Naar inhoud springen

Antonin Mercié

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Genius van de kunst, Louvre, Parijs

Marius Jean Antonin Mercié (Toulouse, 30 oktober 1845 - Parijs, 13 december 1916) was een Franse beeldhouwer en kunstschilder.

Antonin Mercié studeerde aan de École des Beaux Arts in Parijs en kreeg daar les van onder anderen Alexandre Falguière en François Jouffroy. In 1868 won hij, op 23-jarige leeftijd, de Grand Prix de Rome. Zijn eerste grote successen waren David en Gloria Victis. Voor dit laatste ontving hij op de Parijse salon een ereprijs. Het beeld werd vervolgens geplaatst op de Square Montholon in Parijs.

Het beeld van David uit 1873 werd een van zijn bekendste werken. David wordt hier naakt voorgesteld met het hoofd van Goliath aan zijn voeten, zoals ook de David van Donatello. David zelf heeft een tulband om en steekt net zijn zwaard in de schede. En zijn vele reproducties van gemaakt, waarvan bij de meeste versies de genitaliën zijn bedekt met een lendendoek. Het origineel, zonder lendendoek, staat in het Musée d'Orsay.

Voor zijn werk ontving hij in 1878 een ereprijs tijdens de Exposition Universelle en in 1889 de Grand Prix. Antonin Mercié werd aangesteld als professor Tekenen en Beeldhouwen aan de École des Beaux Arts. Tevens werd hij gekozen tot lid van de Académie Française in 1891, nadat hij de biënnaleprijs van het Instituut van 800 ontving in 1887. Daarna werd hij onderscheiden met een benoeming in het Franse Legioen van Eer en werd hij in 1913 voorzitter van de Société des Artistes Français.

Monument voor Paul Baudry, Père Lachaise, Parijs

Het reliëf De Genius van de kunst (1877), dat het portret van Napoleon III door Barye verving, hangt boven de grote doorgang van het Louvre aan de zijde van de Tuilerieën. Eenzelfde werk maakte hij voor de tombe van Jules Michelet op Père Lachaise uit 1879, en uit hetzelfde jaar stamt het beeld Arago dat nu staat in Perpignan.

In 1882 herhaalde hij zijn succes van Gloria victis (Glorie aan de overwonnen) met de beeldengroep Quand Même!, waarvan replica's staan in Belfort en in de Tuilerieën. Le Souvenir uit 1885, een marmeren beeld voor de tombe van Charles Ferry, wordt gezien als een van zijn beste werken. Regret, voor de tombe van Alexandre Cabanel, stamt uit 1892, net als het beeld van Willem Tell, dat in Lausanne staat.

Mercié ontwierp nog veel meer (graf)monumenten, zoals voor Jean-Louis-Ernest Meissonier (1895), in de Jardin de l'Infante in het Louvre, voor Louis Faidherbe (1896) in Rijsel, voor Adolphe Thiers in Saint-Germain-en-Laye, voor Paul Baudry op Père Lachaise en de beelden van koning Louis-Philippe en koningin Amélie op hun tombe in Dreux. Ook de stenen groep Justice aan het Hôtel de Ville in Parijs is van zijn hand. In de Verenigde Staten staan drie monumenten van zijn hand. Het ruiterstandbeeld van Robert E. Lee in Richmond, Virginia; Marquis de Lafayette uit 1891, dat hij met Alexandre Falguière maakte, in Washington D.C., en het Francis Scott Key monument in Baltimore, Maryland.

In Nederland staat ook een beeld van zijn hand. Het ruiterstandbeeld van Willem II in Den Haag voor de ingang van het Binnenhof is een replica van dat op het Place Guillaume IIin Luxemburg uit 1884. De replica is in 1924 geplaatst.

Naast beeldhouwer was Antonin Mercié ook actief als kunstschilder. Bekende werken zijn Venus, waarvoor hij een medaille ontving op de Salon van 1883, Leda (1884) en Michelangelo die de anatomie bestudeert (1885).

[bewerken | brontekst bewerken]
  • Smithsonian biografie
  • Art Renewal Center
  • (fr) Insecula
Zie de categorie Antonin Mercié van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Antonin_Mercié&oldid=69951415"