Armand De Decker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Armand De Decker

Armand De Decker (Brussel, 8 oktober 1948) is een Belgisch liberaal politicus voor de MR. De Decker was vanaf 20 juli 2004 minister van Ontwikkelingssamenwerking in de regering-Verhofstadt II. Na de verkiezingen van 2007 werd hij tot voorzitter van de Senaat benoemd[1]. Hij is de jongste zoon van de Vlaamse kunstschilder Luc De Decker en de broer van schrijver en journalist Jacques De Decker. In november 2009 werd hij tot minister van Staat benoemd. Verder is hij ook burgemeester van Ukkel.

Politieke loopbaan[bewerken]

De Decker werd beroepshalve advocaat en huwde met Jacqueline Rousseaux, die ook politiek actief werd voor de MR. Tevens is hij reserveofficier.

Hij werd lid van de PRL en begon voor deze partij zijn politieke loopbaan als kabinetsadviseur op het kabinet van Charles Poswick, toenmalig minister van Landsverdediging. Vervolgens was hij van 1981 tot 1995 lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers en tevens was hij van 1981 tot 2003 lid van de Raad van de Franse Gemeenschap (dat sinds 1995 Parlement van de Franse Gemeenschap heet). Van de Raad van de Franse Gemeenschap was hij van 1981 tot 1985 secretaris en van 1986 tot 1989 voorzitter van de PRL-fractie en van de Kamer van Volksvertegenwoordigers was hij van 1985 tot 1995 secretaris.

Van 1982 tot 1999, van 2003 tot 2004 en van 2010 tot 2011 was hij lid van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en van de Assemblee van de West-Europese Unie: van 1982 tot 1996 en van 1997 tot 1999 plaatsvervangend en van 1996 tot 1997, van 2003 tot 2004 en van 2010 tot 2011 vast. Van 1984 tot 1986 was hij van de Assemblee van de West-Europese Unie ondervoorzitter en van 1986 tot 1999 was hij er de voorzitter van de liberale fractie. Tevens was hij er van 1995 tot 1996 de voorzitter van de Belgische delegatie en van 1996 tot 1999 was hij er de voorzitter van de commissie-Defensie. Van 2011 tot 2014 was hij enkel vast lid van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa meer en van 1992 tot 1995 was hij lid van de Parlementaire Assemblee van de OVSE.

Van 1989 tot 1991, van 1995 tot 2003 en sinds 2014 is hij eveneens lid van het Brussels Hoofdstedelijk Parlement, waar hij van 1995 tot 1999 de voorzitter en sinds 2014 de ondervoorzitter van is. Van 1989 tot 1991 was hij er eveneens de voorzitter van de PRL-fractie. Daarnaast is hij sinds 2006 gemeenteraadslid van Ukkel, wat hij van 1989 tot 1995 ook was. Van 1989 tot 1995 was hij er schepen en sinds 2006 burgemeester.

Van 1995 tot 2014 was hij ook lid van de Belgische Senaat, waar hij van 1995 tot 2003 gemeenschapssenator en van 2003 tot 2014 rechtstreeks gekozen senator was. Van 1999 tot 2004 en van 2007 tot 2010 was hij de voorzitter van de Senaat en van 2004 tot 2007 was hij federaal minister van Ontwikkelingssamenwerking, waardoor zijn mandaat van senator onderbroken werd. Van 2010 tot 2014 was hij de derde ondervoorzitter van de Senaat.

De Decker en de politieke crisis 2007[bewerken]

In het kader van de moeizame vorming van een nieuwe federale regering in het najaar 2007 kreeg De Decker samen met de Kamervoorzitter Herman Van Rompuy een koninklijke opdracht om voort te zoeken naar steun voor een staatshervorming. Men zou een "Nationaal College van Wijzen" in stelling brengen voorzien van "koninklijke commissarissen" of ervaren politici uit alle partijen en beslagen in de materie van staatkunde.

De Senaatsvoorzitter sprak de mening uit dat de politieke crisis in het najaar 2007 veroorzaakt wordt door het bestaan van het kartel CD&V/N-VA. Dat probleem op zich, dixit De Decker, zal naar een oplossing leiden.[2]
De Deckers uitspraak veroorzaakte evenwel tandengeknars bij het bedoelde kartel, dat meedeelt dat De Decker ondoordachte verklaringen deed in hoogst persoonlijke naam. Het N-VA stelt dat De Decker vrij vlug uit zijn rol valt zonder discretie en terughoudendheid in acht te nemen.[3]

De Deckers interpretatie van de corridor die het Waalse Gewest moest verbinden met het Brussels Hoofdstedelijk Gewest haalde op 17 juli 2008 zelfs de site van The Economist waarin men stelde dat "One leader, Armand De Decker, has even suggested a route, running through a forest inhabited only by squirrels and the odd deer" (Een politiek leider Armand De Decker, stelde zelfs een route voor lopende door een bos, slechts bewoond door eekhoorns en herten).

Controversiële rol bij totstandkoming afkoopwet[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Trio-affaire voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 2011 zou Armand De Decker op vraag van de Franse president Nicolas Sarkozy zijn tussengekomen om de afkoopwet versneld door het Belgische parlement te jagen.[4] Dit was nodig om de steenrijke Oezbeeks-Belgische zakenman Patoch Sjodijev toe te laten er gebruik van te maken. De Kazachse autoriteiten zouden het beëindigen van de Belgische vervolging tegen Sjodijev als voorwaarde hebben gesteld om bestellingen ter waarde van twee miljard euro te plaatsen bij Franse bedrijven.[5] Het ging om 45 helikopters bij Eurocopter en 295 locomotieven bij Alstom. Sjodijev betaalde 22,5 miljoen euro en enkele dagen later was het contract ondertekend.

Het was een verdachte storting van 300.000 euro op de bankrekening van Etienne des Rosaies, een prefect op het Élysée, die het Franse gerecht op het spoor bracht van wat aldaar bekend staat als Kazakhgate. Het geld was afkomstig van De Deckers cliënt Sjodijev.

Het Franse blad Le Canard Enchaîné bracht in oktober 2012 uit dat De Decker zijn gewicht in de schaal had geworpen om de wet door het parlement te krijgen vóór het begin van het strafproces tegen Sjodijev.[6] De krant baseerde zich onder meer op een uitgelekt rapport van Etienne des Rosaies aan Claude Guéant, toen Frans minister van Binnenlandse Zaken:[7]

Aanhalingsteken openen Ik heb dus de doorslaggevende steun bekomen van mijn goede vriend Armand De Decker, die ons de 'instemming' aanbracht van de minister van Justitie, Financiën en Buitenlandse Zaken. En die de (unanieme) stemmen van zijn liberale partij heeft toegezegd.
J’ai donc obtenu le soutien déterminant de mon cousin germain Armand De Decker qui nous a apporté 'l’adhésion' des ministres de la Justice, des Finances et des Affaires étrangères. Et qui a engagé le vote (à l’unanimité) de son parti libéral.
— Jean-François Etienne des Rosaies, 28 juni 2011
Aanhalingsteken sluiten

De Decker gaf toe dat hij als advocaat van Sjodijev was opgetreden, maar noemde de berichtgeving verder "fantaisistische schrijfsels".[7] Hij verwees naar de onnauwkeurige terminologie in de nota-des Rosaies om de geloofwaardigheid ervan in vraag te stellen.[8]

In oktober 2015 berichtte het satirische blad verder over de affaire en stelde dat De Decker een betaling van 734.346 euro had ontvangen voor zijn diensten.[9] Dit bedrag was hem overgemaakt door zijn Franse confrater Catherine Degoul, advocate van Sjodijev die zelf 7,2 miljoen euro had ontvangen. Uit de jaarrekening van zijn persoonlijke advocaten-bvba leidde Le Soir af dat het eerder om een half miljoen euro ging.[10] De senator beriep zich op zijn beroepsgeheim om geen commentaar te geven, maar stelde wel dat het minder was dan de vernoemde bedragen. Hij achtte dit een legitiem honorarium en dreigde met een strafklacht tegen Le canard.[11] Eerder had Le Vif/L'Express opgemerkt dat hij zich tegenover de gerechtelijke autoriteiten nergens als advocaat had gemanifesteerd. De Decker zelf omschreef zijn optreden in de zaak-Sjodijev als die van "strategisch raadgever".[12]

Uit de parlementaire stukken blijkt alleszins dat De Decker gestemd heeft over het wetsontwerp waarvan zijn cliënt minder dan een maand na inwerkingtreding gebruik zou maken.[13]

Eretekens[bewerken]

Eremandaten[bewerken]

  • Doctor Honoris Causa aan de Universiteit van Yerevan
  • Beheerder van het Koninklijk Instituut voor Internationale Betrekkingen
  • Erevoorzitter van de vereniging “Alzheimer België”
  • Lid van het Internationaal Geopolitiek Instituut
Voorganger:
Frank Swaelen
Voorzitter van de Senaat
1999-2004
Opvolger:
Anne-Marie Lizin
Voorganger:
Marc Verwilghen
Minister van Ontwikkelingssamenwerking
2004-2007
Opvolger:
Sabine Laruelle
Voorganger:
Anne-Marie Lizin
Voorzitter van de Senaat
2007-2010
Opvolger:
Danny Pieters