Bechdeltest

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De bechdeltest is een informele test die gebruikt kan worden om fictie te testen op seksisme. Een film slaagt voor de test als er minstens twee vrouwelijke personages in voorkomen met een naam, die met elkaar spreken over een ander onderwerp dan het onderwerp 'mannen'.

Geschiedenis[bewerken]

Virginia Woolf deed in haar essay "A Room of One's Own" uit 1929 de observatie dat vrouwelijke personages in fictie vaak gedefinieerd worden door hun relatie met de mannelijke personages. In 1985 schreef Alison Bechdel een stripje getiteld "The Rule" in de serie "Dykes to Watch Out For" waarin een stripfiguur vertelt dat ze alleen films kijkt waarin minstens twee vrouwen voorkomen, die met elkaar praten, over iets anders dan een man. De bechdeltest werd genoemd naar de bedenkster van deze strip. In de jaren 2010 werd de test bekender en kwamen er varianten, zo vinden sommigen dat beide vrouwen bovendien met naam genoemde personages moeten zijn.[1]

Toepassing[bewerken]

Ongeveer de helft van alle films slaagt niet voor de test. Hoewel oorspronkelijk bedacht voor films, kan de test ook op andere verhalende media worden toegepast, zoals computerspellen, stripverhalen en boeken.

Kritiek[bewerken]

Het kan niet worden gezegd dat elke film die voor de test faalt, automatisch seksistisch van aard is. Sommige films bevatten weinig of geen vrouwelijke personages vanwege de omgeving waarin ze zich afspelen, zoals The Thing of The Name of the Rose. Dat er meer films bestaan in een omgeving vol met enkel mannen dan met enkel vrouwen is dan wel weer opmerkelijk. Een film als Antichrist bevat überhaupt maar twee hoofdpersonages (een man en een vrouw) en slaagt dus ook niet voor de omgekeerde bechdeltest.[2] Toch is de schrijver/regisseur Lars von Trier en de film vaak om andere redenen vrouwonvriendelijk genoemd.[3] Omgekeerd kunnen films waarin inderdaad een gesprek tussen twee vrouwen plaatsvindt dat niet over mannen gaat nog steeds misogyn van aard zijn. Een ander kritiekpunt is dat het soms lastig is om te bepalen of een conversatie tussen twee vrouwen over mannen gaat, bijvoorbeeld als het terloops wel even over een man gaat, maar dat niet het centrale punt van het gesprek is.

Verwante begrippen[bewerken]

  • De 'finkbeinertest' is een checklist met onderwerpen die besproken worden met vrouwelijke wetenschappers, die niet direct gelinkt zijn aan hun werk en niet gevraagd zouden worden aan mannelijke wetenschappers. Vragen over hun uiterlijk of hoe zij hun carrière combineren met het hebben van kinderen.[4]
  • Het 'smurfinprincipe' is het principe dat een groep personages meestal bestaat uit een aantal mannen en slechts één vrouw. De mannen vertegenwoordigen dan verschillende karakters terwijl de vrouw gewoon de vrouw is.[5][6]

Externe links[bewerken]