Annemiek van Vleuten

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Annemiek van Vleuten
Annemiek van Vleuten prolongeerde haar wereldtitel tijdrijden in 2018 in het Oostenrijkse Innsbruck.
Annemiek van Vleuten prolongeerde haar wereldtitel tijdrijden in 2018 in het Oostenrijkse Innsbruck.
Persoonlijke informatie
Bijnaam Vleuty, Peluchen
Geboortedatum 8 oktober 1982
Geboorteplaats Vleuten, Nederland
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederlandse
Sportieve informatie
Huidige ploeg Mitchelton-Scott
Discipline(s) Baanwielrennen, Wegwielrennen
Specialisatie(s) Individuele achtervolging (baanwielrennen)
Etappekoersen, Klimmen, Tijdrijden (wegwielrennen)
Ploegen
2008
2009–2011
2012–2014
2015
2016–heden
WV Ede
DSB Bank-Nederland bloeit
Rabobank-Liv Woman
Bigla Pro Cycling Team
Orica-Scott
Beste prestaties (top-20)
Ronde van Vlaanderen 1e (2011)
Amstel Gold Race 3e (2017)
Luik-Bastenaken-Luik 3e (2018)
Giro Rosa 1e (2018)
8 etappezeges
WK 4e (2017)
Women's World Tour 2e (2017)
Extra
Zeges:  
GP Plouay
La Course
Boels Ladies Tour
2011
2017, 2018
2017, 2018
Medailleoverzicht
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Annemiek van Vleuten (Vleuten (Utrecht), 8 oktober 1982) is een Nederlands wielrenster. Ze won in 2017 en 2018 het wereldkampioenschap tijdrijden. Ze werd vijf maal Nederlands kampioen: drie maal in de tijdrit,[1] in 2012 op de weg en in 2017 won ze het NK mountainbike. In 2011 won ze o.a. de Ronde van Vlaanderen en het eindklassement in de Wereldbeker en in 2018 won ze o.a. de Giro Rosa en La Course, waardoor ze nummer één staat in de UCI-ranking en in de Women's World Tour. Vanaf 2016 rijdt ze voor het Australische Mitchelton-Scott.

Biografie[bewerken]

Studie[bewerken]

Van Vleuten was leerling bij basisschool De Vordering in Vorden. Ze voetbalde bij SV Ratti en reed paard. In 2001 haalde ze haar VWO-diploma bij het Isendoorn College in Warnsveld. Ze woonde destijds in Vorden. In 2007 studeerde ze bij de Wageningen Universiteit af als Master in epidemiologie.

Begin carrière 2007-2009[bewerken]

Na diverse knieblessures moest Van Vleuten in 2005 noodgedwongen stoppen met voetballen. Ze kocht een tweedehands Jan Janssen-fiets en werd in 2006 lid van toerclub TCW'79 in Wageningen. Ze kreeg in 2007 haar eerste wedstrijdlicentie bij het clubteam WV Ede. In dat jaar won ze het criterium van Lexmond en later dat jaar won ze het Nederlands Studenten Kampioenschap. Ze fietste in 2008 voor Vrienden van het Platteland en behaalde enkele ereplaatsen, met name in het tijdrijden: ze won zilver op het WK tijdrijden voor studenten en werd derde in de tijdrit van de Tour de Limousin. In 2009 maakte ze de overstap naar de ploeg van Marianne Vos, DSB-Bank-Nederland Bloeit, die in 2012 overging in de Rabobank wielerploeg. In augustus 2009 werd een vernauwing in haar liesslagader geconstateerd en een maand later werd ze hieraan geopereerd.

Doorbraak 2010[bewerken]

In april 2010 won Van Vleuten in één week de Novilon Eurocup, werd tweede in de wereldbekerwedstrijd Ronde van Drenthe en werd ze derde in de 8 van Dwingeloo. Later die maand won ze de tweede etappe in de Tsjechische rittenwedstrijd Gracia Orlová en eindigde ze als tweede in het eindklassement. In mei stond ze diverse keren op het podium in de Spaans-Baskische Emakumeen Bira: ze won de laatste etappe en werd tweede in het eindklassement. In juni werd ze vierde op het NK tijdrijden en in juli reed ze voor het eerst in de Giro Donne. In augustus stond ze in de Route de France bijna elke etappe op het podium, droeg ze acht dagen de leiderstrui en won het eindklassement, voor Judith Arndt en Olga Zabelinskaya. Op 2 oktober werd ze 25e op haar eerste WK op de weg.

Van Vleuten in 2011.
Leiderstrui van de wereldbeker.

Vlaanderen en Wereldbeker 2011[bewerken]

Van Vleuten begon het voorjaar van 2011 met een zesde plaats in de Omloop Het Nieuwsblad, derde in de Trofeo Alfredo Binda en op 3 april won ze de Ronde van Vlaanderen. Ze zette deze lijn voort met een dag later de derde plek in de GP de Dottignies en tweede plaatsen in de Ronde van Chongming en de 7-Dorpenomloop Aalburg. Op 31 juli won ze haar tweede wereldbekerwedstrijd, de Zweedse Open de Suède Vårgårda en op 27 augustus won ze de GP Plouay en won daardoor tevens het eindklassement in de Wereldbeker. Tijdens dit seizoen werd wederom een vernauwing in haar liesslagader aangetroffen, deze keer in haar linkerbeen; ook deze werd succesvol geopereerd.

Zilver op NK tijdrijden 2012.

NK en Londen 2012[bewerken]

In het voorjaar van 2012 won Van Vleuten de GP Roeselare, Holland Hills Classic, 7-Dorpenomloop Aalburg en zowel de proloog als de slotrit van de GP Elsy Jacobs. In juni won ze de slotrit en het puntenklassement van de Emakumeen Bira en op 23 juni 2012 pakte Van Vleuten haar eerste Nederlandse titel op de weg door Marianne Vos te verslaan. Eén week later reed ze de Giro Donne. In de vierde etappe, een bergrit, klom ze met de beste mee omhoog, maar kwam ten val en brak daarbij haar sleutelbeen. Na drie dagen door te hebben gereden, moest ze alsnog opgeven en werd ze geopereerd. Van Vleuten kwam op 29 juli uit voor Nederland bij de wegwedstrijd tijdens de Olympische Zomerspelen 2012 in Londen. Hier finishte ze als veertiende.[2] Van Vleuten maakte deel uit van een ploeg samen met Marianne Vos, Loes Gunnewijk en Ellen van Dijk. Wanneer Vos dan de gouden medaille wint, reageert Van Vleuten, dat het een teamprestatie was.[3] Eén maand later won ze de proloog en het puntenklassement van de Giro della Toscana. Op het wereldkampioenschap in Valkenburg werd ze elfde in de wegrit en vierde in de ploegentijdrit.

Zilver op WK ploegentijdrit.

Blessureleed 2013[bewerken]

Ook in 2013 bleef Van Vleuten last houden van vernauwingen in haar linker liesslagader. Hierdoor kon ze enkel in prologen en eendagswedstrijden goed presteren. Zo won ze (wederom) de proloog van de GP Elsy Jacobs en won ze brons op het NK in zowel de weg- als de tijdrit. Ook won ze een etappe in de Ronde van Thüringen en na een hoogtestage in Livigno won ze de slotrit in de Trophée d'Or en werd ze tweede in zowel de slotrit als het eindklassement van de Holland Ladies Tour. Op het WK in Firenze werd ze 15e in de wegrit en won ze zilver in de ploegentijdrit.

Eerste nationale titel tijdrijden 2014.
In de aanval in La Course 2014.

NK tijdrijden 2014[bewerken]

Na een voorjaar met enkele ereplaatsen en in mei een hoogtestage op de Sierra Nevada, won Van Vleuten op 25 juni 2014 het Nederlands kampioenschap tijdrijden. Eén week later won ze de proloog en de derde etappe van de Giro Rosa. In het eindklassement werd ze achtste; haar ploeggenotes Marianne Vos, Pauline Ferrand-Prévot en Anna van der Breggen bezetten het hele podium. In september won ze de proloog, ploegentijdrit en de eerste etappe en daarmee ook het eindklassement van de Lotto Belgium Tour. Haar ploeggenotes Van der Breggen en Thalita de Jong stonden naast haar op het eindpodium. Tijdens het wereldkampioenschap ploegentijdrijden lag ze met haar ploeg Rabo-Liv op medaillekoers, maar in de laatste kilometers kwamen ze hard ten val tegen de dranghekken en werd Van Vleuten samen met Van der Breggen afgevoerd naar het ziekenhuis.[4] Ze had een gebroken voet en kon niet meer deelnemen aan de tijd- en wegrit.

Proloogspecialist 2015[bewerken]

Na zes jaar Rabo-Liv, stapte Van Vleuten in 2015 over naar het Zwitserse Bigla. Hier kreeg ze meer kansen om voor zichzelf te rijden en gespecialiseerde ze zich verder in prologen en korte tijdritten. Zo won ze maar liefst drie prologen: in de Giro Rosa, Emakumeen Bira en Giro di Toscana. Op 18 juni won ze brons in de tijdrit op de eerste Europese Spelen in Bakoe (Azerbeidzjan), achter Ellen van Dijk die goud won. In de Waalse Pijl werd ze tweede achter Van der Breggen en ze won brons op het NK op de weg, achter Lucinda Brand en Amy Pieters. Door haar zesde plek op het NK tijdrijden werd ze niet geselecteerd voor het WK tijdrijden. Wel won ze nog zilver op het NK mountainbike.

Voorjaar 2016[bewerken]

Ook in 2016 behaalde Van Vleuten meerdere keren de top tien in de voorjaarsklassiekers: ze werd zesde in de Omloop van het Hageland en Gent-Wevelgem en zevende in Strade Bianche en de Ronde van Vlaanderen. Hierna won ze voor de derde keer de proloog in de GP Elsy Jacobs, de tijdrit in de Auensteiner Radsporttage en heroverde de nationale titel op het NK tijdrijden met ruim 1,5 minuut voorsprong op Chantal Blaak. Van Vleuten werd samen met uittredend kampioene Marianne Vos, Anna van der Breggen en Ellen van Dijk geselecteerd voor de Olympische Spelen in Rio.

Rio 2016[bewerken]

Tijdens de wegwedstrijd van de Olympische Spelen in Rio de Janeiro in 2016 reed Van Vleuten alleen aan de leiding en was op koers voor het goud, maar viel ongeveer 10 kilometer voor de finish in de laatste afdaling.[5] De wedstrijd werd vervolgens gewonnen door landgenote Anna van der Breggen. Van Vleuten liep een hersenschudding en scheurtjes in haar wervelkolom op.[6] Al 30 dagen later won ze de proloog van de Lotto Belgium Tour en na winst in de slotrit op de Muur van Geraardsbergen won ze tevens het eindklassement.[7][8]

Vier weken na Rio won Van Vleuten de Lotto Belgium Tour 2016.

Voorjaar 2017[bewerken]

Van Vleuten begon het seizoen 2017 in het thuisland van haar ploeg Orica-Scott: Australië. Nadat ze haar ploeggenote Amanda Spratt naar winst geholpen had in de Women's Tour Down Under, won ze zelf twee weken later de Cadel Evans Great Ocean Road Race.[9] Een maand erna werd ze derde in de Omloop Het Nieuwsblad, achter Lucinda Brand en Chantal Blaak, een volledig Nederlands podium.[10] Tijdens de heringevoerde Amstel Gold Race zag ze een streep op de weg aan voor de finishlijn en kreeg ze aanvankelijk de vierde plek, maar op de finishfoto was geen verschil te zien en werd ze gedeeld derde met Katarzyna Niewiadoma. Ze vernam dit bericht echter pas na de podiumhuldigding.[11] Van Vleuten werd vijfde in Strade Bianche, vijfde in Ronde van Drenthe, zesde in Trofeo Alfredo Binda, vierde in de Ronde van Vlaanderen, derde in de Amstel Gold Race, vierde in de Waalse Pijl en door haar vijfde plek in de eerste editie van Luik-Bastenaken-Luik veroverde ze de leiding in de Women's World Tour.[12]

Giro Rosa 2017[bewerken]

Na haar klimprestatie in Rio werd door de ploegleiding voorgesteld om voor het klassement te gaan in de Ronde van Italië voor vrouwen 2017. Na de voorjaarsklassiekers plande ze een korte rustperiode en een hoogtestage, waarna ze de competitie hervatte op het NK. Op woensdag 21 juni prolongeerde ze haar nationale titel in de tijdrit door Ellen van Dijk en Anna van der Breggen ter verslaan.[13] Eén week later ging ze als één van de favorieten van start in de Giro Rosa.[14] In de eerste etappe, een ploegentijdrit over 11,5 km, werd ze met haar ploeg derde op 22 seconde van Boels Dolmans. In de tweede etappe versnelde Van Vleuten op de laatste klim (de 'Andreis') en enkel Van der Breggen en Elisa Longo Borghini konden haar volgen; ze versloeg deze twee tenslotte op de streep.[15] De derde en vierde etappe waren vlak, maar in de vierde rit miste Van Vleuten met haar ploeggenoten de voorste waaier en verloor ze uiteindelijk twee minuten. Eén dag later al nam ze revanche door de tijdrit te winnen (met o.a. de Muro di Sant’Elpidio met stijgingspercentages tot 30%) met 41 seconden voor Van der Breggen.[16] Het klassement veranderde hierna niet meer. Ook in de slotrit over de Vesuvius kon Van der Breggen alle aanvallen van Van Vleuten parreren en hierdoor werd ze in de einduitslag derde op een halve minuut achter Longo Borghini en 1:39 achter Van der Breggen.[17]

Van Vleuten op weg naar winst op de Izoard in La Course 2017.

La Course 2017[bewerken]

Anderhalve week na de Giro werd de vernieuwde La Course verreden: Van Vleuten demarreerde op ruim 4,5 km voor de top uit een uitgedunde kopgroep en won met ruime voorsprong de eerste etappe in de Alpen met aankomst bergop en werd zo de eerste renner (man of vrouw) die wint bovenop de Col d'Izoard.[18] Ook was ze de eerste Nederlander die als eerste de top bereikt tijdens een wedstrijd en bovendien klom ze ook sneller dan de meeste mannelijke renners.[19] Twee dagen later was zij ook de sterkste in de 22,5 kilometer lange achtervolgingskoers. Ze vertrok als eerste van de beste negentien met de reële tijdsverschillen van de bergrit. Ondanks dat haar achtervolgers Lizzie Deignan, Elisa Longo Borghini en Megan Guarnier samenwerkten, breidde ze haar voorsprong zelfs uit en kwam met bijna twee minuten voorsprong solo aan in het Stade Vélodrome in Marseille en won zodoende de vierde editie van La Course.[20]

Ladies Tour en WK 2017[bewerken]

Na de overwinning in La Course ging Van Vleuten terug op hoogtestage, waarna ze deelnam aan de Boels Ladies Tour 2017. Ze won de eerste etappe, een proloog door haar woonplaats Wageningen, met vijf seconden voor Ellen van Dijk.[21] Twee dagen later won ze ook de tijdrit van bijna 17 km door wederom Van Dijk te verslaan met enkele seconden.[22] Tijdens de voorlaatste etappe in de Zuid-Limburgse heuvels sprong ze mee met de ontsnapte Anna van der Breggen, die de sprint won in Vaals, maar Van Vleuten pakte wel bijna een minuut voorsprong op al haar andere concurrentes.[23] Ook in de slotetappe kwam de eindzege niet meer in gevaar.[24] Na La Course is de Boels Ladies Tour haar tweede World Tour-overwinning en hierdoor gaat ze ook aan de leiding op de UCI-ranglijst.[25]

Op dinsdag 19 september won ze in het Noorse Bergen het wereldkampioenschap tijdrijden. Ze was op het 21,1 km lange heuvelachtige parcours twaalf seconden sneller dan Van der Breggen.[26] Op negentien seconden pakte Katrin Garfoot (ploeggenote van Van Vleuten bij Orica-Scott) het brons. De derde Nederlandse deelneemster, Ellen van Dijk, finishte als vijfde; uittredend wereldkampioene Amber Neben werd elfde.

NK MTB en EK Baan 2017[bewerken]

Tijdens de EK baan 2017 in Berlijn.

Twee weken na haar wereldtitel reed Van Vleuten in de veldrit in Gieten: ze finishte als laatste, op plek 29, ruim zeven minuten achter winnares Maud Kaptheijns.[27] Op 8 oktober, op haar 35e verjaardag, werd ze Nederlands kampioene mountainbike marathon in Eijsden tijdens de Bart Brentjens-challenge.[28] Haar eigenlijke doel voor deze winter ligt echter op de baan.[29] Met het oog op de Wereldkampioenschappen baanwielrennen 2018 in Apeldoorn, deed ze mee aan de Europese kampioenschappen in Berlijn in de individuele achtervolging.[30] Ze verloor in de halve finale met bijna drie seconden van de Italiaanse Silvia Valsecchi.[31][32] Twee weken later wist ze wel een medaille te veroveren tijdens de wereldbekerwedstrijd in Pruszków (Polen): ze won zilver door in de finale te verliezen van de Poolse Justyna Kaczkowska.[33]

WK Baan 2018[bewerken]

Zilver op de WK baan 2018.

Tijdens de Wereldkampioenschappen baanwielrennen 2018 op zaterdag 3 maart reed Van Vleuten in de kwalificatie van de individuele achtervolging met 3.29,3 de tweede beste tijd en plaatste zich daardoor in de finale, naast de Amerikaanse Chloe Dygert die met 3.20,07 de beste tijd neerzette; twee seconden sneller dan het acht jaar oude wereldrecord van Sarah Hammer.[34] Ook in de finale bleek Dygert te sterk voor Van Vleuten: ze werd halverwege, na zes rondes ingehaald door de Amerikaanse die erna haar eigen wereldrecord verbeterde met een honderdste.[35]

Voorjaar 2018[bewerken]

Vierde in de Waalse Pijl 2018.

In januari 2018 hielp Van Vleuten in Australië haar ploeggenote Amanda Spratt aan de eindzege in de Santos Women's Tour. Twee weken later werd ze tweede in de openingsrit van de Herald Sun Tour en won ze de afsluitende tijdrit, maar kwam vijf seconde te kort voor de eindzege.[36] Na de Omloop Het Nieuwsblad richtte ze zich op de baan, om drie weken later het wegseizoen te hervatten met Gent-Wevelgem. Ze werd vervolgens vijfde in Dwars door Vlaanderen en kwam ten val in de Ronde van Vlaanderen, maar werd alsnog derde, achter het Boels-duo Anna van der Breggen en Amy Pieters.[37] De goede vorm zette ze voort met een vierde plaats in de Waalse Pijl en derde in Luik-Bastenaken-Luik, telkens achter winnares Van der Breggen.[38] Een maand later werd ze tweede in de Baskische Emakumeen Saria, wederom achter de Olympisch kampioene. In de daaropvolgende rittenkoers Emakumeen Bira won ze de tijdrit,[39] maar werd in de slotrit uit haar leiderstrui gereden door haar Australische ploeggenote Spratt.[40]

Giro Rosa en La Course 2018[bewerken]

In juni viel Van Vleuten naast het podium tijdens het NK tijdrijden en werd ze zesde in de wegwedstrijd.[41] Een week later begon ze sterk aan de Giro Rosa; in de eerste rit, een ploegentijdrit over 15 km in Verbania, werd Mitchelton-Scott tweede op slechts één seconde achter Team Sunweb.[42] Op de eerste aankomst bergop, in de 6e etappe naar Gerola Alta, werd Van Vleuten tweede op een halve minuut achter haar ploeggenote Amanda Spratt, die ook de leiderstrui veroverde.[43] In de volgende etappe, een klimtijdrit naar Campo Moro, sloeg Van Vleuten zelf een dubbelslag door te winnen met twee en een halve minuut voorsprong op Ashleigh Moolman-Pasio en in het klassement stond Spratt tweede op bijna drie minuten.[44] Twee dagen later bewees ze ook de beste klimster te zijn in een rit in lijn: ze won boven op de Monte Zoncolan met 40 seconde voor Moolman, die haar als enige tot ruim twee kilometer voor de top kon volgen, waarna Van Vleuten solo naar de winst klom.[45] Ze begon de slotrit met ruim drie en een halve minuut voorsprong, maar zette haar eindoverwinning nog meer in de verf door ook deze rit solo over de streep te komen.[46][47] Twee dagen na de Girozege stond ze aan de start van La Course. Op de slotklim, de Col de la Colombière, was alleen Anna van der Breggen, die als titelverdediger de Giro oversloeg, sterker dan Van Vleuten, die in de afdaling het verschil klein wist te houden. Ze versloeg in een bloedstollende finale Van der Breggen in de laatste 25 meter op de oplopende finishstrook, terwijl alle commentatoren en zelfs haar eigen ploegleider de hoop al hadden opgegeven.[48] In de dagen nadien was ze enkele keren te gast in de Avondetappe en de Vlaamse tegenhanger Vive le vélo.[49]

Ladies Tour en WK 2018[bewerken]

In augustus, een week na de Ladies Tour of Norway, waar Van Vleuten tweede werd in de ploegentijdrit, won ze in haar eigen regio de eerste vrouweneditie van Veenendaal-Veenendaal Classic door haar Poolse medevluchtster Małgorzata Jasińska te verslaan.[50] Weer een week later won ze, wederom in eigen land, de proloog van de Boels Ladies Tour in Arnhem, zeven seconde voor Van der Breggen en Van Dijk.[51] Ook won ze de tweede etappe in Nijmegen solo voor een uitgedund peloton, ondanks dat ze in de finale verkeerd reed.[52] Ook won ze de slottijdrit in Roosendaal, waarmee ze drie van de zes etappes won en het punten- en eindklassement won. Bovendien droeg ze, net als het jaar ervoor, alle dagen de leiderstrui.[53] In voorbereiding op het wereldkampioenschap in Innsbruck ging ze voor de vierde keer dat jaar op hoogtestage (samen met Tom Dumoulin en Laurens Ten Dam)[54] en sloeg ze de WK-ploegentijdrit over.[55] Op 25 september verdedigde ze haar wereldtitel met succes: ze won met een halve minuut voorsprong op Van der Breggen en zelfs anderhalve minuut op Van Dijk; een volledig Nederlands podium,[56] terwijl ze die ochtend nog flauw viel bij een dopingcontrole.[57] Tijdens de wegwedstrijd was ze samen met Van der Breggen de topfavoriete, maar bij een val vroeg in de wedstrijd liep ze een breuk op in haar knie.[58][59] Desondanks plaatste ze een aanval op de voorlaatste beklimming, waarna Van der Breggen aan haar winnende solo van 40 kilometer begon en waarachter Van Vleuten alsnog als zevende eindigde. [60] Als gevolg van de blessure moest ze wekenlang rust houden en zal ze naar eigen zeggen pas na zes maanden op haar oude niveau zijn.[61]

Onderscheidingen[bewerken]

In 2017 werd Van Vleuten wielrenster van het jaar en won zij de Keetie van Oosten-Hage Trofee.[62] Ook ontving ze dat jaar in haar gemeente het Wagenings erezilver.[63]

Privéleven[bewerken]

Van Vleuten woont in Wageningen.

Belangrijkste overwinningen[bewerken]

2010

2011

2012

2013

2014

2015

2016

2017

2018

Uitslagen in klassiekers en WK

Jaar Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Waalse Pijl GP Plouay WK op de weg
2008 89e
2009 30e
2010 10e 12e 22e 25e
2011 Goud ↑ 6e Goud 24e
2012 13e 11e
2013 5e 9e 15e
2014 5e 38e
2015 4e Zilver ↑
2016 7e 14e 53e
2017 4e Brons ↑ 5e 4e 4e
2018 Brons ↑ 15e Brons ↑ 4e 7e
Resultaten in kleinere rondes
Jaar Energiewacht Tour Emakumeen Bira Holland Ladies Tour Giro della Toscana
2008 14e
2009 31e 10e 39e
2010 Zilver (1) 7e 7e
2011 DNF DNF 9e
2012 15e Brons (1) 11e 6e Puntenklassement (1)
2013 14e 33e Zilver DNF
2014 15e 12e
2015 7e (1) 10e Brons (1)
2016 Zilver
2017 DNF Zilver (1) Goud (2)
2018 Zilver (1) Goud (3)

NB: Tussen haakjes het aantal etappezeges, DNF = did not finish.

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Vlag van Verenigde Staten Amber Neben
2016
MaillotMundialCrono.PNG Wereldkampioene tijdrijden MaillotMundialCrono.PNG
2017, 2018
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
-
2019
Voorganger:
Marianne Vos
2011
MaillotHolanda.svg Nederlands kampioene wegwedstrijd MaillotHolanda.svg
2012
Opvolger:
Lucinda Brand
2013

Voorganger:
Ellen van Dijk
2013
MaillotHolanda.svg Nederlands kampioene tijdrijden MaillotHolanda.svg
2014
Opvolger:
Anna van der Breggen
2015
Voorganger:
Anna van der Breggen
2015
MaillotHolanda.svg Nederlands kampioene tijdrijden MaillotHolanda.svg
2016, 2017
Opvolger:
Ellen van Dijk
2018