Naar inhoud springen

Artemis II

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
NASA Artemis-ruimtevlucht
Artemis II
Artemis II-bemanning
Type ruimtvaartuig: Orion
Naam/serie nr. voertuig: Orion 003, Integrety
Draagraket: SLS-block I
Lander: n.v.t.
Aantal bemanningsleden: 4
Lanceerbasis: Kennedy Space Center
Lanceerplatform: LC-39B
Lanceerdatum: op zijn vroegst 5 februari 2026 (werkdatum per eind september 2025)
Aankoppeling Lunar Gateway: Vooralsnog niet
Maanlanding: n.v.t
Landingsplaats aarde: Grote Oceaan
Landingsdatum aarde:
Missieduur:
Doel vlucht: Bemande testvlucht SLS-Orion om de Maan
Secondaire missie:
De beoogde baan van missie Artemis 2

Artemis II, tot mei 2019 bekend als Exploration Mission 2 (EM-2) is de geplande tweede vlucht van NASA's Artemisprogramma. Het is de derde vlucht van een Orioncapsule en de eerste bemande ruimtevlucht met een Orion. Volgens de planning van begin 2019, zou op 1 juni 2023 worden gelanceerd vanaf Lanceercomplex 39B van het Kennedy Space Center. De draagraket die daarvoor zal worden gebruikt is een Space Launch System Block I. In maart 2023 werd de lancering uitgesteld tot november 2024, de missie werd opnieuw uitgesteld in januari 2024 tot september 2025 en in december 2024 naar april 2026. Eind september 2025 ging het werk zo voorspoedig dat de opening van het lanceervenster ruim twee maanden naar voren werd gehaald naar 5 februari 2026.[1][2]

De vlucht zal een ander vluchtprofiel hebben als de onbemande testvlucht Artemis I (november-december 2022) die in een retrograde vrije-terugkeerbaan om de Maan vloog. Voor het vrijeterugkeertraject van Artemis II wordt maar één keer achter de Maan langs gevlogen terwijl tijdens Artemis 1 een volledige baan om de Maan werd bereikt en drie maal achter de Maan langs werd gevlogen. De bemanning zal uit vier personen bestaan. En het is na de vluchten EFT-1 en Artemis I de derde ruimtevlucht van een Orion-ruimteschip en de tweede lancering van het Space Launch System.

Er is enige tijd sprake van geweest dat NASA EM-2 met een SLS Block IB-configuratie zou lanceren. NASA wilde zo geld besparen omdat ze dan de Interim Upper Stage van de Block I-configuratie niet hoefden aan te passen en goedkeuren voor slechts één bemande vlucht. De ontwikkeling van de Exploration Upper Stage voor de Block IB is echter vertraagd waardoor toch naar de Block I-variant wordt teruggegrepen.

NASA biedt op de vlucht ook de mogelijkheid aan derden om zes en twaalf units grote CubeSats mee te lanceren.[3]

In 2019 werd het Artemisprogramma opgestart waarmee NASA in 2024 een bemande maanlanding wil bewerkstelligen. Artemis II is de laatste voorbereidende vlucht. Artemis III zou de eerste maanlanding van dit project moeten uitvoeren.

Na de grotendeels mislukte eerste testvlucht van de Boeing Starliner die in december 2019 het ISS niet bereikte, is NASA zijn plannen voor Artemis II gaan heroverwegen. De mogelijkheid om aan het vluchtprofiel een rendez-vous toe te voegen om zodoende die kwaliteiten van de Orion-capsule te bewijzen werd onderzocht. Met wat voor voorwerp die zou moeten koppelen was niet duidelijk. Men hield er rekening mee dat de Lunar Orbital Platform-Gateway tegen die tijd beschikbaar zou kunnen zijn, maar dat was anno mei 2020 allerminst zeker en werd in de jaren daarop gauw onmogelijk. Men besloot om in de uren na de lancering een dichte benadering met de reeds afgestoten tweede trap uit te voeren.

Voorbereiding

[bewerken | brontekst bewerken]

Eind 2019 waren de bouw van de SLS-raket en de Orion-Capsule in volle gang. De brandstoftanks van de SLS-raket waren inmiddels af en klaar voor tests alvorens de raket verder wordt opgetuigd.[4]

Op 15 maart 2020 kwam de onstsnappingsmotor van de Orion-capsule aan op het Kennedy Space Center.[5]

In mei 2020 werden de Europese service modules (ESM) voor Artemis II en Artemis III besteld.

In januari 2022 was de interim cryogenic propulsion upperstage oftewel de tweede trap van de SLS-raket zo goed als klaar voor oplevering.

In mei 2022 werd de Orion-capsule voor het eerst opgestart.[6]

Na de onbemande testvlucht Artemis I bleek er op sommige plekken in het ablatieve hitteschild van de Orion meer ablatie te hebben plaatsgevonden dan was verwacht. NASA wilde dit probleem eerst volledig doorgronden en indien nodig oplossen alvorens verder te gaan met de voorbereidingen voor Artemis II. De voorbereiding en lancering liepen hierdoor flink vertraging op.

In september 2023 arriveerde de trein met de segmenten van de vastebrandstof hulpraketten op het Kennedy Space Center.[7]

Op 24 juli 2024 arriveerde NASA’s vrachtschip de Pegasus met de core-stage van de SLS-raket op het Kennedy Space Center.[8]

De SLS core-stage in het Vehicle Assembly Building voordat deze overeind werd gehesen

In november 2024 begon NASA met het samenstellen van de SLS-raket voor de Artemis II-vlucht in het Vehicle Assembly Building.[9] Halverwege oktober 2025 arriveerde het Orion-ruimteschip in het VAB.

Op 20 december 2025 werden in het Ops & Checkout-gebouw van het Kennedy Space Center de procedures rond het aantrekken van de ruimtepakken en het vertrek richting de raket geoefend. Een verschil met de echte lanceerdag is dat ze niet naar LC-39B vertrokken maar naar het VAB waar de raket nog binnen stond.

Op 9 januari 2026 werd de Crawler Transporter naar het VAB verplaatst. Direct daarna werd verwachte een Roll-Out datum publiek gemaakt: 17 januari. De rit van het VAB naar Lanceercomplex 39B zal zo’n 12 uur duren.

In december 2020 werd bekend dat een van de vier deelnemende astronauten door het Canadian Space Agency zal worden geleverd. Wie de bemanningsleden zouden zijn was nog niet bekend.[10] Canada en Japan waren de eerste landen die zich bij het Artemisprogramma aansloten.

Kort na de landing van Artemis I, op 11 december 2022, gaf Administrator Bill Nelson aan dat de bemanning voor Artemis II binnenkort zou worden bekendgemaakt. Intern zou de beslissing al zijn gevallen. Op 3 april 2023 werd de bemanning in het bijzijn van een internationaal gezelschap van actieve astronauten gepresenteerd.[11][12][13]

PositieRuimtevaarderReserve
Gezagvoerder Vlag van Verenigde Staten Reid Wiseman, NASA, 2e ruimtevlucht
Piloot Vlag van Verenigde Staten Victor Glover, NASA, 2e ruimtevlucht
Missiespecialist Vlag van Verenigde Staten Christina Koch, NASA, 2e ruimtevlucht
Missiespecialist Vlag van Canada Jeremy Hansen, CSA, 1e ruimtevluchtVlag van Canada Jenni Gibbons, CSA