg Nederlands kampioene tijdrijden MaillotHolanda.svg
2014
Opvolger:
Anna van der Breggen
Voorganger:
Anna van der Breggen
MaillotHolanda.svg Nederlands kampioene tijdrijden MaillotHolanda.svg
2016, 2017
Opvolger:
-