Aratos van Sikyon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Aratus (Grieks: Ἄρατος, Aratos) van Sikyon (271 - 213 v.Chr.) was een politicus in hellenistisch Griekenland. Hij werd bekend als strategos van de Achaeïsche Bond.

Aratus was een zoon van de politicus Clinias, een tegenstander van de Sikyonische tiran Abantidas, die Clinias in 264 v.Chr. liet doden. De jonge Aratus ging daarop in ballingschap, keerde nochtans in het jaar 251 v.Chr. terug en bracht Nicocles ten val, die daar ondertussen tiran was geworden. Daarop werd Aratus een fervent pleitbezorger voor de vereniging van alle Griekse stadstaten, in het bijzonder gericht tegen Macedonië, en hij bevorderde de versterking van de Achaeïsche Bond, onder meer door de toetreding van Sikyon. Aratos werd vervolgens in 245 v.Chr. strategos van de Achaeïsche Bond.

In 243 v.Chr. viel hij de Akrokorinthos (de Akropolis van de polis Korinthe) aan, waar de Macedoniërs een sterk garnizoen hadden gelegerd. Korinthe sloot zich daarop eveneens bij de Achaeïsche Bond aan. Hoewel de Aetolische Bond oorspronkelijk een felle tegenstander van de Achaeïsche Bond was, wist Aratus hen in 238 v.Chr. te winnen voor een gemeenschappelijk beleid tegenover Demetrius II van Macedonië. Op die manier slaagde Aratus er wel in de meeste Grieken tegen Macedonië op te zetten, maar zijn leger werd in 233 in de slag bij Phylakia (nabij Tegea) verslagen door het Macedonische leger. Toen de Aetolische Bond daarop afvallig werd van de Achaeïsche, trachtte Aratus de situatie op diplomatieke wijze te stabiliseren. Aldus lukte het hem in 229 v.Chr. Argos en Hermione voor de Achaeïsche Bond te winnen.

Een nieuwe bedreiging voor de Bond ging toen uit van Sparta, dat onder koning Cleomenes III aan een nieuwe expansiepolitiek was begonnen. Om daartegen in te gaan verenigde Aratus zich nu met oude aartsvijand Macedonië onder Antigonus III Doson, om met diens hulp in 222 v.Chr. in de slag bij Sellasia de beslissende overwinning op Sparta te behalen. Terwijl Macedonië hierdoor in het zuiden van Griekenland opnieuw voet aan grond kreeg, nam de rol van de Achaeïsche Bond af, in het bijzonder na de nederlaag in 220 v.Chr. tegen de Aetolische Bond bij Kaphies. Aratus begaf zich daarop naar het hof van koning Philippus V, die hem echter in 213 v.Chr. laat vergiftigen.

Antieke bronnen[bewerken]

Referentie[bewerken]

  • F.W. Walbank, Aratos of Sicyon, Cambridge, 1933.