Anorexia-hulphond

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een anorexia-hulphond of anorexia-assistentiehond, is een hond die is getraind om mensen met de eetstoornis anorexia nervosa te begeleiden.

Opleiding[bewerken | brontekst bewerken]

Een hond die wordt opgeleid tot anorexia-hulphond ontvangt volgens een in Nederland ontwikkeld model een training die zo'n twee jaar duurt. De hond moet kunnen waarschuwen bij veelvoorkomende complicaties als gevolg van anorexia nervosa, bijvoorbeeld wanneer de bloedsuikerspiegel te laag is, of wanneer de persoon dreigt flauw te vallen. De hulphond heeft dus naast een begeleidende en steunende ook een detecterende of alarmerende functie.

Naast de hulphond onderscheidt men de 'emotionele supporthond' (emotional support dog). Deze ontvangt niet noodzakelijk een training voor specifieke taken te doen. De voornaamste taak is het bieden van gezelschap en steun.

Ontwikkeling[bewerken | brontekst bewerken]

De anorexia-hulphond is een Nederlandse vinding en een initiatief van Anjana Gort, die zelf jarenlang leed aan een zeer ernstige vorm van anorexia en met behulp van haar Shetland Sheepdog Luca genas.[1] Anorexia-hulphonden waren er al wel in het buitenland, maar werden daar gewoonlijk niet nader gespecificeerd als emotional support dogs aangemerkt. Sinds 2013 is er ook in het buitenland een trend om de honden als 'service dog' aan te merken, en niet langer als 'support dog'.[2][3]

De anorexia-hulphond heeft veel verschillende benamingen in Nederland. Zo zijn er 'missionpuppy's', psychosociale hulphonden, psychische hulphonden, psychiatrische hulphonden of medische hulphonden genoemd, afhankelijk van wat zij aan taken leren. Er is geen eenduidige opleidingsstijl. Veel opleidingscentra uit Nederland werken met de methode zoals die door Anjana Gort werd uitgewerkt en gepubliceerd waarbij honden ook alarmerende taken krijgen. Er is ook verschil in begeleiding. Bij sommige hulphondenscholen lijkt de hulp van de hond zelf centraal te staan, terwijl er bij andere hulphondenscholen veel begeleiding van de hulpvrager is. Soms wordt de begeleiding voornamelijk gegeven door ervaringsdeskundigen. De combinatie van alarmerende en ondersteunende hulphonden en begeleiding door ervaringsdeskundigen is typisch Nederlands.[bron?]

Toegankelijkheid[bewerken | brontekst bewerken]

De situatie in Nederland verschilt veel met die in het buitenland als het gaat om de bereidheid dit type helpende hond toegang te verlenen. Emotionele supporthonden hebben in veel gevallen niet dezelfde toegangsmogelijkheden als een hulphond ofwel assistentiehond. Omdat de anorexia-hulphond zoals die in Nederland bestaat een specifieke training ontvangt en ook een alarmerende functie heeft, valt hij onder de assistentiehonden. Daarmee zouden de honden toegang moeten krijgen tot de publieke ruimte, ook als honden daar normaliter geen toegang hebben. Vanaf 2013 zijn steeds meer Ziekenhuizen en klinieken toegankelijk voor de anorexia-hulphond. Supermarkten waren al eerder tot toegang verlenen bereid. De wetgeving voor assistentiehonden in 2016 van kracht werd, bracht nog meer ontwikkelingen.[4][5] Vanaf toen mochten assistentiehonden niet meer geweigerd worden.[6]

Van 2016 tot 2017 werd er onderzoek door studenten van Hogeschool Utrecht gedaan naar de effectiviteit van anorexia-hulphonden.[7]

Zorgverzekeraar IZZ nam anorexia-hulphonden in het najaar van 2012 op in haar verzekeringsprogramma. Dat was een stap in de erkenning van de anorexia-hulphond in zijn algemeenheid.