Basilides

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Basilides (ca. 117-138) was een vroeg-gnostisch leraar in Alexandrië. Hij ontwierp een visie op de wereldgeschiedenis, waarin het woord zonde niet voorkomt en iedere zweem van ascese ontbreekt. Christus is in zijn optiek een transcendent Licht, belichaamd in de mens Jezus, die het oerbeeld en voorbeeld van de zelfbewustwording is. Ook leerde hij de zielsverhuizing.

Zijn zoon en leerling Isidorus schreef drie boeken over de ziel, ethiek en de profeet Parchor.

De vierentwintig delen van zijn Verklaringen van de Evangeliën (getiteld Exegetica), die hij volgens Eusebius van Caesarea had geschreven, zijn niet bewaard gebleven. Er zou meer van Basilides bekend zijn als zijn en andere Gnostische 'ketterijen' niet waren onderdrukt door het kerkelijke establishment en de Christelijke keizers. [1]