Beschermd stadsgezicht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een beschermd stadsgezicht is in Nederland een samenhangende groep van objecten en gebouwen in een stad die van overheidswege beschermd wordt door de Nederlandse Monumentenwet[1]. Dit betekent dat de Rijksoverheid subsidie aan de gemeente geeft om het historische karakter (meestal) van de oude binnenstad in stand te houden. Vergelijkbaar met een beschermd stadsgezicht is een beschermd dorpsgezicht. Sinds 2012 worden er door de Rijksoverheid geen nieuwe beschermde stads- of dorpsgezichten meer aangewezen met uitzondering van die, welke nog in procedure zijn.[2] Naast rijksbeschermde stads- en dorpsgezichten, zijn er ook gemeentelijke beschermde stads- en dorpsgezichten. Een gemeente kan zelf bepalen of er binnen hun gemeente een gebied is met historische waarde en het daarom als beschermd aanmerken, zoals het Tuindorp Josephbuurt in Gouda.

Eind 2016 waren er in Nederland 470 beschermde stads- en dorpsgezichten.[3]

Status[bewerken]

De aanwijzing tot beschermd stadsgezicht leidt er niet automatisch toe dat voor de individuele bebouwing binnen het gebied een juridische bescherming van hetzelfde niveau als bij plaatsing op de gemeentelijke of rijksmonumentenlijst ontstaat. In een beschermd gezicht bevinden zich meestal wel objecten die tot beschermd (rijks/gemeentelijk) monument zijn aangewezen. Panden die niet zijn aangewezen als monument zijn vaak aangewezen als beeldbepalend pand.

Voor bouwen, verbouwen of slopen in een beschermd stads- en dorpsgezicht gelden andere regels dan voor normale bouw– of verbouwplannen in gebieden zonder beschermde aanwijzing. De eisen vanuit de bouwregelgeving voor het bouwen in beschermde gezichten zijn op enkele punten strenger dan bij gebieden zonder aanwijzing.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]