Naar inhoud springen

Bank van Frankrijk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Banque de France)
Bank van Frankrijk
Banque de France (fr)
Bank van Frankrijk
Hoofdkantoor van de bank
Hoofdkantoor van de bank
Centrale bank van Frankrijk
Hoofdkantoor Vlag van Frankrijk Parijs
Oprichting 18 januari 1800
Gouverneur François Villeroy de Galhau
Valuta Euro
EUR (ISO 4217)
Reserves 31.822 miljoen dollar[1]
Website www.banque-france.fr

De Bank van Frankrijk (Frans: Banque de France) is de centrale bank van Frankrijk. Deze tweehonderd jaar oude instelling was in particulier bezit toen ze op 18 januari 1800 werd opgericht onder het consulaat van generaal Bonaparte. Op 1 januari 1946 werd ze staatseigendom toen ze door generaal De Gaulle werd genationaliseerd.[2]

Een brief van de bankiers Le Couteulx, Perregaux, Mallet en Périer, gesteund door Staatsraad Crétet, gericht op 6 januari 1800 aan minister van Financiën Gaudin, presenteert het project van een Bank van Frankrijk.[3] Deze werd op 18 januari 1800 opgericht op bevel van de consuls voor deze groep vertegenwoordigers van particuliere banken, naar het model van de Bank of England.[4]

Eerste Wereldoorlog

[bewerken | brontekst bewerken]
Mensenmassa's voor de Bank van Frankrijk tijdens de monetaire crisis van juli 1914.

Hoewel de gouverneur van de Banque de France door de regering werd benoemd, vertegenwoordigde de regentschapsraad feitelijk de 200 rijkste mensen van Frankrijk. De overwinning van het Cartel des Gauches bij de parlementsverkiezingen van 1924 werd met argwaan bekeken.[5]

Overdracht van goudreserves naar het buitenland in 1940

[bewerken | brontekst bewerken]

Om de goudreserves tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de Duitsers te beschermen, werden ze buiten het hoofdkwartier overgebracht: in 1933 werden enkele tonnen naar vestigingen aan de kust gestuurd, naar Brest en Toulon, en in 1938 werden 600 ton door Franse marinekruisers naar de Federal Reserve van de Verenigde Staten vervoerd. Ten slotte versnelde minister van Financiën Lucien Lamoureux tussen 17 mei en 23 juni 1940 de overdracht van het resterende goud naar Dakar, de West-Indië en Amerika.[6]

Nationalisatie van de Banque de France

[bewerken | brontekst bewerken]

De Banque de France werd op 1 januari 1946 genationaliseerd. De nationalisatie van de Banque de France vond plaats na de bevrijding van Frankrijk, met de wet van 2 december 1945.[7]

Invoering van de euro

[bewerken | brontekst bewerken]

De Banque de France begon halverwege de jaren negentig met de voorbereidingen om de Franse frank te vervangen door de euro.[8] De euro werd voor het eerst in immateriële vorm (reischeques, elektronische overschrijvingen, bankdiensten, enz.) geïntroduceerd op 1 januari 1999. Op 1 januari 2002 werd fiatgeld (bankbiljetten en munten), gedrukt door de Banque de France, in omloop gebracht. Dit was een zeer grootschalige operatie, die bestond uit het schatten en simuleren van het volume van de fiatcirculatie en de snelheid van de uitgifte en teruggave van euro's, het overmaken van fondsen, het creëren van opslagcapaciteit voor euro's en franken die van banken werden teruggevorderd, het aanpassen van tel- en sorteerapparatuur aan de nieuwe betaalmiddelen, enz. De Banque de France wisselde vervolgens de oude bankbiljetten en munten gedurende ongeveer tien jaar om in Franse franken, tot 17 februari 2012, toen ze werden gedemonetiseerd en niet langer inwisselbaar waren.[9]

Deze integratie van de Banque de France in het Eurosysteem wijzigt haar missie. De Banque de France bepaalt niet langer het monetaire beleid, maar implementeert de beslissingen van het Eurosysteem, waaraan de president van de Franse centrale bank deelneemt. De Banque de France blijft echter de Franse reserves aanhouden en beheren. Zij is de enige instantie die in Frankrijk bevoegd is om bankbiljetten uit te geven.[10]

Crisis van 2007-2009

[bewerken | brontekst bewerken]

Het uitbreken van de subprime-hypotheekcrisis en de daaruit voortvloeiende Europese besmetting (de financiële crisis van 2007-2008) leidde tot een ongekende mobilisatie van Europese centrale banken. De Banque de France nam actief deel aan het crisismanagement door het principe van kwantitatieve versoepeling voor de Europese Centrale Bank te implementeren.[11][12] Onder president Christian Noyer voerde zij grootschalige versoepelingsoperaties uit.[13]

Covid-19-crisis

[bewerken | brontekst bewerken]

Tijdens de Covid-19-pandemie en de daaruit voortvloeiende economische crisis besloot het Eurosysteem € 3 biljoen aan liquiditeit te verstrekken aan banken, zodat zij op hun beurt huishoudens en bedrijven konden helpen, met name met hun dringende cashflowbehoeften.[14] Naast haar deelname aan het Eurosysteem beheert de Banque de France kredietbemiddeling, waarvan tijdens de crisis veelvuldig gebruik werd gemaakt, en biedt zij bijstand aan bedrijven die in de problemen zitten met financiële instellingen.[15]

Lijst van gouverneurs

[bewerken | brontekst bewerken]
Rang Namm Mandaat Rang Namm Mandaat Rang Namm Mandaat
1 Emmanuel Crétet (1806-1807) 12 Pierre Magnin (1881-1897) 23 Jacques Brunet (1960-1969)
2 François Jaubert (1807-1814) 13 Georges Pallain (1897-1920) 24 Olivier Wormser (1969-1974)
3 Jacques Laffitte (1814-1820) 14 Georges Robineau (1920-1926) 25 Bernard Clappier (1974-1979)
4 Martin Michel Gaudin (1820-1834) 15 Émile Moreau (1926-1930) 26 Renaud de La Genière (1979-1984)
5 Antoine d'Argout (1834-1836) 16 Clément Moret (1930-1935) 27 Michel Camdessus (1984-1987)
6 Jean-Charles Davillier (1836) 17 Jean Tannery (1935-1936) 28 Jacques de Larosière (1987-1993)
7 Antoine d'Argout (1836-1857) 18 Émile Labeyrie (1936-1937) 29 Jean-Claude Trichet (1993-2003)
8 Charles Le Bègue (1857-1863) 19 Pierre Fournier (1937-1940) 30 Christian Noyer (2003-2015)
9 Adolphe Vuitry (1863-1864) 20 Yves Bréart (1940-1944) 31 François Villeroy (2015- )
10 Gustave Rouland (1864-1879) 21 Emmanuel Monick (1944-1949)
11 Ernest Denormandie (1879-1881) 22 Wilfrid Baumgartner (1949-1960)
Zie de categorie Banque de France van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.