Beschermd stadsgezicht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een beschermd stadsgezicht is in Nederland een samenhangende groep van objecten en gebouwen in een stad die van overheidswege beschermd wordt door de Monumentenwet 1961. Dit betekent dat de overheid subsidie aan de gemeente geeft om het historische karakter (meestal) van de oude binnenstad in stand te houden. Vergelijkbaar met een beschermd stadsgezicht is een beschermd dorpsgezicht.

Eind 2014 waren er in Nederland 465 beschermde stads- en dorpsgezichten.[1]

Status[bewerken]

De aanwijzing tot beschermd stadsgezicht leidt er niet automatisch toe dat voor de individuele bebouwing binnen het gebied een juridische bescherming van hetzelfde niveau als bij plaatsing op de gemeentelijke of rijksmonumentenlijst ontstaat. In een beschermd gezicht bevinden zich meestal wel objecten die tot beschermd (rijks)monument zijn aangewezen. Panden die niet zijn aangewezen als monument zijn vaak aangewezen als beeldbepalend pand.

Voor bouwen, verbouwen of slopen in een beschermd stads- en dorpsgezicht gelden andere regels dan voor normale bouw – of verbouwplannen in gebieden zonder beschermde aanwijzing. De eisen vanuit de bouwregelgeving voor het bouwen in beschermde gezichten zijn op enkele punten strenger dan bij gebieden zonder aanwijzing.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]