Anthony Vanden Borre

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Anthony Vanden Borre
Dinamo-Anderleht (8).jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Anthony Vanden Borre
Bijnaam Tony
Geboortedatum 24 oktober 1987
Geboorteplaats Likasi, Zaïre
Lengte 182 cm
Been Rechts
Positie Rechtsachter / rechtermiddenvelder
Clubinformatie
Huidige club Geen club
Jeugd
1995–2003 RSC Anderlecht
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
2003–2007
2007–2008
2008–2008
2008–2010
2009–2010
2011–2012
2013–2017
2016–2017
2017
RSC Anderlecht
Fiorentina
Genoa
Genoa
Portsmouth FC
KRC Genk
RSC Anderlecht
Montpellier HSC
TP Mazembe
69 0(3)
02 0(0)
06 0(0)
24 0(0)
19 0(0)
42 0(1)
0500(1)
10 0(0)
1 0(0)
Interlands
2004–2015 Vlag van België België 29 0(1)

* Bijgewerkt op 2 maart 2017
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Anthony Vanden Borre (Likasi, 24 oktober 1987) is een Belgisch voetballer die doorgaans als rechtshalf of rechtsachter speelt.

Biografie[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Vanden Borres vader Emile verhuisde op 23-jarige leeftijd naar Congo, waar hij zijn latere echtgenote, de toekomstige moeder van Anthony, leerde kennen. Anthony werd geboren in Likasi, maar groeide op in België. Op 8-jarige leeftijd sloot hij zich aan bij de jeugd van RSC Anderlecht.

Anderlecht[bewerken]

In oktober 2003, enkele maanden nadat zijn vriend Kompany de overstap naar het eerste elftal had gemaakt, belandde ook Vanden Borre bij de A-kern. De toen 16-jarige rechtsachter mocht op 13 maart 2004 aan de zijde van Kompany starten in de competitiewedstrijd tegen Sporting Charleroi. Het was toenmalig coach Hugo Broos die hem zijn eerste speelkans gunde. Vanaf dan ging Vanden Borre regelmatig de concurrentie aan met ploeggenoot Michał Żewłakow.

Vanden Borre, die aanvankelijk als rechtsachter werd ingeschakeld, werd soms ook centraal in de verdediging of als rechtermiddenvelder gebruikt. Zo speelde hij bij zijn debuut in de UEFA Champions League tegen Valencia als verdedigende middenvelder aan de zijde van Besnik Hasi. Hoewel hij in zijn eerste seizoenen hoge ogen gooide, kwam er ook al snel kritiek op zijn inzet en discipline. Vanden Borre kende onder trainer Frank Vercauteren een terugval. In januari 2007 trok paars-wit de Poolse rechtsachter Marcin Wasilewski aan, een half jaar later mocht Vanden Borre vertrekken.

Fiorentina[bewerken]

Voor een bedrag van 3,8 miljoen euro verhuisde Vanden Borre naar Fiorentina. De aanvallend ingestelde rechtsachter maakte in oktober 2007 tegen Juventus zijn debuut in de Italiaanse Serie A. Hij mocht toen van coach Cesare Prandelli invallen voor rechtsbuiten Franco Semioli. Het duel eindigde op 1-1. Meer dan een maand later speelde hij tegen Reggina zijn tweede en laatste competitiewedstrijd voor Fiorentina.

Genoa[bewerken]

Tijdens de winterstop van het seizoen 2007/08 werd hij betrokken bij comproprietá. Fiorentina verkocht de helft van zijn transferrechten aan Genoa, dat hem in januari 2008 ook overnam van Fiorentina. Na het seizoen verkocht Fiorentina ook de rest van de transferrechten en werd Vanden Borre officieel eigendom van Genoa.

In het team van trainer Gian Piero Gasperini kreeg Vanden Borre meer speelkansen. Hij mocht regelmatig invallen en Genoa werd uiteindelijk vijfde met even veel punten als Fiorentina. Genoa plaatste zich zo voor de UEFA Europa League.

Portsmouth[bewerken]

In het seizoen 2009/10 leende Genoa hem voor een jaar uit aan Portsmouth FC. Bij de Engelse club werd hij een ploegmaat van onder meer Papa Bouba Diop, Kevin-Prince Boateng en oud-ploeggenoot Aruna Dindane. De club verkeerde in financiële moeilijkheden en speelde een slecht seizoen. Portsmouth belandde op de tweede speeldag op de laatste plaats en raakte die positie niet meer kwijt. Vanden Borre zelf speelde regelmatig. In totaal kwam hij 19 competitiewedstrijden in actie voor The Blue Army. Op de 33ste speeldag werd hij tegen Blackburn Rovers na een uur uitgesloten. Met Portsmouth stond hij (als bankzitter) op 15 mei 2010 in de finale van de strijd om de FA Cup. Daarin verloor de ploeg van trainer-coach Avram Grant met 1-0 van Chelsea door een treffer in de 59ste minuut van Didier Drogba.

KRC Genk[bewerken]

In de zomer van 2010 keerde Vanden Borre terug naar Italië, waar hij van Genoa te horen kreeg dat hij niet meer hoefde te rekenen op speelkansen. De verdediger verbrak zijn contract en ging op zoek naar een nieuwe werkgever. Er waren contacten met onder meer Hapoel Tel Aviv en Standard Luik, maar uiteindelijk koos hij voor KRC Genk, waar hij Frank Vercauteren terugvond. Genoa ging echter niet akkoord met de overstap en beweerde dat de speler nog onder contract lag. Omdat de transfer niet voor het einde van de transferperiode werd afgerond, mocht Vanden Borre pas na de winterstop in actie komen voor Genk.

De Congolees-Belgische voetballer debuteerde op 22 januari 2011 voor Genk. Hij mocht tegen KV Kortrijk invallen voor Kevin De Bruyne. Vanden Borre kwam in play-off I bijna elk duel in actie en speelde zo een belangrijke rol in het behalen van de landstitel. Genk sloot het seizoen af als kampioen na een 1-1 gelijkspel tegen Standard. In dat duel werd Vanden Borre na iets meer dan een uur vervangen door Thomas Buffel.

Een jaar later nam Vanden Borre met Genk deel aan de Champions League. Hij verscheen in de groepsfase vier keer aan de aftrap. Ook in de competitie speelde hij vaak, hoewel hij door trainer Mario Been meer dan eens disciplinair gestraft werd. Op de 20e speeldag nam Genk het op tegen Zulte Waregem. Vanden Borre, die al snel een gele kaart incasseerde, werd na 78 minuten gewisseld. Niet tevreden met zijn vervanging wandelde hij het veld af, negeerde Been en gaf Habib Habibou, een speler van de tegenpartij, een high five. Vanden Borre mocht nadien een tijdje individueel trainen van de Nederlandse coach. Na het seizoen werd besloten om het contract van Vanden Borre niet te verlengen.

Terug naar Anderlecht[bewerken]

Vanden Borre was werkloos en hoewel hij opnieuw contacten had met verscheidene clubs kwam hij in de rest van 2012 niet meer aan spelen toe. In januari 2013 keerde de gewezen jeugdspeler van Anderlecht terug naar het Astridpark. Vanden Borre kreeg van manager Herman Van Holsbeeck een tweede kans. De club gaf hem geen contract, maar een aansluitingskaart en bracht hem onder bij het beloftenelftal. Na een paar dagen werd hij al opgenomen in de A-kern en op 14 februari vroeg RSC Anderlecht een licentie aan voor Vanden Borre. Op 16 maart 2013, de laatste speeldag van de reguliere competitie, maakte hij zijn wederoptreden voor Anderlecht. Hij mocht tegen AA Gent na 80 minuten invallen voor Ronald Vargas. Op 20 juni 2013 verlengde Anderlecht zijn contract tot 2015. Zijn hoogtepunt beleefde hij tijdens een wedstrijd in de Champions League tegen Arsenal. Hij maakte twee doelpunten en hielp Anderlecht daarmee aan een punt.

TP Mazembe[bewerken]

Anderlecht en Vanden Borre ontbonden eind februari 2017 in onderling overleg zijn contract, waarop hij zei te stoppen met profvoetbal. Hij kondigde op 2 maart 2017 vervolgens zijn comeback aan met de mededeling dat hij voor de Congolese club TP Mazembe ging voetballen.[1]

Clubstatistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Supercup Europees Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2003/04 RSC Anderlecht Vlag van België Eerste klasse 8 0 2 0 0 0 10 0
2004/05 19 0 0 0 1 0 6 0 26 0
2005/06 22 3 0 0 8 0 30 3
2006/07 20 0 3 0 0 0 6 1 29 1
2007/08 Fiorentina Vlag van Italië Serie A 2 0 1 0 2 0 5 0
Genoa 13 0 0 0 13 0
2008/09 25 0 2 0 27 0
2009/10 Portsmouth Vlag van Engeland Premier League 19 0 2 0 21 0
2010/11 KRC Genk Vlag van België Eerste klasse 16 0 0 0 16 0
2011/12 26 1 1 0 1 0 7 0 35 1
2012/13 RSC Anderlecht 1 0 0 0 0 0 0 0 1 0
2013/14 27 0 1 0 0 0 3 0 31 0
2014/15 20 1 3 1 0 0 6 2 29 4
2015/16 2 0 0 0 0 0 2 0
2016/17 Montpellier Vlag van Frankrijk Ligue 1 10 0 0 0 0 0 0 0 10 0
TP Mazembe Vlag van Congo-Kinshasa Linafoot 1 0 0 0 0 0 0 0 1 0
Totaal 231 5 15 1 2 0 38 3 286 9

Interlandcarrière[bewerken]

Na vijf wedstrijden in de eerste klasse werd Vanden Borre opgeroepen voor de Rode Duivels. Hij debuteerde op 28 april 2004 in een vriendschappelijke interland tegen Turkije. De destijds 16-jarige verdediger mocht in de 90e minuut invallen. Hierdoor werd hij de op één na jongste speler in de geschiedenis van de nationale ploeg. Enkel Fernand Nisot was bij zijn debuut in 1911 jonger.

Vanden Borres eerste optreden in een niet-vriendschappelijke wedstrijd van de nationale ploeg kwam er op 4 juni 2005, tijdens de wedstrijd in en tegen Servië en Montenegro. Dit was ook de eerste maal dat hij aan de aftrap stond. Sindsdien speelde Vanden Borre meer dan 20 keer voor de nationale ploeg. Ook werd hij door bondscoach Marc Wilmots geselecteerd om mee te gaan naar het wereldkampioenschap voetbal 2014 in Brazilië. Hij trad voor de eerste keer effectief aan tijdens de match tegen Zuid-Korea, maar raakte op het einde van de wedstrijd geblesseerd aan het kuitbeen.

Bijgewerkt t.e.m. 8 oktober 2017[2]

Erelijst[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Nationaal
Belgisch kampioen 6x 2004, 2006, 2007, 2011, 2013, 2014
Belgische Supercup 4x 2006, 2011, 2013, 2014