Arthur Valerian Wellesley

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Arthur Valerian Wellesley
8th Duke of Wellington 4 Allan Warren.jpg
Geboren 2 juli 1915
Rome
Overleden 31 december 2014
Stratfield Saye
Land/partij Verenigd Koninkrijk
Onderdeel British Army
Dienstjaren 1936-1968
Rang Brigadegeneraal
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Ander werk 8e prins van Waterloo
8e hertog van Wellington

Arthur Valerian Wellesley, Prins van Waterloo, Hertog van Wellington, (Rome, 2 juli 1915Stratfield Saye, 31 december 2014) was een Britse generaal.

Levensloop[bewerken]

Wellington was de enige zoon van Gerald Wellesley de 7de hertog van Wellington (1885-1972) en van Dorothy Ashton. Doordat zijn neef Henry Valerian Wellington, de zesde hertog van Wellington (1912-1943), in de strijd van Monte Cassino sneuvelde, werd diens oom Gerald de zevende hertog en Arthur de achtste.

Arthur Wellesley studeerde in Eton en Oxford en trad in 1939 tot de Britse cavalerie. Hij nam deel aan acties tijdens de oorlog in het Midden-Oosten, onder meer aan de slag bij El Alamein. Na de oorlog volgde hij zijn regiment in Duitsland en Cyprus en werd vervolgens Brits militair attaché in Madrid. Hij verliet het leger met de graad van brigadegeneraal.

Nadien vervulde hij een aantal mandaten in het bedrijfsleven, zette hij zich in ten voordele van de milieubescherming en concentreerde zich vooral op het beheer van zijn historische eigendommen: Stratfield Saye in Basingstoke, Aspley House in Londen en verder eigendommen in Spanje en in Waterloo. Toen het vroegere slagveld dreigde te worden doorgesneden door de Brusselse Ring, zette hij zich mee in om dit te verhinderen. Hij droeg ook bij tot de uitbreiding en vernieuwing van het Museum Wellington in Waterloo. In 2009 lag hij mee aan de basis van het Comité Waterloo 200, dat de herdenking van de slag wil herdenken.

De hertog was getrouwd met Diana Mc Connell, geboren in 1944, die in 2010 overleed. Ze kregen vier zoons en een dochter. De oudste, Arthur Charles Wellesley, is hem opgevolgd als negende hertog van Wellington.

Literatuur[bewerken]