Blaming-the-victim

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Blaming-the-victim of victim blaming (het slachtoffer de schuld geven) is het psychologische verschijnsel waarbij een dader of omstanders de schuld bij het slachtoffer leggen. Bijvoorbeeld een verkrachter die zegt dat zijn slachtoffer 'er zelf om vroeg' of een pester die zegt dat de gepeste persoon het zelf 'uitlokte'. Veel voorkomend is ook de verdediging van vreemdgaan met het argument dat de huwelijkspartner te weinig aandacht zou geven. De term is afkomstig van William Ryan uit zijn gelijknamige boek Blaming the victim (1970).

Een dader kan zich vrijpleiten van schuld door een reden voor zijn gedrag aan te voeren. In het geval van blaming-the-victim wordt deze reden gezocht bij het slachtoffer zelf. Daarmee is deze verontschuldiging voor het slachtoffer extra belastend. Ook zorgt het verschijnsel ervoor dat het slachtoffer minder snel de openbaarheid zoekt, uit schaamtegevoelens.

Het verschijnsel van blaming-the-victim is een belangrijk element in het onderzoek naar morele verantwoordelijkheid en determinisme. Hoe meer de mens wordt gezien als een verantwoordelijk wezen, hoe minder blaming-the-victim kan worden geaccepteerd en hoe meer menselijk gedrag wordt gezien als veroorzaakt door omstandigheden, hoe meer het moet worden geaccepteerd.

Zie ook[bewerken]