Babyfoon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Babyfoon

Een babyfoon is een apparaatje waarmee het geluid van een baby in een ander vertrek te beluisteren is.

Een babyfoon bestaat uit twee delen, de zender met ingebouwde microfoon en de ontvanger met luidspreker. De overdracht ging vroeger meestal via het lichtnet, maar tegenwoordig worden radiogolven gebruikt. Als er meerdere babyfoons in de buurt zijn, kan het voorkomen dat de apparaten elkaar storen of dat het geluid van de baby ergens anders te horen is. Babyfoons op basis van DECT hebben minder last van storingen. Ook is daarbij de geluidskwaliteit verbeterd en is het moeilijker om ze af te luisteren.

Sommige babyfoons schakelen pas aan, als het geluid een bepaald niveau bereikt, dus wanneer de baby gaat huilen. Er zijn ook uitvoeringen waarbij iets terug gezegd kan worden, en ook zijn er met een videocamera (al dan niet voorzien van infraroodbeeld).

FM[bewerken]

Tot in de jaren tachtig van de twintigste eeuw waren er ook eendelige babyfoons verkrijgbaar. Deze waren uitgerust met een FM-zendertje met een bereik van ongeveer honderd meter. Dit type babyfoon kon beluisterd worden door met een gewone radio (niet met kabelaansluiting) af te stemmen op de frequentie van de babyfoon.

Alternatief gebruik[bewerken]

Babyfoons kunnen ook gebruikt worden voor oudere bedlegerige personen, zodat deze contact kunnen maken als ze iets nodig hebben.