Bertha Wegmann

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Bertha Wegmann

Bertha Wegmann (Soglio, 16 december 1847 - Kopenhagen, 22 februari 1926) was een Deens kunstschilderes, van Zwitsers herkomst. Ze werkte in een naturalistische stijl, later sterk beïnvloed door het impressionisme.

Leven en werk[bewerken]

Wegmann werd geboren in Zwitserland, maar verhuisde op vijfjarige leeftijd met haar ouders naar Denemarken. Haar eerste tekenlessen kreeg ze van haar vader, die al snel haar artistieke talent onderkende en ook andere leraren voor haar aantrok. In 1867 kon ze gaan studeren in München, waar ze de Zweedse schilderes Jeanna Bauck leerde kennen, met wie ze bevriend raakte en studiereizen maakte naar onder andere Tirol en Venetië. In 1881 vestigden beide schilderessen zich in Parijs. Wegmann kreeg er een eervolle vermelding op de Parijse salon met een portret van haar zus en raakte gefascineerd door het impressionisme. In 1882 keerde ze terug naar Denemarken, waar ze uitgroeide tot een van de meest vooraanstaande kunstenaressen van haar tijd. Ze werd het eerste vrouwelijke lid van de Koninklijke Deense Kunstacademie, kreeg in 1892 de Ingenio et arti-medaille en vertegenwoordigde haar land op meerdere wereldtentoonstellingen.

Veel werk van Wegman heeft een realistisch-naturalistische inslag, vaak met duidelijk impressionistische invloeden. Ze schilderde genrewerken, interieurs, landschappen, maar vooral portretten, vaak van mensen uit haar eigen omgeving. In 1926 kwam ze, 69 jaar oud, plotseling te overlijden in haar atelier. Haar werk is te zien in onder meer het Statens Museum for Kunst, de Ny Carlsberg Glyptotek en de Hirschsprungske Samling te Kopenhagen en het Øregaard Museum in Hellerup.

Galerij[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Lise Svanholm: Bertha Wegmann på Øregaard. Øregaard Museum, Hellerup, 1998

Externe links[bewerken]