België-route

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De België-route of Duitsland-route is een legale methode om de Nederlandse regels op het gebied van gezinshereniging te omzeilen door enige tijd alleen of samen met de echtgenoot, echtgenote, partner (aantoonbaar duurzame relatie) of geregistreerd partner in België te wonen. Een minder bekende en nieuwere naam voor België-route is EU-route omdat de België-route zich niet beperkt tot alleen België maar de hele EU. Omdat de tegenwerking en bureaucratie in België steeds groter wordt, is de Duitsland-route in opmars, waar de procedures en formaliteiten momenteel veel minder zijn.

Bij de België-route wordt er gebruikgemaakt van het Europees recht, meer precies Richtlijn 2004/38 [1]. Het Europese recht is soepeler op het gebied van gezinshereniging dan de Nederlandse wetgeving op dit gebied.

Oorsprong van de term[bewerken]

De naam België-route komt van de Stichting Buitenlandse Partner. Ze werd 20 februari 2004 voor het eerst gebruikt op haar website buitenlandsepartner.nl. In maart 2005 publiceerde de stichting een online "Handboek België-route". De laatste update stamt van Maart 2014. [2]

Waarop is de België-route gebaseerd?[bewerken]

Toen de EG werd opgericht, werd daarbij een bepaling opgenomen over het recht op vrij verkeer van werknemers tussen lidstaten. Inmiddels zijn deze rechten uitgebreid naar alle burgers van de EU en zijn ze niet langer voorbehouden aan werknemers, maar hebben alle EU-burgers recht op vrij verkeer. Dit alles is inmiddels vastgelegd in EG-verdragen over het vrije verkeer van personen. Sinds 30 april 2006 gelden in alle 27 lidstaten van de EU de regels zoals neergelegd in Richtlijn 2004/38/EG. Iedere burger van een lidstaat van de EU is automatisch EU-burger, maar niet automatisch ook gemeenschapsonderdaan[bron?]. Gemeenschapsonderdaan word je onder andere door je (tijdelijk) te vestigen in een andere lidstaat. Alleen met de status gemeenschapsonderdaan is de Europese wetgeving van toepassing[bron?].

Voordelen van het gemeenschapsonderdaan zijn[bewerken]

Het grote voordeel van het gemeenschapsonderdaan zijn ondervindt men zowel wanneer men zich in een ander EU-land gaat vestigen als bij terugkeer naar Nederland. Omdat de status is veranderd in gemeenschapsonderdaan is de Europese wetgeving op u van toepassing. Dit houdt in dat Europese wetgeving prevaleert boven de nationale en u uw Europese rechten kunt uitoefenen. Het recht op gezinsvorming/hereniging is ook een Europees recht.

Gerechtigden[bewerken]

Volgens het gemeenschapsrecht hebben de huwelijkspartner, geregistreerd partner of partner en het gezin van de gemeenschapsonderdaan namelijk diezelfde gemeenschapsrechten als de EU-burger (ze zijn ervan afgeleid), zolang er een juridische band is met die EU-burger. Zij ontlenen die rechten dan van rechtswege aan hem/haar. Dit geldt dus ook als de EU-burger getrouwd is of een aantoonbaar duurzame relatie heeft met een buitenlandse partner van buiten de EU. In Nederland en enkele andere lidstaten geldt het ook voor ongehuwd samenwonenden. Onder het gezin vallen altijd kinderen tot 21 jaar, alsook oudere kinderen en andere familieleden, daaronder (schoon)ouders, vooropgesteld dat wordt aangetoond dat de steun van de EU-burger noodzakelijk is om betrokkene (meestal in het land van herkomst) een normaal bestaan te kunnen laten hebben, naar lokale omstandigheden.

Juridisch[bewerken]

Het recht op gezinshereniging ontstaat onmiddellijk: een inreisvisum moet gratis en per omgaande verstrekt worden. Daarna volgen pas de toetsingsprocedures of aan de eisen voldaan wordt. De kosten van een verblijfskaart mogen niet meer zijn dan die van een identiteitskaart. Slechts de familieband, identiteit en voldoende inkomen moeten aangetoond worden. Valt men niet terug op de openbare kas gedurende een jaar, dan is dat op zich ook al voldoende. Een verblijf van minimaal 3 maanden is gewaarborgd. Al deze rechten heeft men automatisch: er hoeft niet eerst om gevraagd worden. Dit in tegenstelling tot de nationale procedures zoals bijvoorbeeld in Nederland: men moet om verblijfrecht vragen wat pas na maanden onderzoek komt, zo niet na jaren procederen. Er zijn hoge inkomenseisen, en alle leges bedragen ongeveer 1000 euro. Alleen al de MVV aanvraag kost ruim 830 euro. Indien aan een voorwaarde niet voldaan wordt, maar dit tijdens de aanvraag verandert, moet men opnieuw een aanvraag doen en opnieuw deze leges betalen.

Nadelen van het gemeenschapsonderdaan zijn[bewerken]

Het zijn van gemeenschapsonderdaan heeft eigenlijk alleen maar voordelen. Ook mensen met een dubbele nationaliteit profiteren ervan, de nationaliteit van de andere lidstaat prevaleert boven de Nederlandse. In sommige gevallen kan een beroep op een bijstandsuitkering de rechten op basis van EU-regelingen tenietdoen. De kans daarop wordt kleiner naarmate het verblijf langer duurt. Na vijf jaar kan dat in ieder geval niet meer. Een uitzondering vormen studenten, hun studietijd telt maar gedeeltelijk mee.

Hoe het functioneert[bewerken]

Om van de België-route gebruik te maken moet degene die een legaal verblijf in de Europese Unie heeft, getrouwd zijn, een geregistreerd partnerschap hebben (of daaraan gelijkgesteld) of een duurzame relatie kunnen aantonen om zijn of haar partner dezelfde rechten te laten krijgen als hij- of zijzelf. In België is in deze context een wettelijke samenwoonst gelijk aan een Nederlands geregistreerd partnerschap. Andersom is dit niet het geval: een Nederlands geregistreerd partnerschap wordt in België niet erkend. Vervolgens moet diegene bewijzen dat hij of zij gemeenschapsonderdaan is, door gebruik te maken van het Europese recht. Dit wordt dan gedaan door (tijdelijk) in een ander EU-land te gaan wonen. Meestal wordt 6 maanden aangehouden, maar over de minimale verblijfsduur is niets vastgelegd. Dat andere land wordt het gastland genoemd. In het gastland kunnen beide partners onmiddellijk hun EU-rechten en gemeenschapsonderdaanrechten uitoefenen en een verblijfskaart aanvragen. Ook een EU-onderdaan die werkzaamheden in loondienst of als zelfstandige heeft verricht in een andere lidstaat is gemeenschapsonderdaan. Aangezien de buitenlandse partner haar Europees recht ontleent aan die van zijn of haar partner, is het in feite niet noodzakelijk om samen naar dit land af te reizen. Het is volgens het Metock en het Sing arrest afdoende wanneer de EU-onderdaan deze EU-rechten opbouwt in het andere EU-land. Bij terugkeer naar Nederland blijft het gemeenschapsrecht van toepassing. Aangezien Europese regelgeving voorrang heeft boven nationale regelgeving is bij terugkeer naar Nederland dan niet meer het nationale vreemdelingenbeleid van toepassing, maar valt men, net als EU-onderdanen uit een ander EU-land die in Nederland zijn komen wonen, onder de veel soepelere Europese regels voor gezinshereniging en -vorming. Voor het inschrijven van de buitenlandse partner in Nederland dient EU-toetsing aangevraagd te worden.

Deze Europese regels zijn ook van toepassing in alle andere EU-lidstaten; de België-route kan dan ook in elke andere lidstaat worden uitgevoerd.

Discriminatie van eigen onderdanen[bewerken]

Het Europees Recht gaat boven Nationaal Recht. Toch staat het elke lidstaat vrij om eigen onderdanen aan strengere regels te onderwerpen. Deze situatie, die "omgekeerde discriminatie" wordt genoemd, kan door het Gemeenschapsrecht niet worden verholpen, omdat deze het gevolg is van de beperkte bevoegdheid van de Gemeenschap. De verplichting tot liberalisering zoals opgenomen in het Gemeenschapsrecht heeft namelijk volgens de geldende jurisprudentie van het Hof in beginsel alleen betrekking op grensoverschrijdend verkeer. Vandaar de noodzaak om (tijdelijk) in het buitenland te wonen alvorens men gebruik mag maken van het Europees recht.

Redenen om van de België-route gebruik te maken[bewerken]

Redenen om van de België-route gebruik te maken zijn:

  • Strafbare feiten gepleegd door de partner, of ongewenstverklaring kunnen niet per wet uitgesloten worden.
  • (Eerder) illegaal verblijf heeft geen invloed op dit recht.
  • Een visum moet per omgaande en gratis verstrekt worden.
  • Ten minste 3 maanden vrij verblijf.
  • Geen inburgeringsplicht.
  • Geen inburgeringsexamen.
  • Kosten van het gehele traject zijn onder meer vanwege het bovenstaande aanzienlijk lager.
  • Uitkering in lidstaat van vertrek moet gedurende de eerste 3 maanden overgemaakt worden.
  • Van rechtswege legaal verblijf, geen aanvraag noodzakelijk.
  • Slechts een meldplicht bij verblijf langer dan 3 maanden.
  • Bij verblijf als economisch niet actieve geen inkomenseis. Slechts de eis niet terug te vallen op de openbare kas.
  • Bij verblijf als werknemer niet meer dan 50% aanvulling vanuit openbare kas.
  • Inkomenseis, ten hoogste gelijk aan bijstandsniveau.
  • Partners: een rechtsgeldige huwelijksakte is voldoende. Indien de lidstaat zelf geregistreerd partnerschap erkent is ook dit voldoende. (*)
  • Kinderen: rechten kunnen ook ontleend worden aan het EU-kind (dus zonder de EU-vader of -moeder).
  • Recht om tot en met de rechtszitting in het land aanwezig te zijn.
  • Het verblijfsdocument is geen vergunning en bevestigt alleen het verblijfsrecht.
  • Het verblijfsdocument kost hetzelfde als een identiteitskaart, of minder.
  • Ook bij terugkeer in Nederland als gemeenschapsonderdaan blijven bovenstaande rechten gelden, lidstaten kunnen geen strengere eisen stellen (dus ook Nederland kan dat niet).
  • Snellere, simpeler procedure: overheden mogen slechts controleren op de eisen en frauduleus handelen (**)

(*) België erkent het Nederlandse geregistreerde partnerschap niet
(**) Bijvoorbeeld schijnhuwelijken.

Nadelen van de België route[bewerken]

Een nadeel van de België route kan zijn dat lokale ambtenaren niet op de hoogte zijn van de Europese regelgeving. Waar het in theorie een eenvoudige procedure is kan het door gebrek aan kennis van de behandelend ambtenaar moeizaam verlopen. Er zijn overheden (waaronder Nederland) die een ontmoedigingsbeleid uitvoeren en het gebruikers van de EU-route niet makkelijk maken, alhoewel dit in strijd is met de Europese regels. Van Nederland is het bekend dat de IND als uitvoerende instantie een actief ontmoedigingsbeleid voert.

Referentie[bewerken]

  1. Recht van vrij verkeer en verblijf van de burgers van de Unie en hun familieleden
  2. http://www.buitenlandsepartner.nl/forumdisplay.php?32-De-Belgi%EB-route