Articulatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Articulatie is de beweging in de mond- en keelholte ten behoeve van spraakproductie. Dit gebeurt hoofdzakelijk met de tong, de lippen, de kaak en het verhemelte. Articulatiebewegingen kunnen zowel op in- als uitademing, met en zonder stemgeving, plaatsvinden.

Articulatoren worden in de taalkunde gebruikt om aan te duiden welke delen van de mond werkzaam zijn in het produceren van bepaalde klanken.

Articulatie in de muziek heeft tevens met de dictie van tonen te maken. De klinkende lengte van de toon ten opzichte van de genoteerde toon wordt door middel van articulatietekens duidelijk gemaakt. De afbeelding hieronder geeft daar een voorbeeld van. Daarbij speelt ook de aanzet van de toon een rol: een scherpere aanzet geeft een meer geprononceerde articulatie.

Articulatie.jpg

Zie ook[bewerken]