BMP-2 (voertuig)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
BMP-2
Een BMP-2 tijdens de militaire parade in Jekaterinenburg, 6 mei 2009.
Een BMP-2 tijdens de militaire parade in Jekaterinenburg, 6 mei 2009.
Soort
Type Infanteriegevechtsvoertuig
Herkomst Sovjet-Unie
Aantal gebouwd 35,000
Periode 1980-heden
Bemanning 3(commandant, schutter en lader)
Lengte 6.74 m
Breedte 3.15 m
Hoogte 2.45 m
Gewicht 14.3 ton
Pantser en bewapening
Pantser 33mm gelast staal
Hoofdbewapening 2A42 30 mm snelvuurkanon
9M113 Konkurs
Secundaire bewapening PKT/PKMT 7.62x54mmR coaxiaal machinegeweer
Motor UTD-20/3 diesel
300 hp (225 kW)
Kracht/gewicht ratio 21 pk/ton
Snelheid (op wegen) 65 km/h
Rijbereik 600 km
Vering Torsiestaafophanging

De BMP-2 is een Infanteriegevechtsvoertuig dat ontwikkeld en geproduceerd werd door de Sovjet-Unie. De BMP-2 is een directe verbetering van de BMP-1.

De BMP-2 wordt tot op de dag van vandaag wereldwijd gebruik, o.a. in de Russische Federatie, Polen, Oekraïne en andere landen van het voormalige Warschaupact.

Ontwikkelingsgeschiedenis[bewerken]

In 1966 werd het eerste infanteriegevechtsvoertuig ter wereld ontwikkeld, de BMP-1. Zowel het ontwerp van de BMP-1 als het algemene concept van het infanteriegevechtsvoertuig bleek revolutionair.[1] De BMP-1 had echter wel haar nadelen:

  • Het 2A28 73mm Grom lagesnelheidskanon bleek welliswaar goed te presteren tegen licht tot middelzwaar gepantserde voertuigen, maar was allesbehalve nauwkeurig op afstanden boven de 500 meter, hetgeen de maximale gevechtsafstanden van de BMP-1 ernstig beperkte.[2]
  • De 9M14 Maltjoeka draadgeleide antitankraket was erg lastig te geleiden, zeker vanuit de krappe koepel: de schutter moest niet alleen het doel in het vizier houden, maar moest ook de raket besturen met behulp van een soort joystick. Dit vereiste veel training, en was lastig onder stress. Verder moest de schutter de vinnen van de raket met een stokje uitklappen. Het gat waar dit stokje doorheen ging, was een zwak punt in de NBC- bescherming.
  • De koepel in het algemeen was te klein: de commandant moest links voorin zitten, waardoor zijn zicht beperkt was. Tevens kon hij zo niet goed het bevel over de hoofdbewapening voeren.[3]
  • De bewapening in het algemeen was niet erg effectief tegen infanterie: het enige snelvurende wapen was het machinegeweer. Verder was de elevatie onvoldoende om hoog gelegen doelwitten te kunnen aanvallen. Dit bleek een serieus probleem in Afghanistan, waar men niet zelden vanaf een hoger gelegen punt onder vuur werd genomen.
  • Het zij- en dakpantser bleek zeer kwetsbaar voor zwaar machinegeweervuur(12.7x108mm, .50 CAL en 14.5x114mm).[4]

Dit alles in gedachten nemend, begon men in 1972 met de ontwikkeling.[5] Als tussenoplossing werden de BMP-1's verbeterd tot de BMP-1P, die voorzien werd van een betere antitankraket, de 9M111 Fagot, alsmede rookgranaatwerpers op de koepel.

Productie begon in 1980, en de BMP-2 werd in 1982 voor het eerst openbaar getoond. In Tschechoslowakije en India wordt de BMP-2 in licentie geproduceerd, en een vergelijkbaar voertuig, de BMP-30, wordt tot op de dag van vandaag in Bulgarije geproduceerd. Tevens werden er grote aantallen geëxporteerd(zie: gebruikers).

Beschrijving[bewerken]

De BMP-2 is een duidelijke aanpassing van de BMP-1: de romp en ophanging zijn grotendeels hetzelfde gebleven. De motor is een verbeterde versie van de oorspronkelijke UTD-20. Doordat het gewicht laag is gehouden, is de BMP-2 nog steeds amfibisch, gebruikmakend van de rupsbanden, heeft het een snelheid van 7 km/u in het water.

Schematische tekeningen van de BMP-2.

De koepelring is vergroot, waardoor de koepel nu groot genoeg is voor 2 man(de commandant zit achter de schutter). Normaal gesproken stapt de commandant samen met de infanteriegroep van 7 man uit.

De hoofdbewapening bestaat uit het 2A42 30mm snelvuurkanon. Door het kaliber, in combinatie met de hoge vuursnelheid en een elevatie van ten minste 75°, is de BMP-2 in staat om helikopters uit te schakelen, alsmede andere licht gepantserde doelwitten die zich hoger dan het voertuig zelf bevinden. Het maakt gebruik van APDS-T pantserdoorborende granaten, alsmede HEI en HEI-T brisantgranaten.

De 2 schietpoorten per zijde stellen de inzittenden tot op zekere mate in staat om van binnenuit vuur uit te brengen.

De oorspronkelijke raket is vervangen door de 9M113 Konkurs draadgeleide antitankraket. De BMP-2 is ook compabel met de 9M111 Fagot (beide wapens gebruiken hetzelfde kaliber en geleidingssysteem). In tegenstelling tot de 9M14, vereist deze raket geen apart besturingssysteem. Om de raket te geleiden hoeft men slechts het vizier op het doelwit te houden, hetgeen aanzienlijk eenvoudiger is. Deze raket heeft een doorslag vermogen van 800 mm, evenveel als de 9M14. In tegenstelling tot de 9M14, maakt de Konkurs echter gebruik van een tandemgevechtskop, waardoor deze raket aanzienlijk effectiever is tegen explosief reactiepantser: de eerste lading laat de ERA afgaan, zodat de 2e lading zijn werk kan doen.[6][7]

De bepantsering is enigszins verbeterd, met een paar extra pantserplaten aan de zijkant, waardoor het voertuig nog beschermd is tegen 12.7mm zwaar machinegeweervuur. Het is voorzien van 6 rookgranaatwerpers op de koepel.

De passagiersruimte is groot genoeg voor 7 man (plus de commandant), 1 minder dan de BMP-1. Dit komt doordat de gevechtsruimte nu meer ruimte inneemt.

Gebruikers[bewerken]

Bronnen & referenties[bewerken]