Banque de France

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Banque de France
Façade principale BDF.jpg
Oprichting 13 februari 1800
Sleutelfiguren Christian Noyer
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Hoofdkantoor Parijs
Sector Centrale bank
Website http://www.banque-france.fr
Portaal  Portaalicoon   Economie

De Banque de France (BdF) is de centrale bank van Frankrijk.

De BdF maakt deel uit van het Europees Stelsel van Centrale Banken.[1]

Geschiedenis[bewerken]

  • 1716 - John Law opent de "Banque Générale"
  • 1718 - De Banque Générale wordt genationaliseerd en hernoemd naar "Banque Royale"
  • 1721 - De bank crasht en de chief executive slaat op de vlucht
  • 1800 - Stichting "Banque de France" door Napoleon Bonaparte
  • 1803 - Op 14 april krijgt de nieuwe bank voor 15 jaar het alleenrecht om papiergeld uit te geven in Parijs.
  • 1806 - Op 22 april wordt bij wet het Centraal Comité opgeheven. Het wordt vervangen door een gouverneur en twee afgevaardigd gouverneurs, alle drie aangewezen door de keizer.
  • 1808 - Een decreet van 16 januari bepaalt de statuten van de bank, die geldig bleven tot 1936. Door het decreet van 6 maart 1808 kon de bank het voormalige herenhuis van de graaf van Toulouse in de rue La Vrillière in Parijs aankopen als hoofdzetel.[2]
  • 1808–1936 - Het bankpapier geldt als wettelijk betaalmiddel. Er komen bijkantoren.
  • 1936–1945 - Nationalisatie
  • 1973 - Herschrijven van de statuten
  • 1993 - Een ingrijpende hervorming zorgde voor voldoende onafhankelijkheid van de dagelijkse politiek in haar opdracht te zorgen voor prijsstabiliteit. Dit maakte mee de EMU mogelijk.
  • 1998 - Integratie in het Europees Stelsel van Centrale Banken

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]