Begijnhof Oudenaarde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Begijnhof panorama
Begijnhof, binnenzicht op de kapel en de ingangspoort

Het Begijnhof van Oudenaarde is een begijnhof in de Belgische stad Oudenaarde.

Begijnen zijn geen nonnen[bewerken]

Begijnen verschillen in die zin van kloosterzusters dat begijnen enkel de gelofte van kuisheid en van gehoorzaamheid afleggen, niet van armoede. Rijke begijnen woonden in het begijnhof in hun eigen huis, terwijl arme begijnen samenwoonden in grotere conventhuizen (gemeenschapshuizen). Vaak bevonden zich in een begijnhof een infirmerie of zelfs een hospitaal, een bakkerij, een wasserij, ... De huizen weken qua type en architectuur niet veel af van de gewone huizen in de stad. Begijnhoven werden zowel geestelijk als wereldlijk goed beschermd.

Oorspronkelijk verbleven de begijnen achter de Sint-Walburgakerk. In de 15e eeuw kregen zij een onderkomen op de huidige plaats. Vroeger was het begijnhof volledig door water omringd. Opvallend is het kleurrijke barokpoortje met de beeltenis van de heilige Rochus, een pestheilige. De meeste kleine witte woningen werden heropgebouwd in de 19e en 20e eeuw; slechts enkele dateren uit de 17e eeuw. De laatste begijn overleed in 1960.

Beeldenstormers[bewerken]

Tijdens de tweede fase van de beeldenstorm van 20 augustus tot 27 augustus 1566 werd de 16e-eeuwse kapel door de beeldenstormers vernield maar later herbouwd. Het oudste gebouw dateert uit 1500 en was het woonhuis van de rector, de heer Van de Velde die door de geuzen in de Schelde werd geworpen en verdronk.

Huidige bestemming[bewerken]

De huisjes zijn omgebouwd tot serviceflats voor gepensioneerden.

Geen UNESCO-erkenning als werelderfgoed[bewerken]

De 26 Vlaamse begijnhoven zijn hoogst uitzonderlijk en getuigen van universele waarde; ze werden dan ook in oktober 1998 voorgesteld om opgenomen te worden op de lijst van monumenten van het Werelderfgoed.

In de provincie Oost-Vlaanderen werden volgende begijnhoven voorgesteld: Aalst, Dendermonde, Gent (Groot en Klein Begijnhof, en Sint-Amandsberg) en Oudenaarde. Van deze lijst werden uiteindelijk dertien Vlaamse begijnhoven opgenomen op 02/12/1998.
Deze begijnhoven werden in het ICOMOS-comité van de UNESCO voorgesteld en ingeschreven op de Wereldlijst van het Cultureel Erfgoed omdat ze representatieve voorbeelden zijn van de groep begijnhoven: 5 van het stedelijk type (a), 4 van het pleintype (b) en 4 van het gemengde type (c). In de provincie Oost-Vlaanderen: Dendermonde (b), Gent Onze-Lieve-Vrouw ter Hoye (c), Sint-Amandsberg (a).
Zie werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]