Antonia Pozzi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Antonia Pozzi
Antonia Pozzi
Algemene informatie
Geboren 13 februari 1912
Geboorteplaats Milaan
Overleden 3 december 1938
Overlijdensplaats Milaan
Land Vlag van Italië Italië
Beroep dichteres
Handtekening Handtekening
Werk
Genre poëzie
Portaal  Portaalicoon   Literatuur
Italië

Antonia Pozzi (Milaan, 13 februari 1912 – Milaan, 3 december 1938) was een Italiaans dichteres.

Biografie[bewerken | bron bewerken]

Antonia Pozzi werd geboren in 1912 als dochter van een Milanees advocaat en gravin Lina Cavagna Sangiuliani en groeide op in een aristocratische en rijke familie. Ze begon gedichten te schrijven op zestienjarige leeftijd. Op de middelbare school had ze een (verboden) liefdesrelatie met haar leerkracht Grieks-Latijn Antonio Maria Cervi, een gebeurtenis die haar leven sterk beïnvloedde.[1]

In 1930 begon ze filosofie en literatuur te studeren aan de Universiteit van Milaan en in 1936 behaalde ze een doctoraat in de filosofie. Pozzi ondernam tal van lange reizen doorheen Europa. Ze was vooral geïnteresseerd in de moderne Duitse, Franse en Engelse literatuur.

Ze werd wanhopig door het sombere politieke Italiaanse en Europese klimaat en de rassenwetten van 1938 die een aantal van haar vrienden troffen. In 1938 stierf zij in Milaan door zelfdoding met barbituraten. Ze werd op een decemberavond gevonden in de gazon van de Abbazia di Chiaravalle. Haar vader weigerde haar zelfmoord te erkennen en vertelde dat ze gestorven was door een longontsteking. Haar testament werd door hem vernietigd alsook een deel van haar brieven. Haar resterende werk werd in 1939 postuum gepubliceerd.

Bibliografie[bewerken | bron bewerken]

  • Parole. 1939, gedichtenbundel
  • Flaubert. La formazione letteraria (1830 - 1865), tesi di laurea, con prefazione di Antonio Banfi, Garzanti, 1940.
  • La vita sognata ed altre poesie inedite, Scheiwiller, a cura di Alessandra Cenni e Onorina Dino, 1986.
  • Diari,introduzione di Alessadra Cenni a cura di A.Cenni e O. Dino, Scheiwiller, 1988.
  • L'età' delle parole è finita, con prefazione di A.Cenni, Lettere (1925 - 1938), Archinto, 1989.
  • Parole, Garzanti, 1989 e 2001 con prefazione di Alessandra Cenni, a cura di A.Cenni e O.Dino
  • Pozzi e Sereni. La giovinezza che non trova scampo, a cura di Alessandra Cenni, Scheiwiller, 1988.
  • Mentre tu dormi le stagioni passano..., a cura di Alessandra Cenni e Onorina Dino, Viennepierre, 1998.
  • Poesia, mi confesso con te. Ultime poesie inedite (1929-1933), a cura di Onorina Dino, Viennepierre, 2004.
  • Per troppa vita che ho nel sangue, di Graziella Bernabò, Viennepierre, 2004.

Verfilmingen[bewerken | bron bewerken]

In 2009 verscheen een eerste Italiaanse film over Pozzi met de titel Poesia che mi guardi, onder regie van Marina Spada.[2] In 2014 verscheen een documentaire over de dichteres Il cielo in me. Vita irrimediabile di una poetessa, van Sabrina Bonaiti en Marco Ongania.[3]
In 2015 werd een biografische film gemaakt onder de naam Antonia, geregisseerd door Ferdinando Cito Filomarino die op 4 juli in première ging op het internationaal filmfestival van Karlsbad.

Externe link[bewerken | bron bewerken]

Zie de categorie Antonia Pozzi van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.