Arthur Grumiaux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Arthur Grumiaux
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Volledige naam Arthur Grumiaux
Geboren 21 maart 1921 te Villers-Perwin
Overleden 16 oktober 1986 te Brussel
Land Vlag van België België
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Arthur Grumiaux (Villers-Perwin, 21 maart 1921 - Brussel, 16 oktober 1986) was een Belgisch violist en pianist.

Jeugd[bewerken]

Arthur Grumiaux werd geboren in een arbeidersgezin. Zijn grootvader motiveerde hem om, op 4-jarige leeftijd, muziekles te nemen. Met Fernand Quinet oefende hij op de viool en de piano aan het conservatorium te Charleroi, waar hij op 11-jarige leeftijd de eerste prijs won. Het jaar daarna volgde hij een gevorderde studie waarbij hij samenwerkte met Alfred Dubois aan het Koninklijk Conservatorium te Brussel. Ook studeerde hij contrapunt bij Jean Absil.
Zijn eerste belangrijke prijzen ontving hij voordat hij 20 jaar oud was. In 1939 nam hij zowel de Henry Vieuxtemps Prijs als de François Prume Prijs in ontvangst. In 1940 ontving hij de Prix de Virtuosité van de Belgische regering.

Gedurende deze periode had hij privéles van de beroemde Roemeense violist George Enescu, tevens de leraar van Yehudi Menuhin, van wie hij compositie leerde.

Carrière[bewerken]

Grumiaux maakte zijn debuut in België met het BRTN Filharmonisch Orkest met het spelen van het vioolconcerto van Mendelssohn. In 1945 maakte hij zijn debuut in Groot-Brittannië met het BBC Symphony Orchestra. Doordat België in de Tweede Wereldoorlog door Nazi-Duitsland werd ingenomen, zat er een korte tijd tussen deze twee momenten. Gedurende deze periode speelde hij met diverse kleine muziekensembles.

Na zijn Britse doorbraak werd hij aan het Koninklijk Conservatorium te Brussel benoemd tot professor voor viool. Hier benadrukte hij het belang van de muzikale uitdrukking, de kwaliteit van het geluid en de hoge technische standaarden van het kunstenaarschap. Zijn werk werd vaak vergeleken met dat van andere Belgische violisten zoals Eugène Ysaÿe en de Spanjaard Pablo de Sarasate.

Een van zijn grootste vreugden in het leven was zijn samenspel met de pianist Clara Haskil. Bij gelegenheid ruilden de twee van instrument om een ander perspectief te verkrijgen. Grumiaux bleef met een professioneel en persoonlijk verlies achter toen ze overleed aan de verwondingen die ze opliep door een val in een treinstation te Brussel. In die stad hadden ze de volgende dag samen een recital zullen geven.

Opnames[bewerken]

Grumiaux speelde voor meer dan 30 opnames, bijna allemaal onder Philips Records. Zijn naam komt ook voor op enkele labels van de EMI Group, Belart en Music & Arts. De titels van deze releases zijn vaak composities van Bach, Beethoven, Brahms, Mozart en Schubert en bevatten werk van Arcangelo Corelli, César Franck, Maurice Ravel, Claude Debussy, Igor Stravinski en Alban Berg.

De opnamen van Mozarts vioolsonates door het duo Haskil-Grumiaux gelden interpretatief nog steeds als de standaard waaraan andere uitvoeringen worden afgemeten. Naast zijn solowerk nam hij de kwintetten op van Mozart met het Grumiaux ensemble. Ook nam hij diverse stukken op met het Grumiaux Trio, dat naast Grumiaux bestond uit het Hongaarse stel Georges Janzer (altviool) en Eva Czako (cello).

Zijn violen[bewerken]

Grumiaux bezat een viool van Guarneri en een van Stradivarius. De Guarneri werd de Rose genoemd en was uit 1744. De Stradivarius was Ex-General Dupont en was uit 1727.

Privé[bewerken]

In 1973 werd Grumiaux voor zijn verdiensten in de muziek door koning Boudewijn verheven in de Belgische adelstand en verkreeg hij de titel van baron voor hem persoonlijk.

In 1986 stierf hij aan een beroerte op 65-jarige leeftijd.

Externe link[bewerken]